BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ကျွန်တော် လူကောင်းပါ…</h2>

ခေါင်းများ လည်ပင်းမှ ပြတ်ထွက် လိမ့်ကျသွားသော်လည်း မြောင်လွန်း၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူက ထိုလူများကို သတ်မိသည့် အတွက် နောင်တ စိုးစဉ်းမျှပင် မရချေ။

အဆောက်အအုံ အတွင်းရှိ အခြေအနေကို အာရုံခံနိုင်ရန် မြောင်လွန်း၏ နားရွက်ကြီးများက ထက်မြက်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ လည်ချောင်းမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ လူမကြားနိုင်သော အသံလှိုင်းနိမ့်များကို ထုတ်လွှင့်လိုက်သည်။

ခရမ်းရောင် အလင်းလင်းနို့ မျိုးဗီဇနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသောကြောင့် သူသည် အစွမ်းထက်သော ဇီဝရေဒါ တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အသံလှိုင်းများမှတစ်ဆင့် ရန်သူများ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဤကဲ့သို့ စွမ်းရည်သည် ခွန်အား၊ လျင်မြန်မှုနှင့် ကာကွယ်ရေးတို့ကဲ့သို့ ဒုတိယ မျိုးဆက် ဇီဝသံချပ်ကာ ဝတ်စုံဖြင့် အားဖြည့်ပေးထားခြင်း မရှိသော်လည်း ၎င်းက မြောင်လွန်းကို စစ်မြေပြင်တွင် ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။ အထူးသဖြင့် ရှုပ်ထွေးသော မြို့ပြ ပတ်ဝန်းကျင်များတွင် ၎င်းသည် မြောင်လွန်းအတွက် အကောင်းဆုံး လက်နက် တစ်ခုနှင့် တူပေသည်။

မြေပြင်မှ ရိုင်ဖယ်သေနတ် အနည်းငယ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ မြောင်လွန်း၏ ပခုံးသည် ၎င်းတို့ကို ကိုင်ထားရန် ပြဒါးလက်မောင်းများ အဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် မြောင်လွန်းသည် လှေကားခွင်မှ တစ်ဆင့် အောက်သို့ ဆက်ဆင်းသွားတော့သည်။

အဆောက်အအုံ၏ အချို့သော အထပ်များမှ သေနတ်သံများနှင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများ အခါအားလျော်စွာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

မြောင်လွန်း ပထမထပ်မှ ထွက်လာချိန်တွင် အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးရှိ အင်ဒိုနီးရှား စစ်သားအားလုံး သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေပြီ။ ထို့နောက် မြောင်လွန်း၏ အကြည့်သည် အခြား အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံ တစ်လုံးဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ထိုနေရာသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားတော့သည်။

ဇူလိုင်လ ၁ ရက်နေ့မှ စတင်၍ ကျဲခယ် အဖွဲ့၏ ထိုးစစ်သည် အစွမ်းကုန် စတင်လေတော့သည်။

ဂျကာတာမြို့ရှိ အင်ဒိုနီးရှား စစ်သားများ၏ အကြောက်တရားနှင့် တုန်ယင်မှုများ အလယ်တွင် ဒုံးကျည်များသည် တိကျစွာ ပစ်မှတ်ရှာ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အဆောက်အအုံများနှင့် ခံစစ်စခန်းများ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက်... ဆက်လက် ဗုံးကြဲ

ဆက်လက် ဗုံးကြဲ

အမြောက်ဆန်များ၊ ဗုံးများနှင့် ဒုံးကျည်များသည် ဂျကာတာမြို့ထဲသို့ အဆက်မပြတ် ကျလာသည်။ လေယာဉ်များ၊ အမြောက်များနှင့် ဒုံးကျည်များသည် သံသယရှိဖွယ် ပစ်မှတ်များ အားလုံးကို အလှည့်ကျ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး အင်ဒိုနီးရှား၏ စစ်ရေး ခုခံမှုများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

