Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၄၁</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်အရိပ်။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုနေ့တွင် မိုချင်းချောင်သည် စုရီမှာကြားလိုက်သောစကားကို ရှေးခေတ်မျိုးရိုး ဂိုဏ်းကြီးများထံ ပေးပို့လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့သည် ယခင်က စုရီကို ဂရုစိုက်ခြင်း မရှိသော်လည်း ခရမ်းရောင်တိမ်တောင်နှင့် ယွင် မိသားစုတိုက်ပွဲအပြီးတွင် အမြင်များ ပြောင်းလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သည့်ပြင် မြင့်မြတ်သော နတ်သမီး မိုချင်းချောင်ကိုယ်တိုင် နတ်လက်နက်တစ်ပါး ဆုလာဘ်အဖြစ် ထည့်သွင်းပေးနေသဖြင့်  မည်သူမျှ လျစ်လျူမရှုနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">စုရီနှင့် ရန်ငြိုးမရှိသည့် ဂိုဏ်းများက ဤအခွင့်အရေးကိုအသုံးချကာ အပ်ချုပ်သမား သတင်းကို သည်းသည်းသန်သန် ရှာဖွေ စုံစမ်းတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လူအများ မသိနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုတွင် အပ်ချုပ်သမားသည် ရေနွေးကြမ်းသောက်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ သူ့အတွက် နောက်ဆုံး ဆုတ်ခွာရာလမ်းဖြစ်ပြီး အတွင်းမှနေထိုင်ကာ ကမ္ဘာကြီးကို စောင့်ကြည့်နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုတွင်လည်း ယွင်မိသားစုနှင့် စုရီသတင်းကို စောင့်မျှော်လျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်သန်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ကောင်းကင်စည်းမျဉ်းတွေ ပြောင်းလဲ လာတာနဲ့အမျှ ... နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် သေလွန် ဝိညာဉ်အိုကြီးတွေ နိုးထလာလိမ့်မယ် အဲဒီ အချိန်ကျရင် မင်းဘယ်လိုရှင်သန်မလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အပ်ချုပ်သမားက တစ်ကိုယ်တည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။ ဝင်စားခြင်း ဥပဒေသည် ထိုသေလွန်ဝိညာဉ် အဖိုးကြီးများ အတွက် ရူးသွပ်ဖွယ် ရတနာပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အစေခံအိုကြီး တစ်ဦးက ခရမ်းရောင် နတ်တောင်တိုက်ပွဲ၏ သတင်းများ လာရောက်ပေးပို့သောအခါ အပ်ချုပ်သမားခမျာ မျက်နှာပျက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ယွင်မျိုးနွယ်အသတ်ခံရပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခြင်းနှင့် မိုချင်းချောင်သည် ရှေးခေတ်ဂိုဏ်းအားလုံးပေါ် ဆွဲဆောင်ခြင်းသတင်းကြားချိန်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်မနေတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြင်ပနှင့် အဆက်အသွယ်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အစေခံအိုကြီးမှ အမိန့်ကို ခံယူကာ ထွက်ခွာရန်ပြင်၏။ သည့်စဉ် အပ်ချုပ်သမားသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ချွီဟဲ ... နတ်အရိပ်သုံးယောက်ကို ခေါ်ပြီးတော့ မင်ကျိုးပြည်နယ်ဆီ ခရီးထွက်ပါ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သူတို့သိတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဟုတ်ကဲ့ ... နားလည်ပါပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အစေခံအိုကြီးချွီဟဲမှ မျက်ခုံးပင့်လျက် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ နတ်အရိပ်များမှာ အပ်ချုပ်သမား၏နောက်ဆုံး ဝှက်ဖဲများဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အသက်လုတိုက်ပွဲများမှအပ မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်မသုံးချေ။ ဤသည်မှာ အခြေအနေသည် အလွန်ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပင်လယ်လေးပါးမျှော်စင်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နန်းဆောင်ကြီးတစ်ခု အတွင်း၌ စာရင်းကိုင်သည် စာရင်းဇယားများကို စစ်ဆေးနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ပိန်ပါးပြီး ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် နက်ရှိုင်းကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံရှိနေ၏။ ဖြူဖွယ်သွယ်လျသော လက်ချောင်းများမှာ အပ်ချုပ်စက်သဖွယ် ပေသီးကို တဂျောင်းဂျောင်းရိုက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အပျော်ရွှင်ဆုံးအချိန်သည် ညဉ့်သန်းခေါင်တွင် တစ်ယောက်တည်း စာရင်း ဇယားများ စစ်ဆေးခြင်းပင်ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်သည် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေနိုင်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနိုင် ချေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ယနေ့ညတွင်မူ သူသည် အာရုံမစိုက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ပေသီးကို အကြာကြီး ငေးမောနေခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ စာရင်းကိုင်အဘိုးကြီး ... ဧည့်သည်ကို မကြိုဆိုဘူးလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် နွေးထွေးလှသော အသံတစ်သံသည် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်မှ တိုးညှင်းစွာထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ကျွီ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ပိတ်ထားသောတံခါးရွက်များ တွန်းဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဆံပင်နှင့်မုတ်ဆိတ်ဖြူဖွေးနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးဝင်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ အပ်ချုပ်သမား၏ အစေခံအဖိုးကြီးဖြစ်သော ချွီဟဲပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ သခင်က ... မင်းလိုအဖိုးကြီးကို တကယ်လွှတ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">စာရင်းကိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရှုပ်ထွေးသောမျက်ဝန်းများဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောကြားလိုက်၏။ ထိုစကားကြောင့် ချွီဟဲက အံ့သြသွားဟန်ဖြင့်၊</p> <p style="text-align:justify">“ သခင်က ... မင်းဆီကို လူလွှတ်လိမ့်မယ်ဆိုတာကို ကြိုသိနေတာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">စာရင်းကိုင်မှ ပြန်မဖြေသေးဘဲ စုတ်တံကိုယူကာ စာရင်းစာအုပ်၏ နောက်ဆုံး စာမျက်နှာတွင်အနီရောင်ဖြင့် စာတစ်ကြောင်း ချရေးလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"><strong>“ ကျေးဇူးနှင့်ရန်ငြိုး ပြီးဆုံးခြင်း။ ”</strong></p> <p style="text-align:justify">အထက်ပါ စာလုံးများသည် သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီလျက်အားမာန်ပါ၏။ ထို့နောက် စုတ်တံကို ပြန်ချလိုက်ကာ လုံးဝပေါ့ပါးသွားသည့်အလား ပေသီးအပေါ်ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ဘဝမှာ အကျွမ်းကျင်ဆုံးက စာရင်းတွက်တာပဲ ဒါက ငွေစာရင်းတွေတင် မဟုတ်ဘူး လူတွေကြားက ကျေးဇူးတရားနဲ့ ရန်ငြိုးတွေကိုလည်း တွက်ချက်နိုင်တယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သခင် ငါ့အပေါ် ကောင်းခဲ့တာတွေကို တစ်ခုမကျန် ငါ့ နှလုံးသားထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... အဲဒီကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့အတွက် ငါလုပ်ပေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးအပေါ်ကိုလည်း ဒီစာအုပ်ထဲမှာ တွက်ချက်ထားတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမျက်လုံးများက ချွီဟဲထံ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီနေ့မှာ သခင်သာ ... မင်းကို ငါ့ဆီကိုမလွှတ်ခဲ့ရင် ရန်သူတစ်သောင်းလာရင် တောင်မှ လုံးဝသစ္စာမဖောက်ဘူး ဒါပေမဲ့ ...။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုနေရာအရောက်တွင် စာရင်းကိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက် အားလျော့စွာဖြင့်၊</p> <p style="text-align:justify">“ နောက်ဆုံးတော့ နှမြောစရာပါပဲ ... သခင်က ငါ့ကိုမယုံနိုင်တော့ဘဲ မင်းကိုလွှတ်ပြီး နှုတ်ပိတ်ခိုင်းလိုက်ပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။ ချွီဟဲခမျာ ခေတ္တမျှမှင်တက်သွားပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့်၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း ... အားလုံးကို တွက်ဆမိနေတာပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မှတ်ချက်​ပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ယွင်မိသားစု ဘေးဒုက္ခကြုံရတော့ တစ်လောကလုံးရဲ့ ... ရှေး​ခေတ်ဂိုဏ်းကြီးတွေ စုရီကိုကူညီပြီး သခင့်ရဲ့ခြေရာကို ရှာကြတယ် ...  ဒီလိုအခြေအနေမှာ သခင့်ရဲ့လူယုံတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒါကိုမတွက်ဆနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါက အရူးဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ”</p> <p style="text-align:justify">စာရင်းကိုင်၏ အသံတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်များ အထင်းသားပါဝင်နေ၏။ ချွီဟဲမှ ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို မင်းဘာလို့ ထွက်မပြေးတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ထပ်မေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ရှင်းပါတယ် ... ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ သစ္စာရှိရှိ အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့တဲ့ သခင်က ငါ့ကို တကယ်ပဲ သတ်ဖြတ်ဝံ့သလားဆိုတာ ကိုယ်တိုင် မြင်ချင်လို့ပါ အခုတော့ ငါ နားလည်သွားပါပြီ ဒါပေမယ့် မင်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စာရင်းကိုင်က ချွီဟဲကို ပြန်ကြည့်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းလို အစေခံအိုကြီးကရော ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတုန်းလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။ ထိုမေးခွန်းကြောင့် ချွီဟဲခမျာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ သို့သော် တည်ငြိမ်ဟန် ပြန်ယူလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း ဘာကိုပြောချင်တာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟားဟားဟား ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ... မင်းသာ ဒီနေ့အပြင်ကိုထွက်မလာရဘူး ဆိုရင် သခင့်နားမှာ တစ်သက်လုံး အစေခံရမှာပါ ဒါပေမဲ့ ... အခု မင်းရောက်လာပြီဆိုမှတော့ စွန့်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတာ ငါပြောဝံ့တယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချွီဟဲသည် ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်နှာပျက်ယွင်းသွား၏။ ခေတ္တအကြာတွင် စာရင်းကိုင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းကိုသတ်ပြီးရင် .. ငါသခင့်ဆီ ပြန်သွားလို့ရနေတာပဲ စွန့်ပစ်ခံရတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ စာရင်းကိုင်မှ ပြုံးလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းငါ့ကို မသတ်နိုင်ပါဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု တုန့်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ချွီဟဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လက်ဝှေ့ရမ်းပြလိုက်၏။ ရုတ်တရက် အသံ တစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသား တစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသူသည် ဝတ်ရုံနက်ကြီးကို ခြုံထားပြီး အေးစက်ခက်ထန်သော မျက်ဝန်းတစ်စုံကိုသာ ထုတ်ဖော်ထား၏။ ရောင်ဝါမှာ ထူးဆန်းပြီး မရဏအငွေ့အသက်များ ပါရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အခုကော ဘယ်လိုလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ချွီဟဲမှ ပြုံးလျက် မေးမြန်း၏။ စာရင်းကိုင်တစ်ယောက် မျက်ခုံးပင့်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ တကယ်ပဲ နတ်အရိပ်တွေ သုံးလိုက်တာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟုတ်တယ် ... ငါတောင်မှ သခင်က ဒီလိုဝှက်ဖဲတွေကို ထုတ်သုံးလာလိမ့်မယ်လို့ တကယ်မထင်ထားဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">ချွီဟဲတစ်ယောက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သခင်က ငါ့ကို နတ်အရိပ်သုံးပါးပေးခဲ့တယ် တစ်ယောက်က ဝမ်မိသားစုဆီသွားပြီး နောက်တစ်ယောက်က သခင့်တပည့်ဆီသွားတယ် ငါကတော့ ဇီးရိုးဆဲဗင်းကိုခေါ်ပြီး မင်းဆီလာခဲ့တယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ထိုဝတ်ရုံနက်၏ အမည်ဝှက် ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ နေရာတွင်တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့တိုင် သူ့ရောင်ဝါကြောင့် နန်းဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ တင်းကြပ်လာ တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟား ဟား ဟား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စာရင်းကိုင်က ရုတ်တရက် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာ စကား ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ နတ်အရိပ်တွေကိုတောင် ထုတ်သုံးလာပြီဆိုတော့ သခင်ဟာ အဲဒီစုရီရဲ့ ဖိအားပေးတာကို တကယ်ခံနေရပြီပဲ ...</p> <p style="text-align:justify">... ငါ့အထင်တော့ သခင်ရဲ့ အကြောက်ဆုံးအရာက သူ့ရဲ့ပုန်းခိုရာနေရာကို ရှာတွေ့သွားမှာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့တော့ ငါနဲ့ဇီးရိုးဆဲဗင်း ဒီကိုရောက်လာကတည်းက မင်းဟာသေလူပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဟား ဟား ဟား ... သေချာလား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စာရင်းကိုင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး နန်းဆောင်အတွင်းပိုင်းသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်လာပေးပါဦး တာအိုစု။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဖိတ်ခေါ်ဟန်ပြုလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save