Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၃၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှန့်မူနှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်း။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify">စုရီသည် နှင်းပွင့်ပမာ ဖြူစင်လှသော ဝတ်စုံဖြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပမာခန့်ညားသည့် ရှန့်မူကို ကြည့်ကာတွေးတောနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုနတ်သမီးရွှယ်လျူသည် မည်မျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသောကြောင့် ဤပါရမီရှင်ကို ရူးသွပ်စေခဲ့သည်ကို နားမလည်တော့ချေ။ ယုတ္တိမတန်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန့်မူသည် စုရီ၏သဘောထားမှာ အေးစက်နေသည်ကို သတိပြုမိလာခဲ့သဖြင့် အနေခက်စွာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ အရင်တုန်းက မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ငါကောင်းကောင်း မသိခဲ့လို့ပါ ဒါကြောင့် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းရှင်းပြနေဖို့ မလိုပါဘူး ... မင်းနဲ့ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ အတိတ်ဘဝနဲ့လက်ရှိဘဝ တွေဟာ ဆက်နွယ်‌မှုရှိတာသဘာဝပါပဲ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါလည်း ဟုတ်ပါတယ် ... ဒါပေမဲ့ ... မင်းကငါနဲ့မတူဘူး ... ငါ့လိုမျိုးသက်တမ်းတိုမှာ မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ အဲ့ဒီ နတ်သမီးရွှယ်လျူရဲ့ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုနဲ့ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လေဟာနယ်အတွင်း လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာတို့ပြလိုက်ရာ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်း၌ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျီးကန်းတောင်ကြား အင်မော်တယ် နတ်မင်းနန်းတော်အတွင်းမှ အဖြစ်အပျက်များ ပြန်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ်က အမျိုးသမီးသည် ထျန်းချီခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေပြီး ရှန့်မူ၏မှတ်ဉာဏ်များကို နှိုးဆွလျက် သူ့ကို ဖျက်ဆီးရန်ကြိုးစားခဲ့သေး၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤမြင်ကွင်းများမှာ ရှန့်မူမျက်စိရှေ့တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ရှန့်မူတစ်ယောက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြေကွဲ သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ မင်းကို ချစ်မိသွားတဲ့ အချိန်မှာ ... အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့တယ် ... ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့အပေါ်မှာ ရုန်းမထွက်နိုင်လောက်အောင် နစ်မွန်းသွားတဲ့ အချိန်ဟာ ငါ့သံယောဇဉ်တွေကို ဖြတ်တောက်ရမယ့် အချိန်ပဲ ...</p> <p style="text-align:justify">... မင်းကို ငါ့လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်တာကသာ အကောင်းဆုံးအဖြေပဲ အဲ့ဒီလိုမှသာ ငါ့တာအိုမှာအတားအဆီး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီသည် ရှန့်မူတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး လက်သီးများကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် စုရီမှ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ မြင်ကွင်းများကို ကွယ်ပျောက်သွားစေခဲ့သည်။ သို့မှသာ ရှန့်မူသည် အိပ်မက်မှနိုးလာသကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းရိပ် သန်းလာပြီး မော့ကြည့်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ သူမ ပြောသလိုပဲ ... မင်းက သူမရဲ့ တာအိုအတွက် မင်းကိုယ်မင်း အနစ်နာခံလိုက်ဖို့ လိုလိုလားလားရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ တကယ်လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ မေးမြန်းလိုက်သည်။ ရှန့်မူသည် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ စုရီမှ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား ပြီးနောက် ထပ်မေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အခုကော နောင်တရသလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရှန့်မူမှ ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ သူမအတွက် အသေခံရဲပါတယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ် အသက်ရှင်စဉ်တုန်းလည်း နောင်တမရခဲ့သလို အခုလည်းမရပါဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ..... