Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၃၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားကောင်းတစ်လက်ပဲ ... ။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ ဝမ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဓားအစီအရင်သည် ဝုန်းခနဲလည်ပတ်သွားပြီး နတ်အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်တခွင် ဖုံးလွှမ်းလျက် စုရီကို တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အဝေးမှ ကြည့်နေသူအားလုံး ကျောချမ်းသွားကြပြီး မျက်နှာများ ဖြူလျော့ ကုန်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တာအို ရှေးဟောင်း ကာကွယ်သူ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုအနေဖြင့် အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ နက်ရှိုင်းလွန်းကြောင်း သိရှိထား၏။ သို့သော် ဤမျှသော အစွမ်းထက်သည့် အစီရင်မျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေမှာ ငါတို့ ယွင်မျိုးနွယ်စုက လောကီရေးရာကိုဝင်မပါဘဲ တံခါးပိတ်နေခဲ့တယ် ဒါကတကယ့်ကို ...</p> <p style="text-align:justify">... လူအထင်သေးစရာ ဖြစ်သွားပုံပဲ ဒီနေ့တော့ ... တာအိုကွမ်ကျူးရဲ့ အသက်နဲ့ ငါတို့ ဂုဏ်သတင်းတွေကို ပြန်ရယူရအောင်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ယွင်ဟွမ်းထျန်းက မောက်မာဝင့်ကြွားစွာ ပြောကြားလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူ့ဘေးရှိ လူနှစ်​ယောက်ထံ လှည့်ကြည့်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါနဲ့ ... ဒီနေ့ဓားအစီအရင်နဲ့ ယွင်မိသားစုရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးတဲ့ မိတ်ဆွေတို့ နှစ်ယောက်ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဝင်စားခြင်းဥပဒေကို ထုတ်ယူပြီးရင် ဝေစုရပါလိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြုံးလျက်ပြောကြားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝေချန်ဖူနှင့် ရွမ်ချိုင်ကျိတို့သည် အချင်းချင်းပြန်ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ် ပြုံးရယ်ကုန်ကြသည်။ ဤယွင်မျိုးနွယ်သည် အလွန်ပင်ယဉ်ကျေးချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ တာအိုကွမ်ကျူး မင်းဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ ... ဒီနေ့တော့ ငါတို့မျိုးနွယ်စုရှေ့မှာ ခွေးတစ်ကောင်လို သေရလိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ခရမ်းရောင်တိမ်တောင်တိုက်ပွဲမှာ နာမည်ကြီးခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့မှာတော့ မင်းအတွက် နေဝင်ချိန်ပဲ ဟားဟားဟား။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မာနကြီးတဲ့ လူတွေအတွက် အဆုံးမှာ ကျရှုံးခြင်းပဲ တာအိုကွမ်ကျူး ... မင်း လူမှားပြီး ငါတို့ယွင်မိသားစုကို ပြဿနာရှာမိပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ယွင်မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် အော်ဟစ် လှောင်ပြောင်ကုန်၏။ သတို့သားဖြစ်သော ယွမ်ချောင်ဖုန်းပင်လျှင် ကောင်းကင်ပေါ် မော့ကြည့်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... လောကသခင်ဟုတ်လား ထွီ ... ငါတို့ယွင်မိသားစုရှေ့မှာတော့ အသတ်ခံရဖို့ကို စောင့်နေတဲ့ ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">အဝေးက ဧည့်သည်များသည် ဓားအစီရင်အတွင်း ရုန်းကန်နေရသော စုရီထံ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယွင်မိသားစုသည် ယနေ့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ချေပြီ။ စုရီခမျာ မည်မျှပင် သန်မာစေကာမူ လှောင်အိမ်ထဲမှ သားရဲတစ်ကောင်ပမာ ဖြစ်နေရ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းတို့ ဘာတွေ အလျင်လိုနေတာလဲ တာအိုစုက ... မသေသေးပါဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">လီကျုံးက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် သတိပေးလိုက်သည်။ ကောင်းကင်နတ်ဓား အစီအရင်အတွင်း၌ စုရီသည် ဒဏ်ရာကင်းနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ဓား(၃၆)လက်သည် လျှပ်စီးများပမာအဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းသော်မှ စိုးထိတ်ခြင်းမရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify">သေမျိုးနယ်ပယ်ဓားကို ကိုင်ဆွဲလျက် ကောင်းစွာကာကွယ်နေချေပြီ။ ကြည့်ရှုသူများ အတွက် အသည်းအသန် ရှောင်ရှားနေရသည်ဟု ထင်စေရသော်လည်း အမှန်တွင် အန္တရာယ် ကင်းနေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချင်းအရာကို သတိထားမိသောအခါ ယွင်ချန်ဟုန်နှင့်ယွင်ဟွမ်ထျန်းမှာ မျက်ဝန်းများ မှေးစင်းသွား၏။ ဤဓားအစီရင်ကို ခင်းကျင်းရန် သူတို့မျိုးနွယ်စုသည် အဖိုးတန်ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းအစီအရင်သည် စစ်မှန်သော အင်မော်တယ်တစ်ပါးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း တိမ်ပေါ်ပျံသန်းခြင်းအဆင့်ကို ကောင်းစွာ သတ်နိုင်သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခုမူ စုရီကို ဒဏ်ရာမပေးနိုင်ဖြစ်နေ၏။ အင်မော်တယ် ဓားခန်းမမှ အဖိုးကြီးများက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လေးနက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မအံ့ဩနဲ့ ... ခရမ်းရောင် တိမ်တောင် တိုက်ပွဲမှာတုန်းက ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် (၁၀) ယောက်ကျော်နဲ့ ဖူတာ့လီပူးပေါင်းတာတောင် အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မှန်တယ် ... ဒီလိုမပြည့်စုံနဲ့ ဓားအစီအရင်တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ သူ့လိုလူကို မသတ်နိုင်တာ သဘာဝပါပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေချန်ဖူနှင့် ရွမ်ချိုင်ကျိတို့သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မှတ်ချက်ပေး၏။ ထို့နောက် ဝေချန်ဖူက လှမ်းထွက်လာပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါပမေယ့် တကယ်ပဲ သူက သတ်ရခက်လားဆိုတာ ငါလည်းသိချင်တယ် ဒီနေ့တော့ ... ငါတို့ဓားခန်းမရဲ့ အထွတ်အမြတ် နတ်ဘုရားလက်နက်ရဲ့ စမ်းကြည့်ရအောင်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟုဆိုကာ ဓားတစ်လက်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ခရမ်းရောင် အလင်းများ တောက်ပနေသော ဓားတစ်လက်ဖြစ်လေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို ခရမ်းရောင် သန်းသွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">သည့်နောက် ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ ထိုခဏတွင် လူတိုင်းသည် ခရမ်းရောင်နေမင်းကြီး တစ်စင်း မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသော ဓားရောင်ဝါသည် ကောင်းကင်ကိုဖိနှိပ်ထားပြီး တောင်တန်းများကို တုန်ခါစေသည်။ ရွှေရောင် နတ်တောင်ပင်လျှင် ချွင်းချက်မရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါ အင်မော်တယ် ဓားခန်းမရဲ့ ခရမ်းရောင်ကောင်းကင်ဓားလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">လီကျုံးမှ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ တစ်ဖက်လူ ပျံသန်းသွားရာ လမ်းတလျှောက်၌ ခရမ်းရောင်ဓားတစ်လက်ပုံရိပ် လွင့်မျော လိုက်ပါသွားချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းဓားသည် အင်မော်တယ် ဓားခန်းမ၏ အထွတ်အမြတ် ဓားများထဲမှ တစ်လက်မျှဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှ သွန်းလုပ် ထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကောလဟာလ ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ဤဓားသည် အင်မော်တယ်အောက်ရှိ မည်သည့်ရန်သူကိုမဆို သတ်ဖြတ်နိုင်ချေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေချန်ဖူသည် လူတိုင်း၏ ထိတ်လန့်နေခဲ့သော အကြည့်များအောက်၌ ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဝင်္ကပါအစီရင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါမင်းကို အကြံပေးပါရစေ ... အဲဒီဓားကိုပြန်သိမ်းလိုက်ပါ အသုံးမပြုပါနဲ့။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် နတ်ဓား(၃၆)လက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံနေရသော စုရီသည် ထူးခြားသည့် ရောင်ဝါကြောင့် လှည့်ကြည့်ကာ သတိပေး လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟားဟားဟား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေချန်ဖူမှ လှောင်ပြောင် ရယ်မောလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း ကြောက်နေတာလား၊ ငါမင်းကိုသေရမှာ မကြောက်တတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်နေတာ။ ”</p> <p style="text-align:justify">- ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဓားက တကယ်ကောင်းပါတယ် ... ဒါပေမဲ့ဓားကိုင်တဲ့လူကတော့ အသုံးမကျဘူး မင်းအဲဒီဓားကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပျက်စီးသွားမှာ စိုးရိမ်မိလို့ ... ငါသတိပေးနေတာ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီမှ ခေါင်းရမ်းလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုမောက်မာကြီးစိုးသော