ကျဲခယ် အဖွဲ့သည် အင်အားနည်းသော စစ်တပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သူတို့တွင် လုံလောက်သော ဘဏ္ဍာရေး အရင်းအမြစ်များ ရှိသည်။ အလယ်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်း ကျွန်းဆွယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသော နှစ်များအတွင်းဝယ် လက်နက် ထုတ်လုပ်မှုနှင့် သိုလှောင်မှုများမှာလည်း ဘယ်သောအခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

အခြားနိုင်ငံများသည် သူတို့၏ စစ်တပ်များကို လျှော့ချခဲ့ပြီး စစ်လက်နက် စက်မှုလုပ်ငန်း စွမ်းရည်ကို အနည်းဆုံး အဆင့်တွင်သာ ထိန်းသိမ်းထားသည် သို့မဟုတ် ထုတ်လုပ်မှု လိုင်းများကိုပင် ပိတ်ထားခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်လက်နက် ထုတ်လုပ်ရေးသည် ငွေကြေး အမြောက်အမြား ကုန်ကျသော လုပ်ငန်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ကျဲခယ် အဖွဲ့၏ အနေအထားအရ အနောက်နိုင်ငံများ၏ ပြင်ပမှ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုများ၊ ဖိနှိပ်မှုများနှင့် အရေးယူ ပိတ်ဆို့မှုများနှင့် လက်အောက်ခံ နိုင်ငံတို့၏ ကျားချောင်း ချောင်းနေမှုတို့ကြောင့် ကျဲခယ် အဖွဲ့သည် သူတို့၏ စစ်ရေးအသာစီးရမှုကို ထိန်းသိမ်းထားရန် စစ်အင်အားကို အဆက်မပြတ် တည်ဆောက်ခဲ့ရသည်။ က

ထို့ကြောင့် ကျဲခယ် အဖွဲ့၏ စစ်ပွဲ အရှိန်အဟုန်သည် ဘယ်သောအခါမှ နှေးကွေးမသွားခဲ့ပေ။ တင့်ကားများ၊ တိုက်လေယာဉ်များနှင့် အမြောက်များသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ထုတ်လုပ်မှု လိုင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျိုးဗီဇ စစ်သည်များကို နေ့စဉ် ရွေးချယ် လေ့ကျင့်ပေးကာ ခဲယမ်းမီးကျောက် အရန်များကိုလည်း စစ်ကာလ စံနှုန်းများအတိုင်း အဆက်မပြတ် ထုတ်လုပ်၍ လာအိုနိုင်ငံ တစ်ဝန်းရှိ မြေအောက် လက်နက်တိုက်များတွင် သိုလှောင်ထားခဲ့သည်။ လုံလောက်သော ခဲယမ်း မီးကျောက်များနှင့် ပြည့်စုံသော စစ်လက်နက် စက်မှုလုပ်ငန်း ထုတ်လုပ်မှုသည် ကျဲခယ် အဖွဲ့၏ အကြီးအကျယ် ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်လိုသော ဆန္ဒနောက်ကွယ်မှ ယုံကြည်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ကျဲခယ် အဖွဲ့၏ ဗုံးကြဲမှုများသည် တစ်ပတ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ဂျကာတာမြို့ အတွင်းနှင့် အပြင်တွင် နေ့စဉ် ထူထပ်သော ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ တစ်ပတ်အကြာတွင် ဂျကာတာမြို့ရှိ အင်ဒိုနီးရှား စစ်တပ်သည် ဗုံးကြဲမှုများကြောင့် ပြိုကွဲသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ပြည်သူများမှာလည်း ကျဲခယ် အဖွဲ့၏ ဗုံးကြဲမှုများကြောင့် မှင်သက်လုမတတ် ဖြစ်နေကြပြီ။

စုစည်းထားသော အင်ဒိုနီးရှား စစ်သားများသည် ဗုံးကြဲရန် အလွန် လွယ်ကူသော ပစ်မှတ်များ ဖြစ်သောကြောင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တပ်ဖွဲ့ အားလုံးနီးပါး ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်။

ကျဲခယ် အဖွဲ့သည် ဂြိုဟ်တုများ၊ အမြင့်ပျံ ကင်းထောက် လေယာဉ်များ၊ ဒရုန်းများနှင့် မျက်လုံးကောင်များ အပါအဝင် အလွှာပေါင်းစုံ ကင်းထောက် စနစ်ဖြင့် တားဆီးမရနိုင်သော ထောက်လှမ်းရေး အသာစီးရမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အင်ဒိုနီးရှား တပ်ဖွဲ့ဝင် အများအပြား သေဆုံး သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရခဲ့ပြီး ပိုမိုများပြားသော သူများမှာ တာဝန်ကျရာ နေရာတွင်ပင် စစ်ဝတ်စုံများကို ချွတ်ကာ တပ်ပြေးများအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ဂျကာတာမြို့သည် ကျဲခယ် အဖွဲ့၏ လက်တစ်ကမ်းတွင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လက်နက်ကြီး တပ်ဖွဲ့များမှ သံချပ်ကာ တင့်ကားများဖြင့် တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက် ခြေမှုန်းနိုင်သည် သို့မဟုတ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းလင်းရန် လေကြောင်းမှတစ်ဆင့် အထူးတပ်ဖွဲ့များကို စေလွှတ်ရန် ရွေးချယ်နိုင်သည်။

ကျဲခယ် အဖွဲ့က ဒုတိယ နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ကျဲခယ် အဖွဲ့သည် စစ်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရန် အလျင်မလိုသောကြောင့်ပင်။

စစ်တိုက်ရသော နေ့ရက် တစ်ရက် တိုးလာတိုင်း ကျဲခယ် အဖွဲ့အတွက် ၎င်းတို့၏ တပ်ဖွဲ့များကို လေ့ကျင့်ရန် နောက်ထပ် တစ်ရက် အချိန်ရစေပြီး ဤအရာကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ အင်ဒိုနီးရှားအတွင်းရှိ ၎င်းတို့၏ ရှင်းလင်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်များကို တရားဝင် ဖြစ်စေရန်နှင့် တိုးချဲ့ရန် အခွင့်အရေး ရရှိစေသည်။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကျဲခယ် အဖွဲ့သည် ဂျကာတာမြို့ရှိ မြို့ပြဒေသ တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ရုံးတက်လက်မှတ်ထိုး သကဲ့သို့ စနစ်တကျနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ ဗုံးကြဲပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော ရန်သူများကို ရှင်းလင်းရန် သံမဏိ တပ်ရင်းကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ချီတက်မှု အရှိန်အဟုန်သည် မမြန်ဆန်သော်လည်း ကျဲခယ် အဖွဲ့ သိမ်းပိုက်လိုက်သော မည်သည့် မြို့ပြဒေသကိုမဆို အင်ဒိုနီးရှား စစ်တပ်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ပြန်လည် မသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကျဲခယ် အဖွဲ့၏ မြေပြင်တပ်ဖွဲ့ အမြောက်အမြား ဂျကာတာမြို့တွင်းသို့ မဝင်ရောက်ဘဲလျက် ဂျကာတာမြို့သည် ဗုံးကြဲမှုများနှင့် မျိုးဗီဇ စစ်သည်များကြောင့် ကျဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ တစ်ဆင့်ပြီး တစ်ဆင့် ချီတက်မှုအောက်တွင် ဇူလိုင်လ ၁၉ ရက်နေ့အရောက်၌ ဂျကာတာမြို့၏ အများစုကို ကျဲခယ် အဖွဲ့က သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဂျကာတာမြို့ ဗဟိုရှိ မြေအောက် ကွပ်ကဲမှုစခန်း အတွင်း၌...