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်တွင် စုရီသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမိုက်မဲဆုံး လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ဤမျှအထိ သူသည် နုံအခဲ့သည်လော။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါကို မင်းနားလည်ဖို့ ... ခက်ခဲနေ လိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိတယ် အဲ့ဒီတုန်းက လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ငါ့ကို ရယ်စရာ ကောင်းလဲဆိုတာ ငါစိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရှန့်မူမှ သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြုံးဖြင့် ရှင်းပြလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါနှလုံးသားက ဓားတစ်လက်လိုပဲ စစ်မှန်ပြီးဖြူစင်ပါတယ် ဒါကြောင့် အချိန်ကာလ တိုတောင်းလှတဲ့ (၂၃)နှစ်အတွင်းမှာ သူတပါး လိုက်မမှီနိုင်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ရရှိခဲ့တာ ...</p> <p style="text-align:justify">... ရွှယ်လျူအပေါ် ငါ့ရဲ့ချစ်ခြစ်ကလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ စစ်မှန်ပြီး ဖြူစင်တယ် ငါသေဝံ့တယ် ဆိုရင် တကယ်သေဝံ့တယ် ... မင်းရဲ့အမြင်မှာ ငါ သူမအတွက် သေပေးတာက အသုံးမကျတဲ့ လူဖျင်းတစ်ယောက်လို မြင်ရလိမ့်မယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ သူမက ငါ့ရဲ့နှလုံးသားလေးပဲ သူ့ဆန္ဒတိုင်းငါ့နှလုံးသားရဲ့ ဆန္ဒပါ ဘဝလေးတစ်ခုပေးလိုက်ရတာ ဘာများ အရေးကြီးနေလို့လဲ ...</p> <p style="text-align:justify">... ဒါပေမယ့် မင်းအပေါ် ဒီလောက်အထိ သက်ရောက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားတာတော့ တကယ်ပါပဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမှာ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိပါတယ် ငါ့တာအိုနဲ့ပေါင်းစပ်တဲ့ အချိန်မှာ ...</p> <p style="text-align:justify">... ဒီလိုခံစားချက်နဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို မင်းကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးနိုင်တယ် အဲ့ဒီလိုဆိုရင် မင်း ငါ့ဆီကနေ ဘယ်လိုသက်ရောက်မှုမှ ခံရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှသာ စုရီတစ်ယောက် ရှန့်မူအပေါ်ထားသော အမြင်အချို့ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းရဲ့အတိတ်ကို ဝေဖန်ဖို့ ငါ့မှာ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">- ဟု ပြောကြားလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းနဲ့ငါက တစ်ယောက်တည်းမို့ အတိတ်ကရန်ငြိုးတွေကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ငါဘယ်လိုလုပ်နေနိုင်ပါ့မလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီ၏အသံတွင် အေးစက်လှသော လူသတ်ငွေ့များ ပါဝင်ချေပြီ။ နတ်ဆိုးခေတ်မှ လာခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီးက အပ်ချုပ်သမားနှင့် ပူးပေါင်း၍ ကျီးကန်းတောင်ကြားတွင် သူ့ကို သတ်ရန်ကြိုးစားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုဒုတိယအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သောရန်ငြိုးကို မည်သို့မျှ လွှတ်ပေး နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းဘာဆက်လုပ်မယ် စိတ်ကူးထားလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရှန့်မူမှ မေးလိုက်သည်။ စုရီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါရိုးရှင်းပါတယ် မင်းရဲ့ဘဝ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး ငါမင်းနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီးရင် အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကို ဖြေရှင်းပေးမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ရှန့်မူ၏ အမူအရာမှာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ အတော်ကြာမှ သူသည် သက်ပြင်းချကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ ခံစားချက်ကို မင်းနဲ့ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် သူနဲ့တွေ့တဲ့အခါမှာ မင်းအန္တရာယ်များလိမ့်မယ် ... အဲ့ဒီတုန်းက ငါတောင် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ အသေခံခဲ့တာ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းနားမလည်ဘူး ဒါကိုနှလုံးသား စမ်းသပ်မှုလို့ခေါ်တယ် အကယ်၍ အမျိုးသမီးရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကိုတောင် မကျော်လွှားနိုင်ရင် ဘာလို့ ကျန်တဲ့အကြောင်း ဆက်ပြောနေဦးမှာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဆက်တည်းမှာပင် စုရီ မျက်ဝန်းများအတွင်း မောက်မာကြီးစိုးလှသော ပြိုင်ဘက်ကင်း အရှိန်အဝါများ ပေါ်လာပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းက ငါ့ရဲ့အတိတ်ပဲ မင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့လူတိုင်း ငါ့ရန်သူပါ ဒီကံကြမ္မာကို အမြစ်ပြတ်အောင် ငါဖြေရှင်းရမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန့်မူတစ်ယောက် စုရီကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ့အနာဂါတ် ဖြစ်လေသည်။ ရဲရင့်ကြီး မောက်မာလှ၏။ အတော်ကြာမှ သူက သက်ပြင်းချကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ တစ်ခါတစ်လေ ငရဲဘုံကိုးပါးဓားကို ငါမရခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့တွေးမိတယ်၊ အဲ့ဒီလို ဆိုရင် ဒီဓားရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါထမ်းပိုးနေစရာ မလိုတော့ဘဲ အခြားသူတစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးမိမှာလည်း မဟုတ်ဘူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရှန့်မူက လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အရာ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ဟန်ဖြင့်၊</p> <p style="text-align:justify">“ သံယောဇဉ်က နက်ရှိုင်းလွန်းရင် သက်ဆိုးမရှည်တတ်ဘူး အသိဉာဏ် အရမ်းကြီး မြင့်လွန်းရင်လည်း ပျက်စီးလွယ်တယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံးဟာ ဒီစကားလုံး ရှစ်လုံးအောက်မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတယ် ... မျှော်လင့် ပါတယ် ... ဒီဘဝ မင်းလည်း ငါ့လိုအမှားမျိုး ထပ်မကျူးလွန်စေဖို့။ ”</p> <p style="text-align:justify">သည့်နောက်တွင် ရှန့်မူ ပုံရိပ်သည် အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ ငရဲဘုံကိုးပါးဓား၏ သတ္တမမြောက် သံကြိုး အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ခရစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">များမကြာခင် နတ်သံကြိုးသည် တစ်လက်မချင်းစီ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ချေပြီ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြီးမားလှသော မှတ်ဉာဏ်များ လှိုင်းလုံးကြီးသဖွယ် ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်အတော်ကြာမှ စုရီတစ်ယောက် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။ ရှန့်မူအတိတ်ဘဝ အတွေ့အကြုံအားလုံးကို သိရှိသွားသည့်အခါ သူ့နှလုံးသားထဲ ထူးဆန်းသွားခဲ့ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ တကယ့်ကို လောကကြီးရဲ့ လှိုင်းတံပိုးတွေရိုက်နှက်တာကို တစ်ခါမှမခံဖူးတဲ့ အဖြူထည်ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရွှမ်ကြွယ်ဘဝ ရှစ်ယောက်မြောက် တပည့်ဖြစ်သော ပိုင်ရီကိုသတိရသွားမိသည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သော် ရှန်မူသည် ပိုင်ရီကဲ့သို့ စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ပမာပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန့်မူကို <strong>မဟာနတ်မိစ္ဆာကြယ်စု၏</strong> ရှေးအကျဆုံးသော မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် မွေးရာပါ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ကာ အလွန်ပင် ထူးကဲလှသည်။ သူ့ဘိုးဘေးသည် ထိုကြယ်စုကြီး၏ထိပ်တန်း သခင်ကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ဆရာသည် ထိုကြယ်စု၏ နံပါတ်တစ် ဓားသမားကြီးပေပင်။ ထိုအရာများအားလုံးသည် သူ့ကိုငယ်စဉ်ကတည်းက ကံကောင်းမှုများစွာ ရရှိစေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">တစ်နေ့တွင် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဓားသမားများ၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်လာနိုင် သည်ဟု တညီတညွတ်တည်း ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြီးကျယ်သော နောက်ခံနှင့် ဤသို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းပါရမီသည် ရှန့်မူကိုသေစေသည် အထိ ဖြစ်စေခဲ့ခြင်းပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">အသက် (၂၁)နှစ်အရွယ်တွင် မိသားစုမှ ခိုးထွက်ကာ ဓားတစ်လက်ဖြင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လှည့်လည်ရန်စိတ်ကူးခဲ့သည်။  </p> <p style="text-align:justify">လမ်းခရီးတွင် အခက်အခဲများနှင့် ပြဿနာများစွာကြုံတွေ့ခဲ့ရ၏။ အမျိုးမျိုးသော ကိစ္စကြီးငယ်များလည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ့အတွက် အားလုံးသည် ဆန်းသစ်နေပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေ သဖြင့် ဆက်၍ခရီးနှင်ဆဲပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">အဆုံးတွင် ရမ္မက်ခြောက်ပါးမိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းပြီး ရိုးသားကာ နတ်သမီးကဲ့သို့ ဖြူစင်ချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">နှစ်ဦးသား တာအိုအဖော်များ ဖြစ်လာသည်အထိ ရင်းနှီးသွား၏။ ရလဒ်သည် အဆုံး၌ တာအိုအတွက် ရှန့်မူအသက်ကို ပေးဆပ်စေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤမှတ်ဉာဏ်များအရ အမျိုးသမီးသည် ရှန့်မူမိသားစုနှင့် လက်လှမ်းမမီသော အရပ်ထံ ခေါ်ဆောင်ကာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်ကို သတိထားမိတော့၏။</p> <p style="text-align:justify"> “ ဒီအမျိုးသမီးက ရှန့်မူအနားကို သေချာပေါက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရောက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် စုရီရင်ထဲ သူမအပေါ်မုန်းတီးမှုမရှိဘဲ တွေ့ချင်စိတ်များသာ  ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save