Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၅ </h2> <h2 style="text-align: center;">မှင်ရနံ့များ သင်းပျံ့သွားခြင်း ... </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ရဲ့အကယ်ဒမီကို ဝင်ရောက်လို သူတွေဟာ အရည်အချင်းသုံးမျိုးထဲက တစ်ခုကို သက်သေပြရမယ် ... အဲဒါတွေကတော့ ပါရမီ၊ ကံကြမ္မာနဲ့ ဇွဲလုံ့လတို့ပဲ ...</p> <p style="text-align:justify">... ကောင်းပြီ ... အခုအသက်သုံးရှိုက်စာ အချိန်ရမယ် မင်းတို့စမ်းသပ်ဖြေဆိုလိုတဲ့ဌာနကို စိတ်ထဲကနေရွေးချယ်ပါ ... ကဲ စရအောင်။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဖိုးအိုက အသံသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကာ ကွယ်ပျောက်တော့သည်။ ကူချန်မှ တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိ ဓားဌာနကို ချက်ချင်း ရွေးချယ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် အချက်အလက်မျှမရှိသဖြင့် အကျိုးအမြတ် အရှိဆုံးဖြစ်မည့်အရာကိုသာ ဦးစားပေး ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ ကောင်းပြီ... အားလုံးက ... ရွေးချယ်ပြီးကြပြီမို့ အခုမင်းတို့ကိုသက်ဆိုင်ရာ ဌာနတွေဆီ ပို့ဆောင်ပေးတော့မယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... အဲဒီမှာ မင်းတို့နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကိုဖြေဆိုပါ အောင်မြင်သူတွေကို အကယ်ဒမီကနေ ဆုလာဘ်ကို ချီးမြှင့်မယ် ... ဒုတိယအဆင့်အတွက်လည်း ဆက်ပြီး ဖြေဆိုခွင့်ပေးမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဖိုးအိုစကားဆုံးသည်နှင့် လူတိုင်း၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် အလင်းမှိန်မှိန်များ လွှမ်းခြုံလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အမြင်အာရုံများ ခဏတာမျှ ဝေဝါးသွားပြီးနောက် ကိုယ်အလေးချိန်သည် မရှိတော့သည့်အလား ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">များမကြာခင် ကူချန်သည် ကျောက်ဖြူရင်ပြင်အစား အလွန်မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ရပ်နေသည့် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သစ်ပင်ကြီးထံ မော့ကြည့်လျက် အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။ ပင်စည်သည်ပင် တစ်မိုင်ခန့်ရှိပြီး အမြင့်ပေသည် ထောင်ချီမြင့်မားချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ကြီးမားလှသော သစ်ကိုင်းများ၊ သစ်ရွက်များသည် ကောင်းကင်ကိုထီးသကဲ့သို့ အုပ်မိုးဖုံးလွှမ်း​​နေပြီး ဧရိယာအကျယ်သည် မိုင်ပေါင်းထောင်သောင်းချီနေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါ ... ဒါက ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံကြောင့် ကူချန်တစ်ယောက် သတိပြန်ဝင်လာတော့၏။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သံသယနှင့် အံ့ဩရိပ်များ ယှဉ်တွဲ​နေ​သော လူချို့ရောက်ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ လူတိုင်း ဒီကိုဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာရတာလဲ အားလုံးဓားဌာနကိုပဲ ရွေးလိုက်ကြတာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ မျက်ခုံးပင့်ကာရေရွတ်လိုက်၏။ ထိုလူများသည်လည်း သတိဝင်လာ​ပြီး သူကဲ့သို့ ဤပြဿနာအပေါ် သတိထားကုန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ နေပါဦး ... မင်းက ဓားသမားမဟုတ်ဘူးလား ဘာလို့ ဆေးဝါး ဖော်စပ်ခြင်း ဌာနကိုရောက်နေတာလဲ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ် ... ဆေးဝါးဖော်စပ်ခြင်းဌာန ဟုတ်လား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဟုတ်တယ် ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါက ဓားဌာန မဟုတ်ဘူးလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မဟုတ်ဘူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဟာသပဲ ... ငါက ဓားဌာနကိုရွေးခဲ့တာ ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆေးဝါးဖော်စပ်ခြင်းဌာနဆီကို ရောက်နေရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဟိုင်ရှင်းဂိုဏ်းမှ အဘွားအိုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ် နဂါးတောင်ဝှေးဖြင့် ဆောင့်လျက် အော်ဟစ်ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သို့မှသာလျှင် လူတိုင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ခရမ်းရောင်နေမင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိထားချေပြီ။ ထို့နောက် အဘွားအိုမှ၊</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းတို့ ဘယ်ဌာနကိုပဲ ရွေးရွေး နောက်ဆုံးတော့ ဒီကိုပဲရောက်လာမှာ ပါးစပ် ပိတ်ထားပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို ... ဒါက လူတိုင်းကို ပူးတွဲစမ်းသပ်မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှုူပ်ထွေးစွာမေးမြန်းလိုက်သည်။ အဘွားအိုမှ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ၊</p> <p style="text-align:justify">“ မဟုတ်ဘူး ... ဒီနေရာရဲ့ အစီရင်တွေက ပြဿနာရှိနေတာ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားသည့်နောက်၌ အစီရင်များ အကောင်းအတိုင်း မကျန်တော့ သည်မှာ သဘာဝပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။”</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ကောင်းကင်မှသစ်ရွက်များ ကြွေကျလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းက သစ်ရွက်များထံ မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဤသစ်ရွက်များသည် လက်ဖဝါးခန့်သာရှိသော်လည်း မြေပြင်ပေါ် ကျရောက်ပြီးနောက် စားပွဲနှင့်ထိုင်ခုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဆက်တည်းမှာပင် လေထုအလယ်၌ ဝတ်ရုံဖြူနှင့်လမ်းပြသူအဖိုးကြီး ပြန်ပေါ်လာ၏။ အဖိုးကြီးမှ အေးစက်သော အသွင်ဖြင့်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ လီကျန့်အကယ်ဒမီမှ ကြိုဆိုပါတယ် စာပေနဲ့တာအိုဆိုတာ စာပေကနေတစ်ဆင့် လောကရဲ့အမှန်တရားကို သိမြင်ဖို့ပါပဲ ...</p> <p style="text-align:justify">... စကားလုံးတွေက ယဉ်ကျေးမှုကို သယ်ဆောင်ပေးသလို လောကကြီးအတွင်း သန်မာတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေလည်း ဖြစ်ပါတယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... ဒါကြောင့် စာပေသမားတွေဟာ စာပေကိုလေ့လာပြီး အမှန်တရားကို မှတ်တမ်း တင်ကြပါတယ် ... ကဗျာတွေနဲ့ ရန်သူတွေကို နှိမ်နင်းသတ်ဖြတ်နိုင်ပါတယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... ဒီကနေ့ လီကျန့်အကယ်ဒမီရဲ့ ပထမဆုံးစမ်းသပ်မှုဟာ လက်ရေးလှရေးခြင်းပဲ မင်းတို့ရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ခံစားချက်တွေပေါ်လွင်တဲ့ စာသားရေးပြပါ ဖြေဆိုချိန်(၁၅)မိနစ်ရမယ် ...</p> <p style="text-align:justify">... သတ်မှတ်ချိန်အတွင်း မပြီးမြောက်သူတွေဟာ စမ်းသပ်မှုကျရှုံးတယ် စကားမပြောရဘူး ... သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာကနေ ထွက်မသွားရဘူး ...</p> <p style="text-align:justify">... စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သူတွေကို အကယ်ဒမီကနေနှင်ထုတ်မယ် ... ကဲစမ်းသပ်မှု စတင်ပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဖိုးအိုစကားအဆုံးတွင် လူတိုင်းရှေ့ရှိ စားပွဲများပေါ်သို့ စက္ကူ၊ မင်၊ စုတ်တံနှင့် မင်ကျောက်တို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဖိုးအိုသည် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ လေထုထဲရပ်လျက်ဖြင့် စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူအလားရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းနောက်နေတာလား ... ငါက မီးစွမ်းအင်အထူးပြုဌာနကိုရွေးတာ ... ဒီစာပေ ဌာနနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ဒါမတရားဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် စာရေးကိရိယာများထံငုံ့ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ စမ်းသပ်မှုအတွင်း ဆူညံသူကို နှင်ထုတ်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဖိုးအိုက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ မကျေမနပ် အော်ဟစ်နေသူသည် သူ့စားပွဲမှ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်ကုန်ကာ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်သည်။ ဤအခွင့်အရေးသည် တစ်သက်တွင် တစ်ကြိမ် ရရန် မလွယ်ချေ။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ မဖြုန်းတီးလိုသည်မှာ သဘာဝပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">အခြားတစ်ဖက်တွင် ယခင်အကြိမ်များ၌ ဝင်ရောက်ဖူးသူများသည် စားပွဲပေါ်တွင်ထိုင်ကာ မင်သွေးနေကြပြီဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့တိုင် လူတိုင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စက္ကူဖြူကို ငေးကြည့် နေဆဲဖြစ်၏။ ဤစမ်းသပ်မှုသည် လွယ်ကူ သယောင် ရှိသော်လည်း ခက်ခဲလှ၏။</p> <p style="text-align:justify">ခံစားချက်များကို စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် ထပ်တူကျအောင် ဖော်ပြရန်သည်မလွယ်ကူချေ။ ကူချန်က ဟိုင်ရှင်းဂိုဏ်းမှ အဘွားကြီးထံ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် မင်သွေးပြီးစာရေးရန် ပြင်နေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှအကြည့်များ လက်ခံရှိနေသဖြင့် အာရုံမစိုက်နိုင်ဖြစ်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">အဘွားအိုက ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သူမထံဦးတည်နေသော ဝိညာဉ်အသိများကို ပိတ်ဆို့ရန် ဝိညာဉ်အသိထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကိုထပ်ကြည့်ရင် အပြင်ရောက်တာနဲ့ အသေသတ်မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဖွားအိုက လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ အသံတိတ်ခြိမ်းခြောက်၏။ သို့မှသာ လူတိုင်း၏အကြည့်များ ဆုတ်ခွာသွား ကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဆုံးတွင် အဖွားအိုသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားလျက် စုတ်တံကိုင်ပြီး ‘<strong>ငြိမ်သက်ခြင်း’</strong>-ဟု ရေးသားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စာလုံးများသည် စက္ကူပေါ်တွင် ထင်ရှားစွာပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင်ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဆိုလိုသည်မှာ သူမစိတ်နှလုံးသည် အမှန်တကယ်ငြိမ်သက်ခြင်းမရှိဟု အဓိပ္ပါယ် ရချေ၏။ အခြားသူများသည်လည်း ထိုနည်းတူ တုပကာ ရေးလာကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ပျောက်ကွယ်ကုန်သဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ရေးနေရသည်။ အချို့သည် စိတ်နှလုံးငြိမ်းအေးခြင်း ဆေးပြားများကိုပင် သောက်သုံးခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုနည်းလမ်းသည် သူတို့ကို ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားစေသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိသော် လုံးဝအေးစက်နေသော နှလုံးသားသည် မည်သို့သောခံစားချက်ရမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">ဆိုလိုသည်မှာ ခံစားချက်များသည် တုပ၍မရနိုင်ချေ။ ၎င်းနှင့် ထပ်တူကျသော ဝါကျဟူသည် ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်က သူ့အကြည့်ကိုပြန်ရုတ်ကာ မင်ကျောက်ဖြင့် မင်သွေးနေရာမှ တွေးတောနေ ခဲ့လေသည်။ သူသည် စာပေသမား မဟုတ်ချေ။ ခံစားချက်များကို စကားလုံးအဖြစ် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲ၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အချို့စကားလုံးများသည် သူနှင့်ရင်းနှီးပြီးသားပေပင်။ အဆုံး၌ စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ပြီး စာရေးရန်ပြင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ရွှပ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စက္ကူပေါ် စုတ်တံချလိုက်သည်နှင့် ထက်ရှသောရောင်ဝါများ ထွက်ပေါ်လာကာ စက္ကူကိုပိုင်းဖြတ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် စက္ကူသည် ချက်ချင်း ပြန်ဆက်သွားပြီး အဆုံးတွင် ‘ဓား’ဟူသည့် စာလုံး နက်ရှိုင်းစွာပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဖရူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">မခြောက်သေးသော မင်ရည်များမှာ သက်ရှိအလားလှုပ်ခတ်လာပြီး ထိုစက္ကူဖြူပေါ်မှ တစ်ပေခန့် မြင့်သော မှင်သစ်ပင်အဖြစ် ရုတ်ချည်းကြီးထွားလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမှင်သစ်ပင်တွင် ပန်းဖူးလေးများ စတင်ပွင့်အာလာကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှင်ရနံ့များ သင်းပျံ့သွားလေသည်။ ယင်းသည် အခြားသူများအာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save