Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၁ </h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ့ခင်ပွန်း ငါ လှလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:justify">ဖယောင်းတိုင်အနီ၊ မီးပုံးအနီနှင့် ကုတင်ထက်တွင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော အနီရောင်အခင်းအကျင်းသည် ကူချန်အတွက် မကြာသေးမီကမှ ကြုံတွေ့ထားခဲ့ဖူးသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုစဉ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်သော် ခံစားချက်သညကွဲပြားချေ၏။ အထူးသဖြင့် ဤမျှကြီးမားလှသော အိမ်တော်အတွင်း၌ မျက်စိရှေ့မှောက်မှ လူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေခြင်းသည် ကျောချမ်းစရာပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">“ မဟုတ်သေးဘူး ... သူက လူရောဟုတ်ပါ့မလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်ပုံရိပ်ရှင်သည် လူသားဟုတ်၊ မဟုတ်ဆိုသည်ပင် ပြောရန် ခက်ခဲနေသည်။ နှစ်ဦးကြားအကွာအဝေးသည် ဆယ်ပေမျှသာဝေး၏</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဝိညာဉ်အသိကို ကန့်သတ်ခံထားရသဖြင့် ဤအကွာအဝေးပင် မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ သေချာပေါက် ထူးဆန်းနေတယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ပုတီးစေ့လိုက်ကာအနောက်တွင် ထိုင်နေသော ထိုပုံရိပ်ထံလှမ်းကြည့်ကာ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ မင်းရဲ့ခင်ပွန်း မဟုတ်ပါဘူး ... ဒီနေရာကိုမတော်တဆ ရောက်လာမိတာပါ အနှောက်အယှက်ဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါ။”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု တုန့်ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်လူသည် မင်္ဂလာဦးထုပ်နှင့် ပုဝါနီကိုဆင်မြန်းထားပြီး ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ထိုင်နေရာမှ၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ခင်ပွန်းက တကယ်ကို ဟာသတွေ ပြောတတ်တာပဲ။”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ပြောကြားလာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မဟုတ်ဘူး ငါတကယ် ပြောနေတာပါ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ခစ်ခစ်ခစ် ... တကယ်လား ဒါဆိုငါ့ရဲ့ခင်ပွန်းက အခုဘယ်မှာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ မသိဘူး ... မင်းရဲ့ဖခင်ကို သွားမေးသင့်တယ် ... ဪ ... ဟုတ်သားပဲ ငါဝင်လာတုန်းက မင်းအဖေကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး မင်းရဲ့အဖေ ဘယ်သွားလဲ မင်းသိလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဖေဖေလား မသိဘူးလေ ... ခြံထဲမှာဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံနေတာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မဟုတ်ဘူး ခြံထဲမှာ ဧည့်သည်တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ခစ်ခစ် ငါ့ခင်ပွန်းက ... တကယ့်ကိုဟာသလုပ်တတ်တာပဲ အပြင်မှာ ဒီလောက်အထိ စည်ကားနေတာကို ဧည့်သည်မရှိဘူးတဲ့လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါတကယ်ပဲ မင်းရဲ့ခင်ပွန်း မဟုတ်ပါဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု ငြင်းဆန်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ခင်ပွန်း ... ဒီလိုမျိုးတွေသာ ဆက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင် တကယ် စိတ်ဆိုး လိုက်တော့မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ပုံရိပ်က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်လာပြီး၊</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ခင်ပွန်းက မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတာ အထင်အရှားပဲကို၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုဟာသမျိုးကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်နေရတာလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု မေးမြန်းလာ၏။ ကူချန်တစ်ယောက် ဖြူဖွေးနေသော သူ့ဝတ်လုံကို ပြန်ငုံ့ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မိန်းကလေးပိုင် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ပြောပါ ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းမှာ ... အရောင်တွေကို မခွဲခြားနိုင်တဲ့ရောဂါမျိုး ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး  မဟုတ်လား။ ” (Color