Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 210</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မြို့ရိုးပေါ်တွင်ရပ်နေသော ရွာစောင့်အချို့သည် အောက်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အပြင်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ​ထိုလူများကိုကြည့်ရသည်မှာ ပုံမှန်အစောင့်စစ်သားများနှင့် မတူဘဲ အစိုးရအရာရှိများနှင့် တူနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ​ရွာစောင့်များ အလိုလိုကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချင်သွားကြသော်လည်း သူတို့သည် မြို့ရိုးပေါ်တွင်ရောက်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားကြ၏။ ​အောက်ဘက်ရှိလူများမှ မြို့ရိုးတံခါးများ တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန်းမင် အမိန့်တော်ကိုခံယူလော့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်ကွမ်းဟောက် သူ့ဗိုက်ကိုဖက်ထားရင်း အဝေးမှအရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေ၏။ ​ယခုအချိန်ထိ အရာအားလုံးသည် သူစီစဉ်ထားသည့်အတိုင်းဖြစ်ပျက်နေသည်။ ​ယခင်က ရှန်းမင် သာမန် မိသားစုခေါင်းဆောင် ရာထူးကို အထင်သေးခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှန်းမင်အား စစ်သူကြီးဘွဲ့ချီးမြှင့်ပေးရန် ပင်မမျိုးနွယ်ထံသို့ သူတောင်းဆိုထားခဲ့၏။ ရှန်းမင် သေချာပေါက် ကျေနပ်သွားလိမ့်မည်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင်ကို ယခင်ကသူမြင်ဖူးခဲ့သည်။ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာကာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ မည်သည့်ယောက်ျားမှာ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်မဖြစ်ချင်ဘဲနေမည်နည်း။ ​အိမ်နီးချင်းရှန်းနှင့် ဟန်မိသားစုများမှ စစ်သူကြီးများသည် အရာအားလုံးဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အဝေးမှစောင့်ကြည့်နေကြပြီး ဤမြင်ကွင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ကြောင်း မရေမရာခံစားမိနေကြ၏။ ​သေချာအကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုလူများဝတ်ဆင်ထားသော တရားဝင်ဝတ်စုံများသည် ကျင်းဖန်ခရိုင်မှအရာရှိများ၏ဝတ်စုံများနှင့်တူနေကြောင်း သူတို့သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ကျိုးရှန်းသဲ့ထိတ်လန့်သွားကာ အောက်ဘက်ရှိလူများထံအော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်းတို့ ရှန်းမင်ကဒီမှာမရှိပါဘူး၊ ကျုပ်အခုချက်ချင်း သွားခေါ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးကျားရွာရှိရွာသားများထံမှ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းဖန်းနှင့် အခြားသူများသည် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ​မကြာမီမှာပင် ရှန်းမင်ထံသို့ ဧကရာဇ်၏အမိန့်တော်ကို ပေးအပ်ရန် အရာရှိများရောက်ရှိလာကြပြီး လူတိုင်းမှာစပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည့်နေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။ ​ကျိုးအာ့ရှုမှာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရ၍ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အရမ်းထူးဆန်းတာပဲ၊ မကြာသေးခင်ကမှ ရှန်းမင်ကိုလာတွေ့တဲ့လူတွေ ဘာလို့ဒီလောက်များနေရတာလဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ရှန်းမင်ကိုမိသားစုခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပြန်လာစေချင်တဲ့သူရှိတယ်၊ ဒီနေ့ကျတော့ သူ့ကိုရာထူးလာပေးတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင်လည်း ထိုလူများသူ့ထံသို့တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်လာရောက်နေခြင်းမှာ တမင်ရည်ရွယ်၍လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိသည်။ ​သူဂရုမစိုက်ချင်သော်လည်း အရာရှိများဖြစ်နေသောကြောင့် သွားရမည်ပင်။ ​ရှန်းမင် ရောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ ကျိုးရှန်းသဲ့မြို့ရိုးတံခါးအောက်ရှိ အရာရှိများကို ချက်ချင်းအော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူရောက်လာပြီ သူရောက်လာပြီ၊ ရှန်းမင် ရောက်လာပါပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ရွာတံခါးဝရှိလူများသည် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း မည်သူကမှမြို့ရိုးတံခါးကို ဖွင့်မပေးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒါက....."