Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 220</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား သူမဖုန်းကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှန်းမင်ထံမှလာသော ဝီချက်စာကို မြင်မြင်ချင်းပင် ကားကိုချက်ချင်းရပ်လိုက်သည်။ သူမ "ဘယ်တော့လဲ" ဟု ပြန်စာရိုက်ရုံရှိသေး ကားမှန်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်မှ လာခေါက်၏။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်‌သောအခါ သူမဘေးတွင် ရှန်းမင်ရပ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားရသည်။ သူ့ဖုန်းကို မြှောက်ပြပြီးပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကိုယ် အခုအားတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ရှန်းမင်၏ဘန်တလေကားကြီးနှင့် သူတို့ကုမ္ပဏီသို့ရောက်သွားသည့်အခါ သူ့ကုမ္ပဏီမှာအဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကြီးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆယ့်သုံးထပ်လုံးမှာ သူ့ကုမ္ပဏီပင်ဖြစ်၏။ ​ရှန်းမင် ကားပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီး သူ့ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးကိုအံ့ဩမှင်သက်စွာ ငေးကြည့်နေသည့် ကျိုးထောင်ဟွားအားကြည့်ကာ သူ့မျက်ဝန်းထဲ၌အပြုံးရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့အရှိန်အဝါနှင့် လုပ်ပိုင်ခွင့်ကိုမြင်သွားလျှင် အခြားမိန်းကလေးများကဲ့သို့ပင် သူ့အား တွယ်ကပ်လာတော့မည်မဟုတ်ပါလား။ ထိုအချိန်တွင် ရှန်းမင်စိတ်ထဲမှ ကြိုတင်ပြီး တွေးကာပျော်နေမိသည်။ ​သို့သော်မမျှော်လင့်ဘဲ ကျိုးထောင်ဟွားမှာ သူ့ကို ဖား‌နေခြင်းမျိုးလုံးဝမလုပ်ဘဲ ကုမ္ပဏီထဲသို့ အားတက်သရောအရင် လှမ်းဝင်သွား၏။ ရှန်းမင်ကိုယ်တိုင် ကျိုးထောင်ဟွားကိုဦးဆောင်ပြီး ကုမ္ပဏီထဲသို့ ခေါ်သွားချိန်တွင် အထပ်တိုင်းမှဝန်ထမ်းအားလုံးမတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှန်းမင်ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ လူတိုင်းမှာ ရှန်းမင် ခေါ်လာသည့် ကျိုးထောင်ဟွားကို စပ်စုချင်နေကြ၏။ ​ရှန်းမင်မှာ ယခုနှစ်တွင် အသက်သုံးဆယ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း အဖိုးတန်လူပျိုကြီး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူကုမ္ပဏီအား တည်ထောင်သည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူနှင့်အတူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြချေ။ သူ့အတွင်းရေးမှူးများပင် အကုန်လုံးမှာ အမျိုးသားများချည်းသာဖြစ်သည်။ စီအီးအိုရုံးခန်းတစ်ခုလုံး၍ အမျိုးသမီးဟူ၍တစ်ယောက်မှမရှိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​ဒီနေ့မှာတော့ သူက ဒီလိုချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမငယ်လေးကို လူ‌တွေရှေ့ခေါ်လာတယ်ဆိုတော့ လူတိုင်းကိုသူတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကိုကြေညာနေတာလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအရာများမှာခန့်မှန်းချက်များသာဖြစ်ပြီး ရှန်းမင်ကို တိုက်ရိုက်မေးရဲသူ မရှိချေ။ ရှန်းမင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဝန်ထမ်းများသည် ကျိုးထောင်ဟွားအကြောင်းကို တိုးတိုးတိတ်တိတ်စတင်ဆွေးနွေးကြတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"စီအီးအိုရှန်းရဲ့ ရည်းစားလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဖြစ်နိုင်တယ်လေ၊ သူမဝတ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံနဲ့ လက်ကိုင်အိတ်တွေက အသစ်ထွက်ဒီဇိုင်းတွေပဲ၊ ကျွန်မခန့်မှန်းတာတော့ သူမတစ်ကိုယ်လုံးမှာရှိတဲ့ အဝတ်အစားတွေက အနည်းဆုံးလေးသန်းလောက် တန်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချက်ချင်းဆိုသလို အံ့ဩသံများထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းမှာမနာလိုစိတ် သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းစိတ်များဖြင့်ကြည့်နေကြသည်။ လေးသန်းဆိုသည်မှာ သူတို့ မည်မျှကြာအောင် အလုပ်လုပ်မှရမည့်ငွေဆိုသည်အားမသိရပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ သူမကတော့ အဝတ်အစားတင်လေးသန်းတန်နေပြီလေ’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှတစ်ယောက်က ကန့်ကွက်စကားဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဘာလို့ ငါကတော့ အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ စီအီးအိုရှန်းတို့ကသိပ်မရင်းနှီးကြဘူးလို့ ခံစားနေရတာလဲ၊ လက်တောင်မတွဲကြဘူးလေ၊ ဘာထိတွေ့မှုမှလည်း မရှိဘူး၊ ငါ့ကိုမေးရင်တော့ သူတို့ကဘယ်လိုမှ ချစ်သူတွေ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>အချို့လည်း ထိုစကားကိုထောက်ခံကြသည်။ ကျိုးထောင်ဟွား ပထမထပ်မှ ဆယ့်သုံးထပ်ထိလျှောက်လာပြီး ရှန်းမင်၏ရုံးခန်းထဲသို့ ရောက်ချိန်တွင် ပြင်းထန်လှသော အငြိုးအတေးစွမ်းအင်များကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုအငြိုးအတေးစွမ်းအင်များမှာ သူမမှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ရှန်းမင်ကိုသတိရသွားစေသည်။ သူတို့ပထမဆုံးဆုံတွေ့စဉ်ကလည်း သူသည်ဤသို့သောအငြိုးအတေး စွမ်းအင်များ များစွာပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်ပင်။ ​သို့သော် ထိုအရာမှာ သူမွေးရာပါ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယခု‌နေရာ၌ ရှိနေသည့် အငွေ့အသက်များမှာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်မှ တမင်ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရှန်းမင် သူ့စားပွဲနောက်တွင်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကျိုးထောင်ဟွား သူ့ထံသို့တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး သူ့ထိုင်ခုံနောက်မှီကို လက်ဖြင့်စမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမလက်ချောင်းလေးများ သူ့လည်ပင်းကို မတော်တဆထိမိသွားချိန်တွင် ရှန်းမင်မှာ သူမလက်ကောက်ဝတ်ထံမှ သင်းပျံ့သောဖရီးရှားပန်းရနံ့လေးကိုရလိုက်သည်။ ထိုင်ခုံနောက်မှီကို သူလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမသည် ထိုင်ခုံ၌မြှုပ်ထားသော ကျောက်နက်တစ်ခုကိုဖြုတ်ယူနေသည်အားတွေ့လိုက်ရ၏။ သူမမှာ လေးနက်သောမျက်နှာထားနှင့်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒီကျောက်နက်ထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့အငြိုးအတေး စွမ်းအင်တွေပါဝင်နေတယ်၊ ဒါက ရှင်ရဲ့ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်၊ ဒီမှာထိုင်တဲ့အခါ တစ်ခါတလေ ခေါင်းကိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် မျက်စိဝေဝါးတာမျိုးခံစားရဖူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွားသည် အရပ် ၁ ဒသမ ၆ မီတာသာရှိသော်လည်း ရှန်းမင်ထိုင်ခုံ၌ ထိုင်နေခြင်းကြောင့် သူမမှာ သူ့ကိုအပေါ်မှ အနည်းငယ်ငုံ့ကြည့်နေရသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကြား အကွာအဝေးမှာ ၂၀ စင်တီမီတာပင်မရှိပေ။ ရှန်းမင် သူမကိုမော့ကြည့်ရင်း သူမပြောသည်များကို သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်သည့်အခါ အားလုံးမှာအမှန်များဖြစ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသာ်။ ရုတ်တရက် ထိုင်ခုံနောက်မှီကို သူလှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် ထိုင်ခုံ၏အပေါ်ဘက်၌ ထိုကဲ့သို့သော