Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၇</h2> <h2 style="text-align: center;">အဖြူ-အမည်း ကမ္ဘာကြီး ... </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ ဒါ ... ဒါတွေက ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်တစ်ယောက် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသော ဆုလာဘ်များထံကြည့်ကာ အံ့အားသင့်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝမ် ... ဝမ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ကြီးသည်လည်း စကားလုံးများ ‌ပျောက်ဆုံးကာ မယုံကြည်နိုင်ဟန်မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကုန်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဘာ ... ဘာလို့ ဆုလာဘ်တွေက သူ့ရှေ့မှာပဲပေါ်လာရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် လူအုပ်ကြီးသည် ကူချန် ပတ်ဝန်းကျင်တဝိုက်ရှိ ဆုလာဘ်များ အစီအရီ လွင့်မျောနေသည်ကို ရေတွက်ကြည့်ကုန်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ (၃၆)စုံလား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါ ... ငါတို့ရမယ့် ဆုလာဒ်တွေ သူ့ဆီကိုရောက်ကုန်ကြတာ မဟုတ်လား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဘယ်လိုတောင် ... လှည့်စားလိုက်လဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်ချည်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဆူပွက်ကုန်သည်။ အဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ဦးမှ အောင့်အည်းသည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ကူချန်ထံညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify"><strong>“ လူယုတ်မာ ... မင်းဘယ်လို လှည့်ကွက်တွေသုံးလိုက်တာလဲ ငါ့ဆုလာဒ်ကို ပြန်ပေးစမ်း ... မဟုတ်ရင် ငါ ... ။ ”</strong></p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် ထိုနေရာမှရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဆူညံသူမှန်သမျှ နှင်ထုတ်ခံရမယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">အနားရှိ အခြားသူများသည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်ကာ အံကြိတ်လျက် ကိုယ်ရှိန်သပ်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤအရာက လူအုပ်ကြီးကို မုန်းတီးမှုများ ပို၍လောင်မြိုက်လာစေ၏။ အဘိုးအိုလန်ဝမ်က လေးနက်သောအမူအရာဖြင့်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် မင်းတို့ဝင်လာတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု နဂါးတောင်ဝှေးနှင့် အဘွားအိုထံ လှမ်းကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟုတ်တယ် ... ဒီလီကျန့်အကယ်ဒမီရဲ့ ဝင်္ကပါအစီရင်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခုရှိပုံရတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">နဂါးတောင်ဝှေးနှင့် အဘွားအိုက အဖိုးကြီးလန်ဝမ်ထံလှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ် ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို သူ ကံကောင်းသွားတာပေါ့။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဖိုးအိုလန်ဝမ်မှ မှတ်ချက်ပေး၏။ အဖွားအိုက ကူချန်ထံ ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။ ယခင်အကြိမ်တွင် ယခုကဲ့သို့ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">မဟုတ်သော် ရှန်ရှင်းနယ်ပယ်ရှိ ပုရွတ်ဆိတ်တစ်ကောင်၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို သူမတို့ ခံရမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ မိတ်ဆွေ ... ငါတို့ရဲ့ ဆုလာဘ်ကို ပြန်ပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ ... မဟုတ်ရင် မင်းကိုဘယ်သူမှ ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">စန်းချန်က အေးစက်သော လေသံဖြင့် အံကြိတ်ကာ ခြိမ်းခြောက်စကားဆို၏။ ကူချန်မှ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ ပြုံးပြလိုက်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ စကားမစပ်... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က အဲဒီလူနဲ့မင်း ဘာဆက်ဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါ့ကို မဖြေသေးဘူးနော် မေးပါရစေ ... မင်းသူ့ကို ဖမ်းမိလိုက်လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤမေးခွန်းကြောင့် စန်းချန်အပါအဝင် အဖွားကြီးသည်ပင် မျက်နှာပျက်ယွင်းသွား၏။ ထိုအမူအရာကိုမြင်သောအခါ ကူချန်မှ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အဟား ... ငါသိပြီ ... မင်းအဲဒီလူကို မဖမ်းမိခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက ထိုလူသည် ယွမ်ဖူနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကြားမှ ဤသို့အခွင့်အရေးကို ရယူသွားပုံ​ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... မင်း