Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၃၆</h2> <h2 style="text-align: center;">နေရာတိုင်းမှာ ... မင်းဘာလို့ ပေါ်လာနေရတာလဲ။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထောင်ပေါင်းများစွာသော မျက်လုံးများအောက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ရိပ် တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုပုံရိပ်သူသည် ကျောက်စိမ်းရောင် ဝတ်လုံဆင်မြန်းလျက် ကိုယ်ဟန်အနေအထား မားမားမတ်မတ် ရှိနေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပို့ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် အရက်အိုးကိုင်ကာ လျှောက်လှမ်းလာပုံသည် ပန်းခြံထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဖြာကျနေသော နေရောင်ခြည်သည် သူ၏သာလွန်မြတ်မြတ်လှသော ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး အေးချမ်းတည်ငြိမ်သည့် အရှိန်အဝါကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ စုရီဖြစ်သည်။ သူ့အရည်အချင်းအရ ရှေးဟောင်း ကာကွယ်သူ ယွင်မျိုးနွယ်စုထံ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ရန် မခဲယဉ်းလှချေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုသို့မလုပ်ခဲ့ဘဲ အားလုံး၏ ရှေ့မှောက်၌ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ပင် လျှောက်လှမ်း လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ယွင်မျိုးနွယ်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်စုသည် တားဆီးရန် ရှေ့သို့ ပြေးတက်လာကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ အားလုံး ဖယ်ပေးလိုက်ကြ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ယွင်ချန်ဟုန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ လူတိုင်း ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ယနေ့သည် ယွင်မျိုးနွယ်စု၏ မင်္ဂလာနေ့ထူးနေ့မြတ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူသည် ဖိတ်ကြားခြင်းမခံရဘဲ တောင်တံခါးကို အတင်းအဓမ္မ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်လာနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟားဟားဟား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယွင်ချန်ဟုန်ကမူ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ လောကသခင် ကိုယ်တိုင် ကြွရောက်လာတာဟာ ငါ့လိုအဖိုးကြီးအတွက် တကယ့်ကိုဝမ်းသာစရာပါပဲ လစ်ဟင်းသွားခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဤသို့ သဘောထားကြီးမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို မြင်ရချိန်၌ လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ရန်သူကိုပြုံး၍ ကြိုဆိုနိုင်သည်မှာ သာမန်လူတို့များတတ်နိုင်သည့် အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့် သွားစေသည်မှာ စုရီသည် ယွမ်ချန်ဟုန်ကို လုံးဝ အလေးမထားခြင်းပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">ယင်းအစား သူကန်ထုတ်လိုက်သော မြေပြင်ပေါ်လဲကျနေသည့် အစေခံအိုကြီးကို လှမ်းကြည့်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ကို ရှင်းပြစမ်းပါဦး ... မင်းပါးစပ်က မကောင်းတော့ဘူးဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အစေခံအိုကြီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေပြီး အကူအညီတောင်းခံလိုက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ခေါင်းဆောင်ယွင်ချန်ဟုန်ကို ပြန်မော့ကြည့်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ယွင်ချန်ဟုန် မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။ ယွင်မိသားစု နယ်မြေ၌ သူ့ကို တစ်စုံတစ်ဦးမှ လျစ်လျူရှုနေသည်လော။ ဤသည်မှာ လူပုံ အလယ်တွင် ပါးရိုက်ခြင်းမည်ချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယွင်ချန်ဟုန်သည် အံကြိတ်လျက် အောင့်အည်းသည်းခံကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူ လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားက မိုက်မဲလွန်းတဲ့အတွက် မိတ်ဆွေကို စော်ကားမိ ခဲ့ရင် တာအိုကွမ်ကျူးအနေနဲ့ စိတ်ထဲမထားဖို့ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဝင်ရောက်ပြောကြားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ရှောင်ယွမ်မှလည်း၊</p> <p style="text-align:justify">“ ကျော်ကြားလှတဲ့ ... စီနီယာကွမ်ကျူးလို လူတစ်ယောက်က အစေခံတစ်ယောက်ကိုတော့ ရန်ငြိုးမထားလောက်ဘူး မဟုတ်လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု လှောင်ပြောင် ပြောဆိုလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">လေထုသည် ရုတ်ချည်း လေးလံ ထိုင်းမှိုင်းကာ ဖိအားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား လေသည်။ မူလက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ဧည့်ခံပွဲသည် ရေခဲတောင်ကြီး ပြိုကျလာ သကဲ့သို့ ခံစားရချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ခွေးတစ်ကောင်က လမ်းပိတ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ပေးလို့ ရမှာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ ပြန်ဖြေသည်။ ယွင်ချန်ဟုန် တစ်ယောက်ဒေါသကြောင့် မျက်နှာအရောင် ပြောင်းသွားပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ လောကသခင် ... မင်းက ဂုဏ်ပြုဖို့ လာတာဆိုရင်တော့ ငါတို့ယွင်မျိုးနွယ်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ ဒါပေမဲ့ ... အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး ဆိုရင်တော့ ကိစ္စကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောစေချင်ပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု အလေးအနက် ဆိုလိုက်သည်။ စုရီမှ ပို၍အေးစက်လာပြီး သူ့ထံလှည့်ကြည့်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ကောင်းပြီ ... မင်း အဖိုးကြီးဝေကို လွှတ်ပေးပါ ... ငါတရားခံကိုပဲ သတ်မယ် မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုကိုတော့ ချန်ထားပေးမယ် အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်တော့ ... ဒီကနေ့ မင်္ဂလာပွဲဟာ ယွင်မျိုးနွယ်ရဲ့နာရေးနေ့ ဖြစ်သွားမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟုပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း ရှုပ်ထွေးကုန်သည်။ ဤစုရီသည် ယနေ့တွင် ယွင်မျိုးနွယ်စုကို အမြစ်ဖြတ်သုတ်သင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း မြင်သာချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ အဲဒီ အဖိုးကြီးဝေဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်တွင် ဧည့်သည်တော်များ သည်သာမက ယွင်မျိုးနွယ်စုဝင်များစွာတို့ပင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကုန်၏။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်း အကြည့်များသည် ယွင်ချန်ဟုန်ထံသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယွင်ချန်ဟုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ အဖိုးကြီးဝေလား ... အရင်က တာအိုကွမ်ကျူးဘေးမှာ အမြဲတမ်းလိုက်ပါခဲ့တဲ့ အစေခံအိုကြီးကိုပြောတာလား သူ့ကို ငါသိပေမယ့် သူနဲ့ ငါတို့ယွင်မျိုးနွယ် ဘာပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြန်မေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို ... ငါက ဒီကို အပျင်းအ​ပြေ လူလာတောင်းလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား အဲဒီတုန်းက လင်းလန်လျှို့ဝှက်မြေကို မင်းတို့ ကျူးကျော်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအားလုံးကို အပ်ချုပ်သမားက ပြောပြပြီးပြီ ...</p> <p style="text-align:justify">... ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေဦးမယ် ဆိုရင်တော့ ... ဒီနေ့ မင်းရဲ့ယွင်မျိုးနွယ်တွေကို ကမ္ဘာပေါ်ကနေ အပြီးတိုင် ငါဖယ်ရှားပစ်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">စကားလုံးတိုင်းမှာ လည်ပင်းကို ဓားနှင့်ထောက်ထားသကဲ့သို့ စူးရှလွန်းလှသဖြင့် လူတိုင်းကျောချမ်းသွားကြသည်။ အင်မော်တယ် ဓားခန်းမမှ လော့ရှောင်ယွမ်ကမူ သည်းမခံ နိုင်တော့ဘဲ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီကိုလာပြီး ယွင်မျိုးနွယ်စုကို ခြိမ်းခြောက်တာလား ခရမ်းရောင်တိမ်တောင် တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရရုံနဲ့ ... မင်းကိုယ်မင်း တကယ် ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီထင်နေလား ... ဟမ့်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် စုရီသည် လော့ရှောင်ယွမ်ထံ လှည့်ကြည့်လိုက် ပြီးနောက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းက ယွင်မျိုးနွယ်စုအတွက် ရှေ့ထွက်ချင်တာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မေး​မြန်းခဲ့၏။ လော့ရှောင်ယွမ်က၊</p> <p style="text-align:justify">“ ‌ေဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေအားလုံးဟာ ဖိတ်ကြားခံရတဲ့ ဧည့်သည်တာ်တွေပဲ မင်းဒီမှာ ဒီလိုမျိုးလာရမ်းကားနေတာကို ဘယ်သူကများ လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဆိုကာ လူအုပ်ကြီးကို ဆွဲထည့်လိုက်တော့သည်။ ထိုစကားကြောင့် ဧည့်သည်များမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မိတ်ဆွေ ... ဒီနေ့က ယွင်မျိုးနွယ်ရဲ့ မင်္ဂလာနေ့ပါ မင်းကိုမဖိတ်ဘဲ ဒီကိုလာပြီးတော့ အခုလိုရမ်းကားနေတာက နည်းနည်းတော့ လွန်တယ်လို့မထင်ဘူးလား ...</p> <p style="text-align:justify">... ငါမင်းကို စကားတစ်ခွန်းလောက် အကြံပေးပါရစေ ... ကိစ္စကိုဖြေရှင်းချင်ရင်တော့ ဒေါသကိုလျှော့ပါ အဲဒီအဖိုး​ကြီးဝေဆိုတဲ့လူက ဒီမှာရှိ၊မရှိ ငါ မသိပေမယ့် ...</p> <p style="text-align:justify">... ဓားစာခံဖြစ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ အချိန်မရွေး အသက်အန္တရာယ်ကိုကြုံရနိုင်တယ် ဆိုတာကို မင်း သိထားသင့်တယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">သူ့စကားများသည် အေးဆေး တည်ငြိမ်သော်လည်းအတွင်း၌ ခြိမ်းခြောက်မှု အရိပ်အမြွက်ကိန်းအောင်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ ယဲ့ယွင်ယွမ်မှ ပြုံးလိုက်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါက ယဲ့ယွင်ယွမ်ပါ ... အင်မော်တယ်ဓားနန်းတော်ကပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ​ပြန်လည် ဖြေကြားလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့နောက်ခံကို ပြောကြားလိုက်သည်နှင့် မည်သည့် ပြဿနာ မဆို ပြေလည်သွားတတ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြောင်းမှာ အင်​မော်တယ် ဓားခန်းမဟူသည် ထိပ်တန်းအင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာ​နေသောကြောင့်​ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ မကြားဖူးဘူး။”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် စုရီက ခေါင်းခါရမ်းလိုက်၏။ ယဲ့ယွင်ယွမ်၏အပြုံးများ ​ချက်ချင်း အေးခဲသွား တော့သည်။ စုရီမှ၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း ... မသေချင်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထား ... မဟုတ်ရင် မင်းကိုအရင်ဆုံးငရဲပို့ပေးဖို့ ဝန်လေး နေမှာ မဟုတ်ဘူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဆိုကာ လော့ရှောင်ယွမ်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းလည်း အတူတူပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ထပ်လောင်းပြော​ကြားလိုက်၏။ လော့ရှောင်ယွမ်နှင့် ယဲ့ယွင်ယွမ်တို့နှစ်ဦးစလုံး ဒေါသကြောင့် တုန်ရီသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူတို့သည် မိုက်မဲစွာ တုန့်ပြန်ခြင်းမပြုချေ။ တစ်ဖက်လူသည် လွန်ခဲ့သောသုံးရက်က တိုက်ပွဲတွင် အမှန်ပင် တုန်လှုပ်စရာ​ကောင်းခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ကဲ ... မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက ယွင်ချန်ဟုန်ကို ပြန်ကြည့်ကာ ပြောကြားလိုက်သည်။ ထိုစဉ်တောင်တံခါးဝဆီမှ အေးစက်သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ယွင်မျိုးနွယ်စုနယ်မြေကိုလာပြီး ပြဿနာရှာဝံ့တဲ့လူက ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိရှိတဲ့ လူလဲဆိုတာ ငါတစ်ချက် ကြည့်ပါရစေဦး။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအသံနှင့်အတူ ပုံရိပ်တစ်ရိပ်သည် လျှပ်စီးပြက်သည့်အလား တောင်ထိပ်သို့ ပျံသန်း ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝတ်စုံရှည်ကြီးကို ဆင်မြန်းထားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိနေသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦးပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်လူကို မြင်သည်နှင့် ယွင်ချန်ဟုန်က ဝမ်းသာအားရဖြင့်၊</p> <p style="text-align:justify">“ စီနီယာလီကျုံး ... ကြိုဆိုဖို့ ပျက်ကွက်သွားတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လီကျုံးဆိုသည်မှာ ရှေးခေတ်တွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ‘နတ်ဆိုးဘုရင်(၉)ပါးထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်ပြီး နတ်သမီးမိုချင်းချောင်၏ အစေခံလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွား၏။ လော့ရှောင်ယွမ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်၊</p> <p style="text-align:justify">“ စီနီယာလီကျုံး ... အဲဒီစုမျိုးရိုးနဲ့ ကောင်လေးပဲ ... ဒီကောင်လေးကအရမ်းကို မောက်မာပြီး ယွင်မျိုးနွယ်ကိုဖျက်ဆီးမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။ သို့သော် လော့ရှောင်ယွမ်သည် ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိ လာတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">စီနီယာလီကျုံးသည် စုရီကိုမြင်သည်နှင့် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အရာတစ်ခုအား တွေ့မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အေးခဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘာလို့ မင်းကနေရာတိုင်းမှာ ပေါ်လာနေရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အလိုမကျဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ သို့မှသာ လီကျုံးသည် အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါက တာအိုစုဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ... ဒီအဖိုးကြီးတကယ်သိခဲ့ပါဘူး ... အခြေအနေကို မသိဘဲစော်ကားမိတာရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ချက်ချင်း တောင်းပန်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် အပ်ကျသံမကြားရအောင်ပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">တောင်ဖြိုမိစ္ဆာဘုရင် လီကျုံးသည် ဤမျှရိုသေစွာ တောင်းပန်နေသည့်အပေါ် သူတို့ နားမလည်နိုင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်တွင် လီကျုံးအတွက်မူ စုရီစိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိစေရန်အတွက် ဦးစားပေး ဆန္ဒရှိနေပြီး ယွင်မျိုးနွယ်စုကိုလျစ်လျူရှုရန် ဝန်မလေးချေ။</p> <p style="text-align:justify">အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကျိန်စာကိုချေဖြတ်ရန် ဤကမ္ဘာကြီးတွင် စုရီတစ်ယောက်တည်းသာ စွမ်းဆောင်နိုင်ချေမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save