ကျောက်နက်ကိုးလုံးစီပြီးမြှုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​ဒီထိုင်ခုံမှာ ငါးနှစ်တောင် ငါထိုင်ခဲ့တာပါလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ရှန်းမင် ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာ ယိမ်းထိုးသွားသည်။ ကျိုးထောင်ဟွား စိုးရိမ်တကြီးနှင့် သူ့ကိုချက်ချင်းလှမ်းဖမ်းထိန်းပေးကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုရှန်းမင် အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးအကြည့်များ ဆုံစည်းသွားပြီး ကျိုးထောင်ဟွား ရှန်းမင်လက်ကို အလျင်အမြန် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ လေထုထဲတွင်လည်း အနေရခက်စရာ ကောင်းလှသည့် တိတ်ဆိတ်မှုများစိုးမိုးသွားတော့၏။ ​ကျိုးထောင်ဟွား အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးချင်းမဆုံဘဲတစ်ဖက်သို့ လွှဲကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မစ္စတာရှန်း အဲဒီထိုင်ခုံမှာရှိတဲ့ ကျောက်နက်တွေကို ဖယ်လိုက်ရုံပါပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီငါးကန်ထဲကကျောက်ခဲနည်းနည်းကိုလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ပါ၊ ဒီနေ့အတွက် ဝန်ဆောင်ခ စုစုပေါင်းက ယွမ်ခြောက်သန်းကျသင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူမ ယနေ့သူ့အတွက် အထပ်ပေါင်း ဆယ့်သုံးထပ်လုံးကိုလိုက်ကြည့်ပေးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ, များစွာ ကုန်ခမ်းခဲ့ရသည်။ သူ့ကျန်းမာရေးနှင့် ကုမ္ပဏီ၏လုပ်ငန်းချောမွေ့မှုအတွက် ခြောက်သန်းဆိုသည်မှာ တန်လွန်းသည့် ဈေးနှုန်းတစ်ခုပင်။ ​သူမ စကားလမ်းကြောင်းကို သိသိသာသာပြောင်းလိုက်သော်လည်း ရှန်းမင်မှာတော့ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည့်ပုံမပေါ်ချေ။ သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လွင်လာပြီး ထိုင်ရာမှထလိုက်ကာ ငါးကန်ရှေ့တွင်ရပ်နေသည့် ကျိုးထောင်ဟွားထံသို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မိန်းကလေးကျိုး ခုနကကိုယ့်ကို အစ်ကိုရှန်းမင်လို့ခေါ်လိုက်တာ ကြားလိုက်သလိုပဲနော်၊ မင်းကိုယ့်ကို သဘောကျနေတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင်သည် ဤကဲ့သို့အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာသည်ကို အံ့ဩပုံမရပေ။ သူ့အတွက်တော့ ယင်းမှာပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို မြင်ပြီးလျှင် မည်သည့်မိန်းကလေးမှ စိတ်မဝင်စားဘဲ မနေနိုင်ဘူးဟု သူယုံကြည်ထားသောကြောင့်ပင်။ ကျိုးထောင်ဟွားလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ဟု သူထင်လိုက်ခြင်းသာ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​နာရီဝက်လောက်လေးမှာတင် သူ့ကို "အစ်ကို"လို့တောင် ခေါ်နေပြီလေ’</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းမင်မှာ ကျိုးထောင်ဟွားထက်ခေါင်းတစ်လုံးစာခန့် အရပ်ပိုရှည်ပြီး သူမရှေ့၌ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် သူ့အကြည့်များကြောင့် ကျိုးထောင်ဟွား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒါက ဘယ်လိုတောင်လွဲနေတဲ့ အတွေးအခေါ်လဲ၊ သူမက ဘာလို့သူ့ကို သဘောကျရမှာလဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူမ အေးစက်စက်နှင့်ပင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မစ္စတာရှန်း ဝီချက် ဒါမှမဟုတ် အားလီပေးကနေငွေပေးချေပေးပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​မမျှော်လင့်ဘဲ ရှန်းမင်မှာ ကျသင့်ငွေပေးရန်ငြင်းဆန်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကုမ္ပဏီမှာ အခုလောလောဆယ် ငွေမရှိသေးဘူး၊ အဲဒီအစား ကိုယ့်ကိုပဲအကြွေးအဖြစ် သိမ်းလိုက်ပါလား၊ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ပဲ ကိုယ်ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွားမှာ ပို၍ပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒီလောက်ကြီးတဲ့ကုမ္ပဏီက ခြောက်သန်းတောင် အကောင့်ထဲမှာမရှိဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား၊ ပြီးတော့ ခုနတင် သူမဆီက အဆောင်ဝယ်ဖို့ လေးသန်းတောင် ရက်ရက်ရောရော ပေးခဲ့သေးတယ်‌လေ၊ အခုမှ ဘာလို့ငွေပြတ်သွားရတာလဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား သူ့ထံစူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ပြီး ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကျွန်မ ဒီလိုပေးချေတဲ့နည်းလမ်းကို လက်မခံဘူး၊ ကျွန်မက ယောက်ျားတွေအတွက် ပိုက်ဆံမသုံးတတ်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ခြောက်သန်းဆိုတဲ့ပမာဏမျိုးကိုပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထို့‌နောက် ရှန်းမင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နောင်ကျရင် ကိုယ်ကမင်းအတွက် နောက်ထပ် သန်းပေါင်းများစွာကိုရှာပေးဦးမှာပါ၊ အခုတော့ ကိုယ့်ကိုပဲအရင်ယူထားလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူပြောရင်းဖြင့် သိမ်းသွင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ကိုယ့်ကိုယူလိုက်ရင် သေချာပေါက် မြတ်မှာပါ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား လွဲမှားနေသည့်သူ့စကားများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမဝီချက်ကိုဖွင့်ပြီး စိတ်တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ မဒမ်ရှန်းထံသို့ စာတစ်စောင်ပို့လိုက်၏။ ​စာ၏အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှန်းမင်မှ သူမကိုဖုန်းရွှေကြည့်ခိုင်းခဲ့သဖြင့် ဝန်ဆောင်ခ ခြောက်သန်းကျသင့်သော်လည်း သူက ငွေမပေးဘဲ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်သာ အကြွေးဆပ်မည်ဟု ပြောနေကြောင်း ထို့ကြောင့် မဒမ်ရှန်းမှထိုခြောက်သန်းကို ရှင်းပေးပါဟု တောင်းဆိုလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင်နှင့် ကျိုးထောင်ဟွား နှစ်ယောက်လုံး ဝီချက်မှပြန်စာကို စောင့်နေကြသည်။ မဒမ်ရှန်းမှာကျိုးထောင်ဟွား၏စာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်တော့ သူမအပြုံးမှာ နားရွက်သွားချိတ်မတတ်ဖြစ်သွားတော့၏။ သူမ၏လူငယ်လေးများ တစ်ခုခုတော့ဖြစ်နေပြီကိုသိလိုက်၏။ ​အမြဲတမ်း တည်တည်တံ့တံ့နေတတ်သည့် ရှန်းမင်မှ ကျိုးထောင်ဟွားအပေါ် လူပေလူတေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူထင်မည်နည်း။ တကယ်ကို အသက်သုံးဆယ်ရောက်မှ ရှန်းမင်တစ်ယောက်အမြင်မှန်ရလာခြင်းပင်။ ခဏအကြာတွင် ကျိုးထောင်ဟွားဖုန်းမြည်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ပေါင်အာလေး အန်တီ့မှာလည်း ပိုက်ဆံမရှိလို့အားနာလိုက်တာကွယ်၊ အဲဒီကောင်လေးက အကြွေးတင်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆပ်မယ်ဆိုရင်လည်း သူ့ကိုပဲဆပ်ခိုင်းလိုက်ပါတော့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မင်း ဘာတွေအဲဒီလောက်တောင်ရယ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူဌေးကတော်ရှန်း ဖုန်းချလိုက်သည်ကို မြင်၍ ရှန်းဝမ်ကျန့်လှမ်းမေးလိုက်ရာ ​သူမမှာသူ့အား ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒီည ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ပဲအတူတူ ညစာစားကြရအောင်၊ ရှန်းမင်ကို စောင့်နေဖို့မလိုတော့ဘူး၊ သူကစားစရာနေရာရသွားပြီ"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save