blindness)</p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိန်းကလေးပိုင်မှ ပြန်မဖြေချေ။ အခန်းအတွင်း လေထုသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ ခဏ အကြာတွင် မိန်းကလေးပိုင်က၊</p> <p style="text-align:justify">“ ဒါဆို အထဲကိုဝင်လာခဲ့ပါဦး၊ ငါကြည့်ပါရစေ။ ”</p> <p style="text-align:justify">-ဟု တုန့်ပြန်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်း ... အဲဒီနေရာကနေ ကြည့်လို့ မရဘူးလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ မရဘူး ... အရမ်းဝေးလွန်းတယ်၊ ငါသဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ တောင်းပန်ပါတယ် ငါတကယ်ပဲ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်း မဟုတ်ပါဘူး ... ပြီးတော့ ငါ့မှာဇနီးသည် ရှိပြီးသားပါ ငါမင်းကိုနှောင့်ယှက်မိတာ စိတ်မကောင်းပါဘူး ပြန်ပါတော့မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်က တစ်ဖက်လူ၏ တောင်းဆိုချက်အပေါ် သဘောမတူခဲ့ဘဲ ပြန်၍ ထွက်ခွာရန်သာ ကြံရွယ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးပိုင်၏ မမှန်ကန်သော အမြင်များကိုကြည့်ရုံနှင့် သူမတွင်ကြီးမားသည့် ပြဿနာရှိနေကြောင်း ပြောနိုင်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ပြင် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ မသေချာသောတိုက်ပွဲများကို တိုက်ခိုက်ရသည့် အပေါ် မနှစ်သက်ခြင်းပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">လက်ရှိအချိန်တွင် ဝိညာဉ်အသိသည် တစ်ဖက်လူထံသို့ စူးစမ်းနိုင်စွမ်းမရှိသေးသဖြင့် ယင်းမှာ အားနည်းချက်ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သည့်ပြင်အစောပိုင်း တွက်ချက်မှုအရ ဤအိမ်တော်အတွင်း၌ အန္တရာယ်ရှိနေကြောင်း သေချာနေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပြန်လှည့်ကာ တံခါးဝသို့လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။ သို့သော် တံခါးရွက်များမှာ လုံးဝဖွင့်မရတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">နှလုံးသားထဲ အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားပြီးနောက် ၎င်းကိုရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ကြောင်း နားလည်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ကာ ပုတီးစေ့လိုက်ကာနောက်မှ မိန်းကလေးပိုင်ထံ စိုက်ကြည့်လျက် ညာဘက်လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ သွား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">လေထုအလယ် ဝိညာဉ်ဓားအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ဖက်လူထံသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားစေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ကတောင် ... ကတောင် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဝိညာဉ်ဓားများသည် ပုတီးစေ့လိုက်ကာသုံးလွှာကိုသာ ထိုးဖောက် နိုင်ခဲ့ပြီး စတုတ္ထအလွှာရောက်ရှိသည့်အခါ ဆက်မသွားနိုင်တော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ပုတီးစေ့လိုက်ကာများသည် သံမဏိများသဖွယ် လေးလံနေချေပြီ။ ယင်းက သေချာပေါက် ထူးခြား၏။ သာမန်မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဝှစ် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ လက်ဟန်ပြုလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ဓားနှစ်ဆယ့်လေးလက် ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီနေ့ ရွာထဲကိုဝင်လာတာ ငါ့ခင်ပွန်းတစ်ယောက်တည်းပဲရှိတယ် အဲ့ဒါကို မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းနေသေးတာလား ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် အမျိုသမီးအသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ကူချန်လုပ်သမျှ သိမြင်ပုံမရချေ။</p> <p style="text-align:justify">“ ဒီနေ့ ရွာထဲကို ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ဝင်လာတာလား သတို့သား ဝင်မလာခဲ့ဘူးလား။ ”</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်တွင် ကူချန်သည်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်သော အရိပ် အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ထိုသတို့သားကို တစ်ခါမျှ မမြင်ခဲ့ရချေ။ ရွာလူကြီးထံ မေးမြန်းခဲ့စဉ်ကပင် အဖြေမှာ ဝေဝေဝါးဝါးနေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသူပြောနိုင်သည်မှာ သတို့သားသည် တစ်ယောက်တည်း ရောက်ရှိလာသည်ဟူသော