Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၉ </h2> <h2 style="text-align: center;">ငါးမရှိသောအရပ်တွင် ငါးမျှားထွက်ခြင်း ... </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွာလူကြီးသည် သူတို့ဝိုင်းတွင် အကြာကြီးမနေဘဲ အခြားဧည့်သည်များကို နှုတ်ဆက်ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်က စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို ပြန်ကြည့်ကာ ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ‘တူ’ကိုင်လျက် မြည်းစမ်းကြည့်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အစားအသောက်များသည် မည်သည့် အရသာမျှမရှိဘဲ စက္ကူများကို ဝါးစားရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ‘တူ’ပြန်ချလိုက်ပြီး ကြယ်ကမ္ဘာအတွင်းမှ လက်သုတ်ပဝါတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်သုတ်ဟန်ဖြင့် ထွေးထုတ် လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအပြုအမူကြောင့် အစောပိုင်းက သူ့ကိုစကားပြောခဲ့သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှ စူးစမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ သခင်လေး ဘာလို့ ဒီလောက် နည်းနည်းလေးပဲ စားပြီး ရပ်လိုက်ရတာလဲ မင်း စားရတာ အဆင်မပြေလို့လား အပြင်လောကရဲ့ အစားအသောက်တွေက ဒီထက် ပိုစားကောင်းနေလို့လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ မော့ကြည့်၏။ သူ့မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေချေ။ တစ်ဖက်လူသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားမိ၏။ ယင်းကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီနေ့ရွာထဲမှာ မင်္ဂလာပွဲရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ် တစ်စုံတစ်ယောက် လက်ထပ် လိုက်တာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မေးမြန်းမိလေသည်။ ရုတ်တရက် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာဖြင့် ပြန်ဖြေလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟုတ်တယ် ... ဟုတ်တယ် ... ရွာမြောက်ပိုင်းက ... သူဌေးကြီးပိုင်ရဲ့သမီးလေး မင်္ဂလာဆောင်ပါ ... သခင်လေး မသိသေးဘူး ထင်တယ် မိန်းကလေးပိုင်က အရမ်းလှတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဪ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ အသာအယာ ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်၏။ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သံသယဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ထံ အကဲခတ်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်ချက်သည် မည်သည့်အရာဖြစ်မည်ကို လုံးဝနားမလည်နိုင် သေးချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ သူတို့သား ကြိုဆိုတဲ့အဖွဲ့ ရောက်လာပြီလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ မေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မရောက်သေးဘူးထင်တယ် ခုနက ရွာလူကြီးကို မေးကြည့်တော့လည်း မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ ပြောတယ် ... ရွာသူကြီးက ငါတို့ကို စိတ်အေးအေးထားပြီး စားသောက်နေဖို့ပဲမှာခဲ့တယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို မိန်းကလေးပိုင်ရဲ့ ... ခင်ပွန်းလောင်းက ဒီရွာကလူမဟုတ်ဘူးပေါ့ ဘယ်ရွာကလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါလည်း ... ငါ မသိဘူး၊ ဒီရွာသား မဟုတ်တာတော့သေချာတယ် ရွာပြင်ကနေ လာတဲ့သူလို့ပဲသိရတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်တစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ တစ်ဖက်လူသည် အပိုဇာတ်ကောင် တစ်ကောင် ဖြစ်ရပေမည်။ အသုံးဝင်သော အချက်အလက် မရရှိဘဲ ရှုပ်ထွေးသောမေးခွန်းများသာရှိ၏။</p> <p style="text-align:justify"> စားသောက်ပွဲတလျှောက် စားသောက်ဟန်ဖြင့် အစားအသောက်အားလုံး ကြယ်ကမ္ဘာအတွင်းသို့သာ ထွေးထုတ်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်တွင် စားသောက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင် သတို့သားကြိုဆိုသည့် အဖွဲ့သည် ရွာထဲသို့ ရောက်မလာခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">များမကြာခင် ရွာလူကြီး ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ဖော်ရွေစွာဖြင့် သူ့အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွာကလေးမှာ မကြီးမားလှဘဲ အိမ်ခြေအနည်းငယ်မျှသာ ရှိ၏။ အိမ်တိုင်းသည် ဖြူဖွေးသောနံရံများဖြစ်ကြပြီး နေရာအနှံ့တွင် မက်မွန်ပင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွာလူကြီးက သူ့အိမ်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ငါးမျှားတံနှစ်ချောင်း ထုတ်ယူလာပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ သခင်လေး ငါးမျှားတတ်လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မေးမြန်းသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ နည်းနည်းပါ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရွာလူကြီးက ထိုအဖြေစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ အရောင် လက်သွားပြီး တဟားဟား ရယ်မောလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဟားဟားဟား ... ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေတာပေါ့ ငါတို့တွေအတူတူ ငါးမျှား သွားရအောင်။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဖိတ်ခေါ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ကောင်းပြီ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်၏။ ဤရွာကလေးတွင် ထူးဆန်းမှုအချို့ ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ရွာ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို စုံစမ်းလိုသော် ဤရွာလူကြီးထံမှတစ်ပါး အခြားမရှိနိုင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် နှစ်ဦးသားအတူတူ လျှောက်လှမ်းကာ ရွာပြင်ရှိ စမ်းချောင်းလေးထံ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">စမ်းချောင်း၏ တစ်ဖက်ကမ်းတွင် အဖြူရောင် လယ်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး ရှိနေ၏။ ထိုလွင်ပြင်ကို လယ်ကွက်ဧရိယာများသဖွယ် အနက်ရောင်မျဉ်းများဖြင့် စနစ်တကျ ရေးဆွဲပေးထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">လယ်ကွက်များအဆုံးတွင် တောင်တန်းများသည်လည်း မှိန်ဖျော့လျက် နှင်းမြူများထူထပ်စွာရစ်သိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွာလူကြီးသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ငါးစာများချိတ်များတွင် ချိတ်လျက် ငါးမျှားတံတစ်ချောင်းကို ကမ်းပေးလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ လက်ခံယူကာ ရေထဲလွှဲချလျက် ရွာသူကြီးအနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အဖြူရောင်လယ်ကွင်း၊ မက်မွန်ပင်နှင့် နှင်းမြူများသာရှိနေ၏။ အေးချမ်း ဆိတ်ငြိမ်လွန်းချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ငါးမျှားနေစဉ် ကူချန်မှ ရွာလူကြီးနှင့် စကားပြောရန်ပြင်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ရွာလူကြီး ... သတို့သားက အခုထိရောက်မလာသေးဘူးလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရွာလူကြီးက အကြည့်များကို ရေပြင်ပေါ်တွင်သာရှိစေပြီး လှည့်မကြည့်ဘဲ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ရောက်လာပြီလေ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြန်ဖြေလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ရောက်လာပြီလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ရွာလူကြီးကပြုံးရယ်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဟုတ်တယ် သူ ရောက်လာတာ မကြာသေးဘူး ... ပုလွေမှုတ်တာ၊ ဗုံတီးတာတွေ ပါမလာတာမို့ ရွာသားတွေ မသိကြဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဖြေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြားသောအခါ ကူချန်က တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ့ဝိညာဉ်အသိအပေါ် ကန့်သတ်ခံထားရသဖြင့် ရွာလူကြီးစကားမှာ မှားသည်လော၊ မှန်သည်လော မခွဲခြားနိုင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်အထိ ငါးတစ်ကောင်မျှလာဟပ်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ကူချန်ကစမ်းချောင်းထဲသို့ ပြန်ကြည့်ကာ သံသယဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီမှာ ငါးတွေရော ရှိရဲ့လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မရှိဘူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">နေဝင်ချိန်ရောက်လာပြီးဖြစ်သဖြင့် ရွာလူကြီးသည်လည်း ပျင်းရိငြီးငွေ့သွားပုံရကာ ချက်ချင်းမတ်တတ်ထရပ်လျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါးတွေအားလုံး ဟိုဘက်ကမ်းကို ရောက်သွားကြပြီ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို ဘာလို့ ငါးမရှိတဲ့နေရာမှာ ငါးလာမျှားနေရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ ရွာလူကြီးကို ထူးဆန်းစွာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့တို့နှင့်မလှမ်းမကမ်း၌ ကျောက်တံတားတစ်စင်းတည်ရှိ၏။ ထိုမှတဆင့် ကူးသွားကာ ငါးရှိသောအရပ်တွင် သွားရောက် မျှားသင့်သည်မဟုတ်လော။</p> <p style="text-align:justify">ရွာလူကြီးက သူ့မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ အနောက်ဘက် ကောင်းကင်ထံလှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလျက်၊</p> <p style="text-align:justify">“ နေဝင်သွားပြီ၊ ငါတို့ပြန်ကြရအောင် ဒီနေ့ညတော့ သခင်​လေး ငါတို့အိမ်မှာပဲ တည်းခို