</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုလူများနားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဧကရာဇ်ရဲ့အမိန့်တော်ကို ဒီလိုပဲခံယူကြတာလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူတို့ထဲရှိမည်သူကမှ ရှန်းမင်ကိုမမှတ်မိသောကြောင့် မြို့ရိုးပေါ်ရှိရွာသားများထံသာ မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး လုံးဝဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြ၏။ ​သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန်းမင်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ခံယူဖို့မြန်မြန်ထွက်ခဲ့စမ်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာတာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ဤအရာရှိမှ သူတို့ကိုတစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျိုးကျားရွာမှ ရွာသားများအားလုံး အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ ​ရွာလူကြီးသည် မြို့တော်သို့မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ရှိပြီး အကြီးအကဲလွီနှင့် ပုံမှန် အဆက်အသွယ်ရှိသော်လည်း အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦးကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရန်မဝံ့ရဲသေးပေ။ ​လူတိုင်း သူ့အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အရာရှိ၏မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်မှုများ ပေါ်လွင်လာသော်လည်း ရုတ်တရက် ချွင်းချက်နှစ်ခုကို သူသတိပြုမိသွား၏။ ​သူတို့ထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦးမှ သူ့ကိုအော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က ရှန်းမင်ပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​အရာရှိနှင့် ရှန်းမင်တို့အကြည့်ချင်းဆုံသွားသောအခါ သူ့မျက်လုံးများထဲမှ စိမ့်ဝင်နေသောအေးစက်မှုကြောင့် သူ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ​သို့သော်လည်း သူ့တည်ငြိမ်မှုကိုလျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှန်းမင်အား ပြင်းထန်စွာဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘာလို့အမိန့်တော်ခံယူဖို့ အောက်ဆင်းမလာတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင် အေးစက်စွာဖြင့်ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မြို့ရိုးတံခါးတွေကို ဖွင့်လို့မရဘူး၊ အမိန့်တော်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီကနေပဲ ဖတ်ပြလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချက်ချင်းပင် ထိုအရာရှိအပါအဝင် အရာရှိသုံးဦးစလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး ရှန်းမင်အားဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ထင်နေတာလဲ၊ ဒီအမိန့်တော်မှာ ဘာရေးထားလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား၊ မင်းက အောက်ဆင်းပြီး ဒူးမထောက်ဘဲခံယူရဲတယ်ပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​အရာရှိသုံးဦး ထပ်မံကျိန်ဆဲတော့မည့်အချိန်တွင် မလှမ်းမကမ်းမှ ရှန်ကွမ်းဟောက်၏ သတိပေးသံထွက်ပေါ်လာ၏။ ​ထိုသူချက်ချင်းငြိမ်သက်သွားပြီး ရှန်းမင်အပေါ် သူ့သဘောထားကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒါဆိုလည်း မင်းမြို့ရိုးပေါ်ကနေပဲ အမိန့်တော်ကို နားထောင်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိုသူသည်လက်ထဲရှိ စာလိပ်ကိုဖြန့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဧကရာဇ်၏အမိန့်တော်အရ ပင်မမျိုးနွယ်စုများမှ အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်သည်၊ ​တိုင်းပြည်မှာ ကမောက်ကမဖြစ်နေပြီး အရပ်လေးမျက်နှာလုံး ငြိမ်းချမ်းမှုမရှိသေး၍ ဤအချိန်သည် အရည်အချင်းရှိသော အမျိုးသားများကို လိုအပ်နေသော အချိန်ကာလဖြစ်သည်၊ ရှန်းမင်သည် ဖြောင့်မတ်သော သဘာဝရှိပြီး စာပေနှင့် သိုင်းပညာနှစ်ရပ်လုံးကို တတ်ကျွမ်းကာ သစ္စာရှိပြီး ဖြူစင်သူဖြစ်သည်၊ ​သူ့အတိတ်ကိုကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ဗျူဟာနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိကိုပြသခဲ့ပြီး တိုင်းပြည်၏အားထားရသော မဏ္ဍိုင်တစ်ရပ် အမှန်တကယ်ပင်ဖြစ်ပေသည်၊ ငါကိုယ်တော် အလွန်အမင်းကျေနပ်အားရတော်မူပြီး ရှန်းမင်အား မယိမ်းယိုင်သောသတ္တိရှိသည့် စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်၊ သင်သည် မူလရည်မှန်းချက်များကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး အကြွင်းမဲ့ သစ္စာရှိကာ ကျင်းဖန်ခရိုင်ကို အလုပ်အကျွေးပြုရင်း ဧကရာဇ်၏ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များကိုပျက်ယွင်းစေမည်မဟုတ်ဟု မျှော်လင့်ပေသည်၊ ​ဤအမိန့်တော်ကို လူတိုင်းသိရှိစေရန်အတွက် တစ်ပြည်လုံးသို့ ကြေညာအပ်သည်၊ ဤအတိုင်းဖြစ်စေသတည်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျင်းဖန်ခရိုင်၏အရာရှိမှ အမိန့်တော်ကို ဖတ်ပြပြီးနောက် ရှန်းမင်ကို ချက်ချင်း မော့ကြည့်ကာမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းကအမိန့်တော်ကို နားထောင်ဖို့ အောက်ဆင်းမလာဘူးဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ဒါကိုယူသွားသင့်တယ်မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုအချိန်တွင်မြို့ရိုးပေါ်မှ ကြိုးတစ်ချောင်းကို တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ချပေးလိုက်ပြီး ၎င်းတွင် ခြင်းတောင်းတစ်ခုချိတ်ဆွဲထား၏။ ​လူသုံးယောက် ရှန်းမင်ကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဗလာဖြစ်နေသောခြင်းတောင်းကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အမိန့်တော်ကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ​ရှန်းမင်ကို ကျင်းဖန်ခရိုင်မှ သခင်ရှန်ကွမ်းမှ စစ်သူကြီးယုံယိအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ကြောင်း အခြားရွာသားများ ကြားသောအခါ သူတို့အားလုံးမနာလိုစွာဖြင့်ကြည့်လာကြ၏။ ​ရွာလူကြီးမှ ရှန်းမင်အပေါ်ကြည့်သည့် အကြည့်ပင်လျှင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ​သူတို့ကျိုးကျားရွာမှ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ်မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရွာအတွက်ဂုဏ်ယူစရာပင်ဖြစ်၏။ ​ရှန်းမင် ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကို အပေါ်သို့ယူဆောင်လာသောအခါ ရွာသားများ ၎င်းကိုကြည့်ရန် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး အချို့ကသူ့ကိုစစ်သူကြီးဟုပင်ခေါ်လာကြ၏။ ​ရှန်းမင် သူ့ကိုယ်သူလှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘွဲ့တစ်ခုသက်သက်ပါ၊ ကျွန်တော့်ကို စစ်သူကြီးလို့ခေါ်ပေမယ့်လည်း တကယ့်အာဏာမှမရှိတာ၊ ကျွန်တော့်ကို စစ်သေနာပတိတံဆိပ်တုံးဖြစ်ဖြစ် တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေဖြစ်ဖြစ်ပေးထားတာမဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွာလူကြီး သူဆိုလိုသည်ကိုချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။ ဟုတ်ပေသည်။ နားထောင်လို့ကောင်းသည်မှလွဲ၍ တကယ့်အာဏာပိုင်းကိုကြည့်မည်ဆိုလျှင် ရွာလူကြီးဖြစ်သည့်သူကပင် လွှမ်းမိုးမှုပိုရှိသေးသည်။ ​သူ့အတွက် ဝမ်းသာဂုဏ်ယူနေကြသော ရွာသားများ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများသည် တဖြည်းဖြည်းအေးခဲသွားကြ၏။ ​သူတို့ရှန်းမင်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျင်းဖန်က ပင်မမျိုးနွယ်စုရှန်ကွမ်းက ဘာလို့ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးအာ့ရှုသည်လည်း တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားမိကာပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် လုံအန်းကရှန်းမိသားစု ဒီတစ်ခေါက်က ကျင်းဖန်၊ ဒါဆို တခြားလူတွေလည်း ရှိနိုင်သေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင် ကျိုးအာ့ရှုကိုပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူတို့က ကျိုးကျားရွာနဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကိုအသုံးချချင်ရုံသက်သက်ပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင် ဧကရာဇ်၏အမိန့်တော်ကို ယူသွားပြီးနောက် မြို့ရိုးတံခါးအောက်ရှိ လူသုံးယောက်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ​မြို့ရိုးတံခါးမှာ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရှန်းမင်သည် သူတို့အပေါ် အလွန်အမင်း အေးစက်နေခဲ့သည်။ ​အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသဖြင့် ထိုသုံးယောက် ရှန်ကွမ်းဟောက်ရှိရာသို့လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ​အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှန်ကွမ်းဟောက်မှ သူတို့အား လက်ယပ်ခေါ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ ထိုသုံးယောက်ထွက်သွားကြသည်။ ​ကျင်းဖန်တပ်၏တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရှန်ကွမ်းဟောက်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပင်မမျိုးနွယ်စုက ငါတို့ကိုဒီလောက်ပဲ ပေးလိုက်တာလား၊ တပ်တွေကိုဦးဆောင်ပြီးတိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ရှန်းမင်ကိုစစ်သည်တွေ ပေးမယ်လို့ သူမပြောခဲ့ဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူတို့ထဲမှတစ်ဦးပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူကတောသားတစ်ယောက်ပဲလေ၊ တပ်တွေကို ဦးဆောင်ဖို့အကြောင်း သူကဘာသိမှာလဲ၊ ဒါက စစ်သားတွေရဲ့အသက်ကို မီးတွင်းထဲတွန်းပို့နေတာနဲ့မတူဘူးလား၊ သူ့ကိုဘွဲ့တစ်ခုပေးလိုက်တာကပဲ ရက်ရောနေပါပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်ကွမ်းဟောက် စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူကလည်းမအဘူးလေ၊ မင်းရဲ့ အမိန့်တော်ကိုကြားတာနဲ့ ပင်မမျိုးနွယ်စုက ရိုးသားတဲ့စေတနာနဲ့ လာတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိသွားတာပေါ့၊ ​အခု ရှန်းမင်ကအကုန်လုံးကို ရိပ်မိသွားပြီဆိုတော့ မြို့ရိုးတံခါးတွေကို သူဘယ်လိုလုပ်ဖွင့်ပေးမှာလဲ၊ တံခါးဖွင့်ပြီး ငါတို့ကိုအထဲပေးဝင်ဖို့ဆိုတာထားလိုက်ဦး သူကိုယ်တိုင်တောင်အပြင်ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ​အခုအချိန်မှာ အရေးကြီးဆုံးက ရှန်းမင်ရဲ့စိတ်ကိုငါတို့ဘက်ပါလာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ၊ ပြီးတော့မှ ရှန်းမင်ကတစ်ဆင့် ကျိုးထောင်ဟွားကိုဖြောင်းဖျရမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​ဟူး…’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ပြောရင်း ရှန်ကွမ်းဟောက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ​မူလက ကောင်းမွန်သောအကြံအစည်တစ်ခုသည် စိတ်သဘောထားသေးသိမ်သော ပင်မမျိုးနွယ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ​မလှမ်းမကမ်းတွင် ဟန်မိသားစုဝင်များသည် ရှန်ကွမ်းဟောက်တို့ဘက်မှ ရလဒ်အတွက် တိတ်တဆိတ်ရယ်မောနေကြ၏။ ​ဟန်ချွဲစိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်တစ်ခုရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အရင်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှန်းဖန်းနှင့် ရှန်ကွမ်းဟောက်တို့၏အကြံအစည်များကို သူ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူအကွက်ရွှေ့ရမည့် အလှည့်ရောက်လာပြီပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save