စမ်းကြည့်ချင်နေတာ​လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">စန်းချန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူလျက် သူ့အဖွဲ့ကို အချက်ပြလိုက်သည်။ ဓားပြ(၁၃)ဦး အပြင် ယွမ်ဖူနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများသည် ကူချန်ထံဝိုင်းရံလာ​​တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">အထူးသဖြင့် ယွမ်ဖူနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ၏မျက်ဝန်း၌ မီးတောက်မတတ် နှမြောတသမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ သူတို့၏ဆုလာဘ်များပေပင်။ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြစ်သည့် ဝံပုလွေ ဖြူ စုတ်တံမဆိုနှင့် အဆင့်(၈)ဆေးပြား ဆယ်ပြားဟူသည်ပင် တန်ဖိုးမနည်းချေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤနေရာ၏ စည်းကမ်းချက်များကြောင့် မိုက်မဲစွာမလှုပ်ရှား ဝံ့တော့ဘဲ ခြောက်လှန့်ရုံသာ တတ်နိုင်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ ပြုံးလျက် စန်းချန်အပါအဝင် လူအုပ်ကြီးထံ ဝေ့ကြည့်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါတကယ်ပဲ စမ်းကြည့်ချင်ပါတယ်။”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြန်ဖြေလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">စန်းချန်တစ်ယောက် ဒေါသများ တောက်လောင်လာ၏။ ထိုအချိန်တွင် ကူချန်မှ လက်ဝှေ့ယမ်းလျက် လွင့်မျောနေခဲ့သော ဆုလာဘ်များအားလုံးကို ကြယ်ကမ္ဘာအတွင်း သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးအပ်လာသည့် ဤအခွင့်အရေးကြီးကို မည်သို့သောလူမိုက်က ငြင်းပယ်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက ရှန်ရှင်းနယ်ပယ်ထိုကျင့်ကြံသူသည်ပင် ဤအရာ အပေါ် စိုးရိမ်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် သူ့ကဲ့သို့ ခရမ်းရောင် နေမင်းနယ်ပယ် တစ်စုံတစ်ယောက်မှ အလျော့ ပေးလိုက်သော် ဟာသဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ လူ(၃၆)ယောက်စာ အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်လက်နက်(၃၆)ခုနှင့် အဆင့် (၈)ဆေးပြား (၃၆၀)ပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">တန်ဖိုးအရ အဆင့်နိမ့်ကျန်းချီ ဆေးပြားပေါင်း(၃)သန်းနီးပါးရှိသည်။ အကယ်၍ ဤဆုလာဘ်များကို အခြားသူများရရှိသော် ပြန်လည်ခွဲဝေပေးမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify"><strong>“ အား ... လုံးဝ မတရားဘူး။ ”</strong></p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ ဆုလာဘ်များ အားလုံး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါတွင် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ခုန်ဝင်တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝမ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤခဏမှာပင် ထိုသူသည် ခြေရာလက်ရာမကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်ကာ ပြင်ပသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယင်းကြောင့် လူတိုင်းမှတိုက်ခိုက်လိုသော ဆန္ဒများကိုချိုးနှိမ်ပြီး ကျောက်ရုပ်များအလား အေးခဲကုန်ကြတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းတကယ် သတ္တိရှိတာပဲ ... ဒီသတ္တိကိုအပြင်ရောက်တဲ့အထိ ဆက်ထိန်းထား နိုင်ပါစေ။ ”</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်ပျက် အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်ကုန်ကာ အဆုံး၌ အဘိုးအိုလန်ဝမ်သည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ကြိမ်းဝါးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟိုင်ရှင်းဂိုဏ်းမှ အဘွားအိုသည်လည်း သူမ၏သတ်ဖြတ်လိုသောဆန္ဒကို ဖုံးကွယ်လျက် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤမတိုင်မီ သူမသည် တစ်ဖက်လူကို တစ်ကြိမ်စမ်းသပ်ခဲ့၏။ ယင်းကြောင့် လူငယ်၏ ကျင့်ကြံမှုကို အကြမ်းဖျင်းမှန်းဆထားနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာမှသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက လူတိုင်းသည်မဟာမိတ်များ မဟုတ်တော့ချေ။ အချင်းချင်း ပြိုင်ဘက်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်၌ သည်းခံခြင်းသည် အကောင်းဆုံးပေပင်။ ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လမ်းပြသူ၏ အကြည့်မှာ ရုတ်တရက် ကူချန်ထံ ကျရောက်လာ၏။ သူက၊</p> <p style="text-align:justify">“ အားလုံးပဲ ဆုလာဒ်တွေ လက်ခံပြီးပြီဆိုတော့ ... ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ ထူးထူး ခြားခြား စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ မင်းအတွက် ငါ့မှာ အပိုဆုလာဘ်တစ်ခုရှိတယ် ... အဲဒါကတော့ အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြောကြားလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">( ဟမ့် ... ဒီကောင်က အပိုဆုလာဘ်ရသွားတာလား ငါတို့အားလုံး ဆုလက်ခံပြီးပြီလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ )</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းမှ မျက်လုံးပြူးလျက် မကျေနပ်ချက်များကို မြိုသိပ်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် ကူချန်ရှေ့၌ ပန်ချီကားတစ်ချပ် ရုတ်ချည်း ပေါ်လာတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝမ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ကောင်းကင်မှပေးသော အခွင့်အရေးပေပင်။ ကူချန်က တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိ ပန်းချီကားကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဗလာ ဖြစ်ချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဆိုလိုသည်မှာ စာသားများ သို့မဟုတ် ရုပ်ပုံတစ်ခုခု မပါရှိချေ။ အဖြူရောင်ကင်းဗတ်စ တစ်ခုပေပင်။ သည့်အတွက် ဆက်မတွေးဘဲ ကြယ်ကမ္ဘာအတွင်း ပစ်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူ့အတွက် အသုံးမဝင်သော်မှ စာပေပညာရှင်များအတွက် အထောက်အကူ ပြုပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">စာပေပညာရှင်များသည် ကလောင်တံအသုံးပြု၍ ပန်းချီဆွဲခြင်း၊ ကဗျာ ရေးသားခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါ အကြင်သူ၏အနုပညာ အနှစ်သာရသည် စာရွက်ပေါ်မှသည် ဝိညာဉ်အဖြစ် လက်တွေ့ဘဝထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာတတ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယင်းကြောင့် ဝံပုလွေဖြူစုတ်တံနှင့် ဤကင်းဗတ်စသည် စာပေပညာရှင်များအတွက် မရှိမဖြစ် လက်နက်များပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ အခု ဒုတိယ စမ်းသပ်မှု စတင်မှာမို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ကြပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">အဖြူဝတ် လမ်းပြသူက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြီးမားသော တံခါး တစ်ချပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်က လက်ကိုအင်္ကျီအောက်ဝှက်ကာ ချက်ချင်းပင် တွက်ချက်မှု ပြုလုပ်လိုက်တော့၏။ တွက်ချက်မှုအရ မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ မရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် တစ်ချိန်လုံး သူ့ထံ စူးစိုက်ကာစောင့်ကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးကို လှည့်ကာပြုံးပြလျက် တံခါးကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ သူ့နောက်ကို လိုက် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့မှသာ လူတိုင်းအသက်ဝင်လာဟန် ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာကြသည်။ သို့သော် ​သူတို့ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်နှင့် သူတို့အားလုံးသည် ခြေတစ်လှမ်းမျှသာကွာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင် ​မည်သူမျှ ရှိမနေ ကြတော့ချေ။ ဗလာဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်သည်ပင် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ မည်သူမျှမတွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ကျပန်းပို့ဆောင်ခြင်းပေပင်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ချလက်ချ ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် စူးစမ်းရန်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါက ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်သမျှသည် အဖြူရောင်လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပင် အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အနားသတ်အပေါ် မခွဲခြားနိုင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ခြေဖဝါးအောက်၌ ဖုန်လုံးဝမရှိဘဲ စင်ကြယ်သည့် အဖြူရောင်ကြီးသက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။ ထိုစဉ် အမည်းစက်လေးတစ်ခု အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">အဆိုပါအမည်းစက်သည် အလွန်ပင် သေးငယ်သော်လည်း အဖြူရောင်နောက်ခံတွင် ချက်ချင်းသတိပြုမိစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ပြန့်လာတာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ယင်းကြောင့် ဝိညာဉ်အသိကို ပို့လွှတ်ကြည့်ရာ ရေထဲသို့မှင်တစ်စက်ကျသည့် အလား ပြန့်ကားလာနေကြောင်း သိရှိခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအနက်‌ရောင်သည် မည်းနက်သော သစ်ပင်များ၊ ကျောက်တုံးများ၊ တောင်တန်းနှင့် မြစ်များ၊ ကျောက်ခင်းလမ်းများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဆုံးတွင် ရွာငယ်လေးတစ်ခု၏ ကောက်ကြောင်းမျိုး တဖြည်းဖြည်းပေါ်လာ၏။ မီးခိုးခေါင်းတိုင်များသည်ပင် အခိုးအငွေ့များ တလူလူလွင့်ပျံလာနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုမြင်ကွင်းသည် ရှေးရိုးဆန်လှသဖြင့် အံ့အားသင့်သွား၏။ ဤသည်မှာ အဖြူ-အမည်း ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါ ... ပန်းချီကားတစ်ချပ်များလား။ ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save