လိုက်ပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ဖိတ်​​ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ စကားမဆိုတော့ချေ။ ထို့နောက်တွင် နှစ်ယောက်သား ရွာထဲသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ ရွာလူကြီး​နေအိမ်သည် မထင်မရှား ခြံဝင်းလေးတစ်ခုဖြစ်၏။ အတွင်း၌ ဇီးပင်နှစ်ပင်ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွာလူကြီး၏ ဇနီးသည် သာမန် ရွာသူတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး အလွန်ဖော်ရွေစွာ ကြိုဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ကို ဧည့်သည်နားနေဆောင်တွင် နေရာချပေးလျက် ကုတင်နှင့်အိပ်ရာခင်းများ ခင်းကျင်းကာ ရေနွေးများယူဆောင်လာသည်။ ပြီး ခြေဆေး​ပေးရန် ပြင်ဆင်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ကျွန်တော့်ဘာသာပဲ လုပ်ပါ့မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင် လိုက်လေသည်။ ယွမ်ဖူအဆင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်၌ လူတစ်ဦးသည် အစားစားရန် မလိုတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှလည်း အညစ်အကြေးများ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိဘဲ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များ လည်ပတ်ရုံမျှဖြင့် အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤရွာ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိရသေးမီတွင် သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထား၏။</p> <p style="text-align:justify">ခြေလက်များ ဆေးကျောပြီးနောက် ရွာသူကြီးက​တော်သည် ပြုံးလျက် ရေဇလုံများ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် တံခါးဝရောက်သည့်အခါ၌ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက်ရပ်လိုက်ပြီး ပြန်၍ လှည့်ကြည့်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ သခင်လေး ... ညနက်တဲ့အခါ ရွာထဲမှာ ခွေးဆိုးတွေ ​အရမ်းသောင်းကျန်းတယ် အပြင် မသွားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု သတိပေးလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြ လိုက်သည်။ ညသန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်ရှိချိန်၌ အိပ်စက်နေရာမှ ကူချန်က မျက်လုံးများဖွင့်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ထထိုင်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ဖြူဖျော့သော လရောင်များ အခန်းအတွင်းသို့ ဖြာကျနေချေပြီ။ တစ်ရွာလုံးတိတ်ဆိတ်နေပြီး ပိုးမွှားလေးများ၏ အော်မြည်သံများသာ ကြားနေရ၏။</p> <p style="text-align:justify">တံခါးဝသို့ ခြေသံလုံလုံ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခဏမျှ အကဲခတ်ကြည့်၏။ ပြီးနောက် အခန်းပြင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤရွာသည် သေချာပေါက် ထူးဆန်းမှုရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူမှ မလုပ်စေချင်သောအရာကို ပို၍ စူးစမ်းရန် လိုအပ်ချေမည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖြူဖျော့သော လရောင်များ ဖြာကျလျက် လေထဲတွင် မီးခိုးရောင်မြူများ ပြည့်နှက်နေ၏။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုသည်သာ ကြီးစိုးလျက် ကမ္ဘာကြီး အိပ်မောကျနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ဘေးအခန်းနံရံသို့ကပ်၍ နားစွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းအတွင်း အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသက်ရှူသံများ ဆိတ်သုဉ်း နေကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ အသက်တောင် မရှူကြဘူးလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">မျက်ခုံးပင့်လျက် နေအိမ်မှ လှမ်းထွက်လိုက်ကာ ရွာလမ်းမကြီးအတိုင်းပင် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">လမ်းတလျှော်က သူကြီးကတော် သတိပေးခဲ့သည့် ခွေးဆိုးများကိုမူ မမြင်ရချေ။ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည်သာ ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်ချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ညအချိန်အခါအောက်တွင် ရွာကလေးတစ်ခုလုံး ရိုးရှင်းလှသော အဖြူနှင့် အမည်းအသွင်သာ ပြသနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဝေးရှိ သစ်ပင်များသည် အနက်ရောင် အရိပ်များဖြစ်ကြပြီး လေနှင့်အတူယိမ်းနွဲ့နေ၏။ ရွာတစ်ပါတ် လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မတွေ့ရချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် လမ်းဆုံတွင်ရပ်ကာ ရွာမြောက်ပိုင်းဆီသို့ အကြည့်များ ရောက်ရှိ သွားတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ အဲ့ဒီဘက်မှာလား။ ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save