ဝါကျအချို့ကိုပင်။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍သာ ရွာထဲလူတစ်ယောက် ဝင်လာမည်ဆိုပါက သေးငယ်သော ရွာကလေး အတွင်း သေချာပေါက် ကြားသိရပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">အဆုံး၌ ထိုအတွေးက ကူချန်ကို အသက်ပြင်းပြင်းရှူစေမိပြီး မိန်းကလေးပိုင်ထံ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ စောစောက ငါ မင်းကို ဟာသ လုပ်လိုက်တာပါ အခုပဲ ငါ ဝင်လာခဲ့ပါ့မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ဒီတစ်ခါ ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့နောက်တစ်ခါကျရင် ဒီလိုဟာသမျိုးကို ထပ်မလုပ်ရဘူး။ ”</p> <p style="text-align:justify">“ ကောင်းပြီ ငါလာခဲ့မယ်။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်စကားကြောင့် ကုတင်ပေါ်မှ မိန်းကလေးပိုင်သည် အသာအယာခေါင်းငုံ့ပြီး ရှက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်တစ်ယောက် ရင်တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေကိုမကြာသေးမီ ကပင် ကြုံထားဖူး၏။ သို့သော် ယနေ့သည် ထိုစဉ်ကထက် ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ကလောင် ကလောင် ... ။”</p> <p style="text-align:justify">လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ရှေ့မှောက်ရှိ ပုတီးစေ့လိုက်ကာများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။ ပုတီးစေ့လိုက်ကာများမှာ ထူးဆန်းမှုများမရှိဘဲ သာမန်လိုက်ကာပုတီးစေ့များပမာ ဘေးဆီသို့ အလွယ်တကူ လွင့်ပါးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဆုံးတွင် ကုတင်ပေါ် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးပိုင်အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့် ခဏရပ်တန့်လိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးပိုင်၏ ရုပ်ခန္ဓာကောက်ကြောင်းမှာ အလွန်သွယ်လျပြီး ပိန်ပါးချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ ဝိညာဉ်အသိဖြင့် စူးစမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မအောင်မြင်ချေ။ မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင် အနီရောင် ခေါင်းဆောင်းသည် သူ့ဝိညာဉ်အသိကို ပိတ်ဆို့ထားချေ၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ချစ်ဇနီး ... မင်းရဲ့ခေါင်းစွပ်ကို ဖယ်ရှားပေးပါဦး။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်မှ ဖျားယောင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ခင်ပွန်း ... ဟာသလုပ်နေပြန်ပြီ၊ ဘယ်သတို့သမီးက ခေါင်းဆောင်းကို ကိုယ်တိုင် ဖယ်ရှားဖူးလဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးပိုင်မှ လှောင်ရယ်သံဖြင့် တုန့်ပြန်သည်။ ထိုတုန့်ပြန်မှုကြောင့် ကူချန်က လေထဲပျံဝဲလိုက်ပါလာသော ဓားများအနက် ကျိကျင့်ဓားကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဖရူး ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကျိကျင့်ဓားသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းခါသလို ဓားပြကို ယိမ်းထိုးပြလာ၏။ အားကိုးစရာပေပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဓားတစ်လက်သည် တစ္ဆေသရဲကို ကြောက်တက်သည်လော။ ကူချန်တစ်ယောက် စကားမဆိုတော့ဘဲ ကျိကျင့်ဓားကိုဖမ်းဆွဲကာ အနီရောင်ခေါင်းဆောင်းအပေါ် ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်တော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ဟမ့် ... ။ ”</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် ခေါင်းဆောင်းအောက်မှ ​ထွက်ပေါ်လာသော မိန်းကလေးပိုင်၏ မျက်နှာ အသွင်အပြင်ကြောင့် ကူချန်ခမျာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ အဖြူရောင် ဦးခေါင်းခွံကြီး တစ်ခုဖြစ်၏။ မျက်တွင်းများမှာ ဟောက်ပက် ဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ အစိမ်းရောင်မီးတောက်နှစ်စ တောက်လောင်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအရိုးစုကြီးသည် မေးရိုးများ အထက်အောက်လှုပ်ရှားနေပြီး ကြည်လင်သော စကားသံများကို ထွက်ပေါ်စေတော့၏။</p> <p style="text-align:justify">“ ငါ့ခင်ပွန်း ... ငါ လှရဲ့လား။ ”</p> <p style="text-align:justify">ကူချန်တစ်ယောက် မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိတော့ဘဲ ဝိညာဉ်ဓား နှစ်ဆယ့်လေးလက်စလုံးဖြင့် ချက်ချင်း ထိုးသွင်းပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ မင်းက တကယ်လှတဲ့ အရိုးစုပါပဲ။ ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save