Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 209</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးနှင့် အခြားသူများသည် ရှန်းအန်းနှင့် သူ့လူများလှည်းတစ်စီးစာ ပစ္စည်းများအားချနေသည်ကို မြို့ရိုးပေါ်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေကြ၏။ ​ကျိုးကျားရွာမှ ရွာသားများအတွက် ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သော်လည်း သေတ္တာများ၏ အပြင်ပန်းသွင်ပြင်ကိုကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့ထဲတွင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ ပါဝင်နေကြောင်းကို သူတို့သိနိုင်ကြသည်။ ထိုထဲမှ ​မည်သည့်ပစ္စည်းမဆို သူတို့တစ်သက်စာပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးနီးပါးတန်ဖိုးရှိနိုင်သည်။ ​ရွာသားတစ်ဦး အကြံပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန်းမင် သူတို့တောင်ယူလာပေးနေမှတော့ မင်း ဘာလို့လက်မခံလိုက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွာလူကြီး ထိုလူကိုချက်ချင်းစူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ငါတို့မြို့ရိုးတံခါးတွေကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ အပြင်ဘက်ကလူတွေ ခွေးရူးတွေလို ရုတ်တရက် အတင်းဝင်လာကြမှာကို ငါစိုးရိမ်တယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့အားလုံးဒုက္ခကြီးကြီးရောက်ကုန်ကြလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီး ထိုလူကိုပြင်းထန်စွာဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။ ​လက်ရှိတွင် ရွာအပြင်ဘက်၌ စစ်သားအနည်းဆုံး သုံးသောင်းမှ လေးသောင်းထိရှိနေသည်။ ဤမြို့ရိုးသာမရှိခဲ့လျှင် ထို့ပြင် ရာသီသွေးမိစ္ဆာ၊ ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုးနှင့် ခူယားကောင်နတ်ဆိုးတို့ကြောင့် သူတို့အကြောက်လွန်သွားခြင်းသာမရှိခဲ့လျှင် မည်သို့ဖြစ်သွားမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ ​အနီးတွင်ရပ်နေသော ကျိုးရှန်းသဲ့မှအကြံပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါတို့ချိတ်တစ်ခုကိုအောက်ချပြီး အဲဒီပစ္စည်းတွေကို အပေါ်ဆွဲတင်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ၊ အဲဒါဆို ငါတို့မြို့ရိုးတံခါးတွေဖွင့်စရာ မလိုတော့ဘူးလေ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ဘာသာ သိမ်းထားလိုက်လို့တောင်ရသေးတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဤအကြံပြုချက်သည် ရွာလူကြီးအပါအဝင် အခြားရွာသားများ၏စိတ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။ ​သို့သော်လည်း ရွာလူကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်၏။ သူ ရှန်းမင်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းမင်မှ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟိုးအရင်တုန်းက ကျွန်တော့်အဘိုးကိုရှန်းမိသားစုက စွန့်ပစ်ခဲ့တာ၊ အခုကျမှ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ဆီမျက်နှာလာလုပ်နေကြတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဘယ်မိသားစုရဲ့ခေါင်းဆောင်မှ သွားမလုပ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ့ဘေးရှိ ကျိုးထောင်ဟွားကို သူလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အိမ်သည်ဤနေရာတွင်ပင်ရှိ၏။ ​ကိုယ်ဝန်ငါးလရှိနေပြီဖြစ်သော ထောင်ဟွားကို မြို့ရိုးပေါ်သို့ အမြဲတက်စေပြီး ရွာအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်မှာ ဤလူများကြောင့်ပင်။ ရှန်းမင်မှာ ​ရှန်းမိသားစုရောက်လာခြင်းအတွက် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ခံစားရ၍ ကျိုးထောင်ဟွား၏ဘယ်လက်ကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ ​ရှန်းအန်းနှင့် သူ့အဖော်နှစ်ဦး လုံအန်းရှိရှန်းမိသားစု၏တပ်ဖွဲ့ထံသို့ ပြန်ဆုတ်သွားပြီးနောက် သူတို့ မှောင်သည်ထိ တစ်နေ့လုံးစောင့်နေခဲ့သော်လည်း