အသွင်အပြင်ကြောင့် ဝေချန်ဖူတစ်ယောက် မျက်ခုံးပင့်မိ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ကောင်းပြီ ... ဒါဆို မင်းငါ့ဓားကို ဘယ်လိုပျက်စီးအောင် လုပ်ပြမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို မင်းဆန္ဒအတိုင်းပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် စုရီ၏ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကြားမှ ထူးဆန်းသောရောင်ဝါ တစ်ခုတိုးထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အဲဒါ ဘာလဲ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်ချည်း လေထုအတွင်း ပြင်းပျသော ခံစားချက်များ ရရှိလာခဲ့သဖြင့် ဝေချန်ဖူခမျာ အနည်းငယ်ထိတ်လန့်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">“ သေလိုက်တော့ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သတိကြီးစွာဖြင့် ခရမ်းရောင် ကောင်းကင်ကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး စုရီထံ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝုန်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ပြင်းစွာသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်နေခဲ့သော နတ်ဓား(၃၆)လက်သည် လေထုအလယ် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ဝေချန်ဖူ၏ ခရမ်းရောင်ဓားအလင်းသည်လည်း ဘန်းခနဲ ပြိုလဲပျက်ပြယ်သွားချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါက ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ပေါက်ကွဲမှုအတွင်းမှ အဖျက်စွမ်းအားများသည် ရွှေရောင်နတ်တောင် တစ်ခုလုံးကိုရိုက်ခတ်လျက် အဆောက်အဦးများ ပြိုကျသွားစေတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ယွင်မျိုးနွယ်စုဝင်များ၊ အစေခံများနှင့် ကျင့်ကြံမှုနိမ့်ကျသော လူအချို့မှာထွက်ပြေးရန် အချိန်မရတော့ဘဲ ထိုစွမ်းအားများအောက်တွင် အသက်ပျောက်ကုန်ကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အရမ်းပြင်းတယ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ယွင်မိသားစုအုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘရူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်နေရသော ဝေချန်ဖူမှာမူ ခရမ်းရောင်ကောင်းကင်ဓားထံမှ ရုတ်ချည်း ထူးခြားစွာပြုမူပြလာနေသဖြင့် ချင်ချင်းဆုတ်ခွာလိုက်သည်။  </p> <p style="text-align:justify">“ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဤအထွတ်အမြတ် နတ်ဓားသည် ကြောင်နှင့်တွေ့သောကြွက်ပမာ ကြောက်လန့် တုန်ရီနေချေပြီ။ သူ့လက်ထဲမှပင် ရုန်းထွက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သံသယဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လေထုအလယ်တွင် လွင့်မျောနေသည့်ဓားကြီး တစ်လက်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ အဲဒီဓား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">၎င်းကိုယ်ထည်တွင် နတ်သံကြိုးများ ရစ်သိုင်းလျက် ရောင်ဝါသည် မီးလျှံများအလား လေထုကို တဖျစ်ဖျစ်လောင်မြိုက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘရူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ခရစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဓားများအားလုံးအတွက် စစ်မှန်သော ဘိုးဘေးတစ်ပါးကိုမြင်နေရသကဲ့သို့ ခရမ်းရောင် ကောင်းကင်ဓားမှာ နာကျင်စွာငိုကြွေးလျက် အပိုင်းအစများအဖြစ် ပဲ့ကြွေသွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေချန်ဖူ သတိမထားနိုင်ခင်မှာပင် ထိုဓားအပိုင်းအစများသည် လေထဲရှိဓားကြီး၏ စုပ်ယူဝါးမျိုခြင်းခံလိုက်ရချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ မလုပ်နဲ့ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေချန်ဖူတစ်ယောက် သတိဝင်လာချိန်၌ ခရမ်းရောင် ကောင်းကင်ဓားတစ်လက်လုံး ဝါးမျို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်၏။ စုရီသာလျှင် ထိုမြင်ကွင်းကို နှမျောတသစွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အဟွတ် ... အဟွတ် ... ဝေါ့ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဝေချန်ဖူက သွေးတစ်လုတ်အန်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် စုရီထံမော့ကြည့်လိုက်၏။ ခရမ်းရောင်ကောင်းကင်ဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆက်သွယ်ထားသဖြင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားချေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ မင်းကို သတိပေးခဲ့ပါတယ် ... မင်းဓားကိုပြန်သိမ်းထားလို့ မင်းငါ့စကားကို နားမထောင်ခဲ့ဘူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဝေါ့ ... မင်း ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စုရီအသံတွင် နှမျောတသမှုများ ပါရှိနေသဖြင့် ဓားပိုင်ရှင်ဖြစ်သည့်ဝေချန်ဖူခမျာ ပို၍သွေးအန်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သည့်စဉ် စုရီသည် သူ့ရှေ့ ရုတ်ချည်းရောက်ရှိလာကာ ဓားကိုမြှောက်ကာ ခုတ်ပိုင်းလာတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝင်စားခြင်းဥပဒေသည် ရေစီးကြောင်း တစ်ခုလို လွင့်ထွက်လာချေပြီ။ ၎င်းအတွင်း၌ ငရဲဘုံကိုးပါးဓားသည်လည်း ပါရှိ၏။</p> <p style="text-align:justify">အင်မော်တယ်အဆင့် ရတနာတစ်ပါးကို စားသုံးပြီးနောက် ဤအတိုင်း ပြန်လည်လှည့်ဝင် သွား၍ မရချေ။ ရန်သူကို သတ်ရန် ကူညီပေး ရပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ရွှပ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ အသက်ဝင် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">မရဏကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ဝေချန်ဖူတစ်ယောက် အသက်ရှူကြပ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တံဆိပ် တစ်ခုကိုထုတ်ယူကာ ခုခံရန်ပြင်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုခဏမှာပင် ဝင်စားခြင်း ဥပဒေ စက်ဝန်းကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို တစ်စစီဝါးမျိုးလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ခရစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဘောင်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">မျက်စိတမှိတ်အတွင်း လေထုထဲရှိ အင်မော်တယ်တံဆိပ်သည် အပိုင်းအပိုင်းကွဲကာ ဝေချန်ဖူခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည်လည်း အမှုန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်နတ်ဓားအစီအရင် ပျက်စီးသွားချိန်မှစကာ ဝေချန်ဖူတစ်ယောက် အသတ်ခံရသည့်အချိန်အထိ အသက်ရှူကြာချိန် ငါးကြိမ်အတွင်းသာ ကြာညောင်းခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းသတိဝင်လာချိန်၌ စုရီသည် လေထုအလယ် တစ်ယောက်တည်းရပ်လျက် ကျန်ရှိနေတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">အင်မော်တယ်ဓားခန်းမ၏ အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲတစ်ယောက်ဖြစ်သော ဝေချန်ဖူနှင့် ကောင်းကင်နတ်ဓားအစီရင်သည် အစတည်းက ဤနေရာ၌ မရှိခဲ့သလိုပေပင်။</p> <p style="text-align:justify"> လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ မိုးကြိုးအစင်းစင်း ပစ်ချလိုက်သည့်အလားပင် ခံစားလိုက်ရတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တတိယဘိုးဘေး ယွင်ယွမ်ထျန်းက ထိတ်လန့်တကြားအော်ဟစ်သည်။ သူ့ဘေးရှိ သေလွန်ဝိညာဉ်များမှာ အံ့အားသင့်ကုန်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ခရမ်းရောင်ကောင်းကင် ဓားတောင်မှ ပျက်စီးသွားတာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် စုရီသည် သူတို့ကို အချိန်မပေးတော့ချေ။ သေမျိုးနယ်ပယ် ဓားဖြင့် ယွင်မိသားစုဝင်တိုင်းကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ တတိယ ဘိုးဘေး ငါ့ကိုကယ်ပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ အား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သွေးမိုးများနေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး ကမ္ဘာပျက်သည့်အလား ယွင်မိသားစုဝင်များမှာ ကောက်နှံပင်များလို နုပ်နုပ်စင်းခံနေရ၏။</p> <p style="text-align:justify">သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများက ရွှေရောင်နတ်တော်ကြီးတစ်ခုလုံးအပေါ် ဖုံးလွှမ်း ပစ်ကာ အမှောင်ထုများ သယ်ဆောင်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ရပ်ကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးခမျာ ထိုဖိအားအောက်တွင် အသက်ပင်ရဲရဲမရှူဝံ့ချေ။ အထူးသဖြင့် သွေးလွှမ်းသောမြင်ကွင်းကြီးသည် သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို အသက်မဲ့စေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤလောက၌ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်မဆိုနှင့် နယ်ပယ်ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေနှင့်မိုးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">ယခုမူ စက္ကူချပ်များပမာ အမှုန်အဖြစ် ခုတ်ပိုင်းသတ်ဖြတ်ခြင်း ခံနေရချေပြီ။ မည်မျှပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသနည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save