Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 215</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှန်းဖန်း ခရီးပန်းလာသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ရွာထဲသို့အပြေးအလွှားဝင်လာကာ ကြွေပုလင်းငယ်လေးကို ကျိုးထောင်ဟွားထံသို့ အမြန်အပ်နှံလိုက်သည်။ ​ရှန်ထျန်းယိမှာ ထိုပုလင်းကိုမြင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူ သေချာစစ်ဆေးနေစရာပင် မလိုချေ။ ထိုပုလင်းထဲတွင် မြို့စားမင်း၏သွေးများပါရှိနေမှန်း သူသိသည်။ အကြောင်းမှာ မြို့စားမင်းတစ်ဦး၏သွေးတွင်သာ ထိုကဲ့သို့မြင့်မြတ်ပြီး နဂါးအငွေ့အသက်နှင့်တူသောအရှိန်အဝါမျိုး ရှိသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွားလည်း ထိုပုလင်းကို လက်ခံရရှိသည်နှင့် ရှန်ကျူးဟောက်သွေးမှန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိလိုက်သည်။ သူမအရင်ဆုံး ထိုသွေးများကို တောင်တစ္ဆေကြေးပြားတစ်ပြားပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်၏။ ​ရှန်းဖန်းသည် ကျင့်စဉ်မရှိသကဲ့သို့ ယင်ယန်မျက်စိလည်းမရှိပါသော်လည်း ရှန်းကျူးဟောက်သွေးများ ကြေးပြားပေါ်သို့ကျသွားချိန်တွင် တောင်တစ္ဆေကြေးပြားထဲမှ အနက်ရောင်အငွေ့အသက်များစွာ ပျံထွက်လာသည်ကို အထင်အရှားမြင်လိုက်ရ၏။ ​ရှန်းဖန်းလန့်ဖျန့်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ကာ ထိတ်လန့်တကြားအော်ဟစ်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါ  ဒါတွေကဘာလဲ၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုကြီးဖြစ်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါတွေကအငြိုးအတေးစွမ်းအင်တွေပဲ၊ မြို့စားမင်းတစ်ဦးရဲ့သွေးကသာ နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းမှာရှိနေတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကိုပယ်ဖျောက်ပေးနိုင်တာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တောင်တစ္ဆေကြေးပြားထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငြိုးအတေးစွမ်းအင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားတော့သည်။ ၎င်းကိုမြင်သော် ရှန်ထျန်းယိမျက်လုံးများမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရရှိထားပြီး ကျိုးထောင်ဟွားနှင့် ရှန်းမင်တို့၏ကြိုးတုပ်ထားခြင်းကိုခံထားရသဖြင့် မည်သို့မှမတတ်နိုင်ချေ။ ​ရှန်းဖန်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သခင်မကျိုး အခုအငြိုးအတေး စွမ်းအင်တွေထွက်သွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လုံအန်းနယ်မြေက ဘေးကင်းသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"တစ်ဝက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒီတောင်တစ္ဆေကြေးပြားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မှသာ လုံအန်းနယ်မြေက တကယ်ကိုဘေးကင်းသွားမှာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွားစားပွဲပေါ်ရှိ တောင်တစ္ဆေကြေးပြားကိုးပြားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤကိုးပြားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှသာ မဟာရှားတိုင်းပြည်ဘေးကင်းမည်ဖြစ်သည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ပထမဆုံးကြေးပြားကို ဖျက်ဆီးလိုက်ချိန်တွင် ရှန်ကွမ်းဟောက်ရောက်ရှိလာသည်။ သူ ပထမဆုံးလူမဖြစ်ခဲ့သဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ကျိုးထောင်ဟွားကိုမြင်သည်နှင့် ကြွေပုလင်းငယ်လေးကို ချက်ချင်းလှမ်းပေးလိုက်၏။ ​ဤအချိန်တွင် ကျိုးထောင်ဟွားဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ မလုံလောက်တော့ချေ။ ​ရှန်ထျန်းယိ ကျိုးထောင်ဟွားအခြေအနေမကောင်းသည်ကို မရေမရာခံစားမိသဖြင့် သူ့တောင်တစ္ဆေကြေးပြားများ ခေတ္တခဏ အသက်ဆက်နိုင်ဦးမည်ဟုထင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျိုးထောင်ဟွားမှရှန်းမင်ကိုလွှဲပြောင်းပေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင်မှာ အငြိုးအတေးစွမ်းအင်များရှိနေသော်လည်း ကျင့်စဉ်မရှိပါဘဲနှင့် တောင်တစ္ဆေကြေးပြားကို ကျိုးထောင်ဟွားထက်ပင် ပိုမိုချောမွေ့စွာဖျက်ဆီးနိုင်နေသည်ပင်။ ​ဒုတိယနေ့၊ တတိယနေ့နှင့် စတုတ္ထနေ့များတွင် အခြားမိသားစုများမှ စစ်သူကြီးများလည်း ၎င်းတို့မြို့စားများ၏သွေးများကို အသီးသီးယူဆောင်လာကြသည်။ ရှန်ထျန်းယိမှာ သူပင်ပင်ပန်းပန်းဖန်တီးခဲ့ရသော တောင်တစ္ဆေကြေးပြားများ တစ်ပြားပြီးတစ်ပြား ပျက်စီးသွားသည်ကို မည်သို့မှမတတ်နိုင်ဘဲကြည့်နေရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင်ထွက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးတစ်ပြားထိ ပျက်စီးသွားသောအခါ ရှန်ထျန်းယိလုံးဝပြိုလဲသွားတော့သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်ရှင်သန်ခဲ့သူဖြစ်၏။ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရခဲ့စဉ်ကပင် သတိလေးတစ်ခုကျန်နေသေးသဖြင့် အသက်ဆက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူအရာအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူ့ဝိညာဉ်ကမ္ဘာမှာ ဤခဏ၌ပင်ပြိုလဲပျက်စီးသွားတော့သည်။ ခြောက်ကပ်နေသောသူ့လည်ချောင်းထဲမှ အသံများထွက်ပေါ်နေသော်လည်း သူမည်သည့်အရာအားပြောနေသည်ကို မည်သူမျှနားမလည်နိုင်ကြချေ။ ​ကျွမ်ချွန်းချန် ရှန်ထျန်းယိကို ထိတ်လန့်တကြားကြည့်နေမိသည်။ ရှန်ထျန်းယိမှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်ပြီးကြိုးတုပ်ခံထားရသော်လည်း သူ့ကျင့်စဉ်နှင့် ယန်စွမ်းအင်များစုပ်ယူခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ကျွမ်ချွန်းချန်မှာ အနားသို့ပင်မကပ်ရဲချေ။ ​ကျွမ်ချွန်းချန်မှလွဲ၍ အခြားသူမည်သူမျှ မည်သည့်အရာများဖြစ်နေသည်ကို သတိမထားမိကြချေ။ ရှန်းဖန်းနှင့်အခြားသူများ ကျိုးထောင်ဟွားကို မျှော်လင့်တကြီးကြည့်ကာ မေးမြန်းကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သခင်မကျိုး၊ အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မဟာရှားတိုင်းပြည် အဆင်ပြေသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်ကွမ်းဟောက်နှင့် အခြားသူများလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဝိုင်းမေးကြသည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်ကိုမြင်တော့မှသာ သူတို့အားလုံး စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ ​ထို့နောက် ရှန်ထျန်းယိထံ သူတို့လှည့်လာကာ ဝိုင်းဝန်းထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်ကြတော့၏။ ရှန်ထျန်းယိမှာ လုံအန်းနယ်မြေရှိချင်းဟယ်ကျောင်းတော်၏ကျောင်းထိုင်အဖြစ် အထူးသဖြင့် မြို့စားရှန်း၏လေးစားမှုကို မည်မျှထိရရှိခဲ့သည်ကို သူတို့မှတ်မိနေကြသည်။ သူ ဤကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့လုံးဝထင်မထားခဲ့ကြပေ။ ​ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရရှိထားပြီး စိတ်ဓာတ်များပါပြိုလဲနေသော ရှန်ထျန်းယိမှာ ထိုလူကိုးဦး၏ဝိုင်းဝန်းကန်ကျောက်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျွမ်ချွန်းချန်မှာ ရှန်ထျန်းယိ၏တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်သည် မဟာရှားတိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးစေရန်ဖြစ်မှန်းမသိခဲ့သော်လည်း ရှန်ထျန်းယိ၏ဒုတိယတပည့်အဖြစ် မကောင်းမှုများစွာကိုကူညီလုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ယခုအခါတွင် မဟာရှား၏ဥပဒေပေးသောပြစ်ဒဏ်မှ သဘာဝအတိုင်း မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် လုံအန်းနယ်မြေ၌မြို့စားမင်းရှန်းသည် ချင်းဟယ်ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ်စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးထားလေပြီ။ မြို့စားကြီးမှ ချင်းဟယ်ကျောင်းတော်ကို သူ၏အရှက်ရဖွယ်ရာအဖြစ် မှတ်ယူထားသဖြင့် လုံအန်းနယ်မြေအတွင်း၌ ဆက်လက်တည်ရှိနေရန် မည်သို့မျှခွင့်မပြုနိုင်တော့ချေ။ ရှန်းဖန်းထံမှအကြောင်းစုံကို ကြားသိရကတည်းမှ သူ၏ရှန်မျိုးနွယ်စုမှာ ထိုအယုတ်တမာရှန်ထျန်းယိ၏ လှည့်စားမှုကိုခံခဲ့ရပြီး မိမိတို့မျိုးနွယ်၏ အရင်းအမြစ်များကိုအသုံးချကာ ရှန်ထျန်းယိကိုယ်တိုင် အင်အားတောင့်တင်းအောင် လုပ်ဆောင်သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပိုမိုခံစားလာရသည်။ ယခုမှသာ သူသည် ထိုအမှန်တရားအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သခင်မကျိုးမှ တောင်တစ္ဆေကြေးပြား ကိုးပြားကို ဖျက်ဆီးပေးလိုက်ခြင်းမှာ နယ်မြေကိုးခုရှိ လူအားလုံးအသက်ကိုသာမက မဟာရှား၏အသက်ကိုပါကယ်တင်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့အားလုံးမှာ သခင်မကျိုးအပေါ်ကျေးဇူးကြွေးတင်ရှိသွားကြပြီဖြစ်ရာ ကျိုးကျားရွာအပြင်ဘက်ရှိ စစ်တပ်များအားလုံးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားကြတော့သည်။ ​သို့သော်လည်း သခင်မကျိုးသည် မြို့စားတပ်မတော်ကိုးခုလုံးအား ကျိုးကျားရွာအတွင်း တပ်စွဲခွင့်ကိုမူ အလျှော့ပေးကာ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ယခင်က ရွာကိုဝိုင်းရံခဲ့သူများသည် ထိုနေရာ၌ ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကြုံတွေ့ခဲ့ကြရပြီး အချို့မှာမူ ရွာ၏တည်ရှိမှုကြောင့်ပင် ကြောက်လန့် တုန်လှုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သခင်မကျိုး၏သတင်းစကားမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် စစ်ရေးဆက်လက်ဆင်နွှဲလိုပါက ကျိုးကျားရွာကို ကျော်ကွင်းသွားနိုင်ကြောင်း မဟာရှားမင်းဆက်၏ထီးနန်းကို မည်သူသိမ်းပိုက်မည်ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းပေါ်တွင်သာ မူတည်သော်လည်း ကျိုးကျားရွာ၏တည်နေရာကိုမူ အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် လုံးဝအသုံးမပြုရန်ဖြစ်သည်။ ​ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့အားလုံးဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။ ရှန်းဖန်းနှင့်သူ့လူများ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ကျိုးထောင်ဟွားမှာ ခူယားကောင်နတ်ဆိုးလေးများ၏အဆိပ်ဖြေဆေးကို ရှန်းမိသားစုထံသို့ပို့ဆောင်ပေးစေခဲ့သည်။ ရှန်ကွမ်းဟောက်၏လူများသည်လည်း ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူတို့၏ဗိုက်အောင့်ဝေဒနာများ လျော့ပါးသွားသည်ကိုခံစားလိုက်ရ၏။ ကာလရှည်ကြာခံစားခဲ့ရသော ဓမ္မတာလာသကဲ့သို့ ဗိုက်အောင့်ခြင်းဝေဒနာမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်မှစ၍ ကျိုးကျားရွာသည် ငြိမ်းချမ်းသာယာမှုဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ရွာတံခါးများကိုလည်းပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ကာ လူတိုင်းလွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ကြပြီဖြစ်သည်။ ​စစ်တပ်ကိုးခုလုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အလုပ်အကိုင်မဲ့သွားသော ကျိုးရှန်းဟူနှင့် သူ့သားမှာ ရွာထဲသို့ပြန်ဝင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ရွာစောင့်များ၏တားဆီးခြင်းကိုခံလိုက်ရပြီး အဝင်မခံတော့ချေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ယွမ်ရင်ရှင်းမှာလည်း အပြင်လောကရှိ ဆူပူသောင်းကျန်းမှုများကြောင့် ရွာထဲသို့ပြန်လာချင်ခဲ့သော်လည်း ထိုနည်းတူပင်တားဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ​ကျိုးကျားရွာမှ ထွက်ခွာသွားသူ မည်သူမဆို ဤသာယာလှပသော နိဗ္ဗာန်ဘုံသို့ပြန်လာရန် အခွင့်အရေးလုံးဝမရှိတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အင်အားကြီးသောစစ်ဘုရင်ကိုးဦးလုံးမှာ ကျိုးကျားရွာကို မျက်နှာသာပေးထားကြပြီး မည်သူမှရွာအနီးအနားတွင် စစ်မခင်းကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှန်းဟူသားအဖနှင့် ယွမ်ရင်ရှင်းတို့မှာ သူတို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်အမှားအတွက် မည်မျှပင် နောင်တရနေစေကာမူ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်းဟူသားအဖ နောင်တရနေချိန်မှာပင် အခြားသတင်းကောင်းတစ်ခုပျံ့နှံ့လာသည်။ ၎င်းမှာရန်ချွန်းမေသည် ကျိုးရှန်းလင်နှင့်လက်ထပ်ပြီး နှစ်လအကြာ၌ ကိုယ်ဝန်ရှိသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ရန်ချွန်းမေမှာ အသက်နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ရှိနေပြီဖြစ်သည်ကို သတိပြုရမည်။ ​မဟာရှားတိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးတွင် အသက်နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်မှာ အမျိုးသမီးအိုကြီးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ကိုယ်ဝန်ရရန်မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သို့သော် ကျိုးထောင်ဟွားအတွက်မူ နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်မှာ ပျိုမြစ်နုနယ်ဆဲအရွယ်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"အစ်မချွန်းမေ အစ်မနဲ့အစ်ကိုရှန်းလင်တို့ နောက်ထပ်ကလေးတွေ အများကြီးထပ်ယူချင်ရင်တောင် သေချာပေါက်ရဦးမှာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုးထောင်ဟွားဆိုလိုက်သည်။ ​ဖေဖော်ဝါရီလသည် မင်္ဂလာရှိသောလတစ်လဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျိုးဖုန်း၏ဇနီး ကျန်းချွေ့အာသည် ခြောက်ပေါင်နှင့်ရှစ်အောင်စအလေးချိန်ရှိသော ကျန်းမာသန်စွမ်းသည့် သားဦးရတနာလေးကို ဖွားမြင်ပေးလိုက်ရာ ကျိုးအိမ်ဟောင်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အတိုင်းမသိဝမ်းသာပီတိဖြစ်သွားကြတော့သည်။ ​ကျိုးဖုန်းမှာ ကျိုးအိမ်ဟောင်း၏အကြီးဆုံးမြေးဖြစ်ပြီး ဤကလေးမှာမူ ငါးဆက်မြောက်မြေးပင်ဖြစ်သည်။ ကျိုးအိမ်ဟောင်းတွင် ဆက်ခံမည့်သူရရှိသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save