ရှန်းမင်မှာမည်သည့်ပစ္စည်းကိုမှလာရောက်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ​ရှန်းကျုံးလဲ့ အတော်လေးဒေါသထွက်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးက ရှန်းမိသားစုရဲ့မိသားစုခေါင်းဆောင်ရာထူးကို မလိုချင်ဘူးလား၊ အဲဒီတုန်းက သူ့အဘိုး ရှန်းမိသားစုကနေ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရတာ‌ကြောင့်သာ သူကစွန့်ပစ်ခံဖြစ်‌နေရတာလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းရုံမျက်နှာထားသည်လည်း မကောင်းလှပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်မိသားစု၏မိသားစုခေါင်းဆောင်ရာထူးကို မူလကသူ့အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူထိုရာထူးကို ယူတော့မည့်ဆဲဆဲ နောက်ဆုံးမိနစ်ကျမှ ဤသို့ဖြစ်သွားရသည်။ ပင်မ​မျိုးနွယ်ထံမှ အမိန့်ကြောင့်သာမဟုတ်ပါက အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ထိုရာထူးအား သူမည်သည့်အချိန်တွင်မှ ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ​ယခုမူ ထိုတစ်ဖက်လူမှ ယင်းကို အထင်သေးနေ၏။ ​အခြေအနေများ ဤသို့ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ရှန်းဖန်းလုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ သိသာလှသည်။ ရှန်းမင်၏ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ၎င်းသည် ကျိုးကျားရွာကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုဟု သူထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နားလည်မှု လွဲမှားသွားလိမ့်မည်ဟုလုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ​ရှန်းရှောင်ဖန်း အကြံပြုပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန်းမိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ရာထူးက သိပ်နိမ့်လွန်းတယ်လို့ သူထင်နေလို့များလား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားတို့မျိုးနွယ်စုက ရှန်းမိသားစုရဲ့မျိုးနွယ်ခွဲတစ်ခုသာသာပဲရှိတာ‌လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းရုံ ဒေါသတကြီးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါတို့က သူ့ကိုဘိုးဘေးတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး ကိုးကွယ်ရမယ်လို့ မျှော်လင့်နေရတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းအန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦး၏လုပ်ရပ်များကို ရှန်ကွမ်းဟောက် အဝေးမှစောင့်ကြည့်နေ၏။ သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းမင်၏ငြင်းပယ်ခြင်းကိုခံခဲ့ရသော်လည်း သူသည် ထိုအရာမှစိတ်ကူးသစ်တစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ ​ကျိုးရှန်ဟူနှင့် သူ့သားကိုခေါ်ယူရန် သူ့လူများကိုအမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ရှန်းမင်၏အကြောင်းများကို သူတို့ထံ စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်၏။ ​သူ့ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းမှ ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကို ခံစားနေရသော်ငြား ရှန်ကွမ်းဟောက်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ရွာက အဲဒီရှန်းမင်ဆိုတာဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​စစ်သူကြီးရှန်ကွမ်းမှ ခေါ်ယူခြင်းကိုကြုံရသော ကျိုးရှန်ဟူသည် ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာ၏။ စစ်သူကြီးရှန်ကွမ်းအမေးကိုကြားသောအခါ သူချက်ချင်းပင်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"စစ်သူကြီး သူကကျွန်တော်တို့ရွာရဲ့ တခြားမျိုးနွယ်စုတစ်ခုက မိသားစုပါ၊ သူတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်စုနှစ်တွေကတည်းက ဒီကိုပြောင်းရွှေ့လာပြီး အခြေချခဲ့ကြတာလေ၊ ​ဒါပေမဲ့ သူမွေးလာပြီးနောက်ပိုင်းကျတော့ ရှန်မိသားစုဝင်တွေအားလုံး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်သေဆုံးသွားတယ်လေ၊ သူအသက်ကိုးနှစ်အရွယ်ရောက်တော့ မိသားစုထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့တော့တာ၊ သူ့အဖွား သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က တာအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါးဆီ သွားမေးကြည့်တော့ သူကမကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်တွေ ပါလာတယ်လို့ပြောခဲ့တယ်၊ ​သူနဲ့နီးနီးကပ်ကပ်နေတဲ့ ဘယ်သူမဆိုကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတာ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးတာမျိုးတောင်ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရွာက လူတိုင်းသူ့ကို နိမိတ်မကောင်းတဲ့သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြပြီး ဘယ်သူမှ သူ့အနားကိုမကပ်ရဲကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ ကျိုးထောင်ဟွားက သူကအဲဒီလိုမဟုတ်ဘူးဆိုပြီး သူ့ကို အဆောင်တစ်ခုပေးခဲ့တယ်၊ အဲဒီအဆောင်က သူ့ဆီကမကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်တွေကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှဒုက္ခမရောက်နိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ အဲဒီနေ့ကစပြီး ရှန်းမင်ရဲ့ကံကြမ္မာက အရမ်းကောင်းလာခဲ့တာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ရွာရဲ့အထက်မြက်ဆုံးနဲ့အရည်အချင်းအရှိဆုံး အမျိုးသမီးဖြစ်တဲ့ ကျိုးထောင်ဟွားကိုတောင် လက်ထပ်နိုင်ခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရှန်ကွမ်းဟောက် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး စကားဖြတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် ထက်မြက်ပြီး အရည်အချင်းရှိတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကျွန်တော်တို့ ကျိုးကျားရွာက အိမ်တိုင်း အုတ်အိမ်တွေဆောက်နိုင် နွားလှည်းတွေဝယ်နိုင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာအချမ်းသာဆုံးရွာဖြစ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူမကြောင့်ချည်းပါပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုးရှန်ဟူ ရှင်းပြလိုက်၏။ ​ကျိုးကျားရွာ ချမ်းသာလာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုအမျိုးသမီးကြောင့်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရှန်ကွမ်းဟောက် လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ​သူမတွင် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော စွမ်းရည်အချို့ရှိကြောင်း သူသိထားသော်လည်း သူမစွမ်းရည်များမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်များစွာ သာလွန်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သူစဉ်းစားမိသွားပြီး ကျိုးကျားရွာ၏မြင့်မားခမ်းနားပြီးခိုင်မာသောမြို့ရိုးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီကျိုးကျားရွာရဲ့ မြို့ရိုးကို တည်ဆောက်ဖို့ကလည်း သူမရဲ့အကြံဉာဏ်ပဲလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သေးငယ်သောရွာလေးတစ်ရွာကို မဆိုထားနှင့် ကျင်းဖန်ခရိုင်၏မြို့ရိုးပင်လျှင် ဤမျှလောက် မကောင်းမွန်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဟုတ်ပါတယ် သူမပါပဲ၊ အရင်နှစ်ဝက်လောက်ကတည်းက နောက်နှစ်ဝက်ကြာရင် ခင်ဗျားတို့ကရွာကိုရောက်လာမယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရွာကလုံးဝ ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်လို့ သူမကြိုဟောခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူမနဲ့ းရွာလူကြီးက ရွာကိုကာကွယ်ဖို့ မြို့ရိုးတည်ဆောက်ကြဖို့ လူတိုင်းကို တိုက်တွန်းခဲ့တာလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>အရင်နှစ်ဝက်ခန့်၌ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ကျိုးရှန်ဟူ ပြောပြလေ၏။ သူပြန်တွေးမိလေလေ ပို၍ပင် နောင်တရလေလေပင်။ ​ထိုစဉ်က လယ်ယာမြေများနှင့် အိမ်များကိုရောင်းပြီး ထွက်မလာခဲ့ပါက သူသည် အခြားသူများနည်းတူ ကျိုးကျားရွာတွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ​ကျိုးကျားရွာရှိမြို့ရိုး၏ နောက်ဆုံး တည်ဆောက်မှုမှာ သူ့မျှော်မှန်းချက်များထက် များစွာသာလွန်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ ရွာအပြင်ဘက်တွင် စစ်သားသုံးသောင်းကျော် ရှိနေသော်လည်း တစ်ယောက်မှ အထဲသို့မဝင်နိုင်ကြပေ။ ​ယင်းမှာ မြို့ရိုး၏ကြံ့ခိုင်မှုကြောင့်သာမကဘဲ ကျိုးထောင်ဟွား မွေးမြူထားသော နတ်ဆိုးများကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤနတ်ဆိုးများသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ပြီး စစ်သားများကို ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုများ ခံစားရစေကာ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် သည်းခံနေကြရစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​အိမ်နီးချင်း စစ်သူကြီးရှန်းပင်လျှင် အကြံကုန်ကာ ရှန်းမင်ကို ရှန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ရန်အတွက် ရှန်းမင်၏ဘိုးဘေးကြီးကဲ့သို့ ဆွေမျိုးများကိုရှာဖွေခဲ့ပြီး တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ တစ်လှည်းစာအပြည့် သယ်ဆောင်လာခဲ့ရသည်။ ​သူ ထိုနေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ အကယ်၍ သူသာ ပစ္စည်းတစ်မျိုးကိုသာကောက်ယူနိုင်ခဲ့ပါက စားသောက်ရေးအတွက် ထပ်ပြီးပူပန်ရန် လိုတော့မည်မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် စောင့်ကြည့်နေသောမျက်လုံးများစွာ ရှိနေသဖြင့် စစ်သူကြီးရှန်း၏လူများကသာ သူ့ကိုတွေ့ရှိသွားပါက သူ့အသက် သေဆုံးသွားရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းစုံ​နားထောင်ပြီးနောက် ရှန်ကွမ်းဟောက်မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ကျိုးကျားရွာသည် ဤအဆင့်ထိ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာရခြင်းမှာ ကျိုးထောင်ဟွားကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးထောင်ဟွားမှာ သဘာဝလွန် ပညာရပ်များကို လေ့ကျင့်သူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ဤဖြစ်ရပ်ကိုကြိုတင်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့်ပင် ဤအုပ်စုအသီးသီး၏ရည်ရွယ်ချက်များကိုလည်း ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ​ယခုအခါ ကျိုးကျားရွာသို့ ဝင်ရောက်ရန် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ကျိုးထောင်ဟွား၏ခွင့်ပြုချက်ကိုရယူပြီး သူမမှ မျက်နှာသာ‌ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ​ထိုသို့တွေးမိကာ ရှန်ကွမ်ဟောက် ရှန်းဖန်းရှိရာဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထိုကောင်လေးမှာ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ရှန်းမင်ကို မျက်နှာချိုသွေးသည့် သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းကိုအသုံးပြုနေကြောင်း သူသိနေခဲ့သည်။ ​ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှန်းမင်သည် သေးငယ်သောရှန်းမိသားစုတစ်ခု၏ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ့စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်တစ်ခု ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှန်ကွမ်းဟောက်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာ၏။ သူချက်ချင်းစုတ်တံကိုယူကာ ပင်မမျိုးနွယ်စုထံသို့စာတစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။ ​ကျိုးကျားရွာကို ရယူရန် သူသန္နိဋ္ဌာန်ချထားလေသည်။ ​နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးကျားရွာ၏မြို့ရိုးတံခါးရှေ့၌ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှန်းမင်ကိုရှာနေကြောင်း ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်၏။ ထိုသူများသည် အစိုးရအရာရှိများဟုထင်ရသော ရုံးတော်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန်းမင် ဧကရာဇ်ရဲ့အမိန့်တော်ကိုနာခံပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save