အမြောက်သံများ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ မြည်ဟည်းနေပြီး အဆက်မပြတ် ကျရောက်နေသည်။ အင်ဒိုနီးရှား သမ္မတ ဝါယန်မန်သည် ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး အမြောက်ဆန်များ ကျရောက်မှုကြောင့် တုန်ခါမှုများမှ မျက်နှာကြက်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များ ကျဆင်းလာကာ သူ၏ ရေခွက်ထဲရှိ ရေလှိုင်းများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းသွားစေပြီး သူ၏ မျက်နှာထားကို ခက်ထန်သွားစေသည်။

“ဘာ... အမှတ် ၃ တပ်မဟာက စစ်ကူ လိုတယ်ဟုတ်လား။ မာရူကူကို နောက်ဆုံးလူ ကျန်တဲ့အထိ သူ့နေရာကို ကာကွယ်ထားဖို့ ပြောလိုက်။ အမေရိကန်ဆီက စစ်ကူတွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။ မကြာခင် ဆိုတာ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲတဲ့လား။ မနက်ဖြန်... မနက်ဖြန် အမေရိကန်က စစ်တပ်လွှတ်တော့မယ်”

သမ္မတ ဝါယန်မန်သည် မြေအောက် ကွပ်ကဲမှုစခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ပုန်းအောင်းနေပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို လက်ခံနေရသည်။ သူ၏ အဖြေများမှာ အားလုံး အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အမေရိကန်ကို ယုံကြည်ပါ။ အမေရိကန်က မကြာခင် စစ်တပ် လွှတ်လိမ့်မည် ဟူ၍ပင်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ အင်ဒိုနီးရှား၏ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရှိ အမြောက်စာ ခြေလျင်တပ်သားများပင်လျှင် အမေရိကန်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ကျဲခယ် အဖွဲ့သည် ဂျကာတာမြို့ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားသည်မှာ လဝက်ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး အရှေ့တောင်အာရှ၏ အကြီးဆုံး မြို့တော်ကြီးကို ရမ်းကားစွာ ဖျက်ဆီးနေသောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ အမေရိကန်ကသာ တကယ် စစ်ကူလွှတ်လိုပါက သူတို့၏ စစ်သည်တော်များနှင့် ဗိုလ်ချုပ်များသည် ယခုချိန်ဆိုလျှင် အိန္ဒိယ သမုဒ္ဒရာထဲတွင် အပျော်စီးသင်္ဘော စီးနေမည် မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သမ္မတ ဝါယန်မန်က အနှီ စကားကို အတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားရခြင်းမှာ ၎င်းသည် သူ ဆက်လက် တောင့်ခံထားနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ချက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

၎င်းသည် ရှုံးလွန်း၍ မျက်လုံးနီနေသော လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်က သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ပုံအော လောင်းထားပြီး အမေရိကန်သည် သူ အရင်းပြန်ရနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဟု ယုံကြည်ကာ လောင်းကစားဝိုင်းမှ လုံးဝ မထွက်သွားလိုသည့် အခြေအနေနှင့် တူနေသည်။

ဝုန်း

ကွပ်ကဲမှုစခန်း တံခါးကို အတင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး လူတစ်စု ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အားလုံးမှာ အင်ဒိုနီးရှား၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိများနှင့် ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားသော လူကုံထံများ ဖြစ်ကြသည်။

“သမ္မတကြီး... ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချကြရအောင်”

“ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်တို့ ကျဲခယ် အဖွဲ့ကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘူး။ အခု လက်နက်မချရင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး”

“အဲဒီ မျိုးဗီဇ စစ်သည်တွေက အရမ်း ရက်စက်လွန်းတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စစ်သားတွေက လုံးဝ ယှဉ်လို့မရဘူး”

အရာရှိများသည် သမ္မတ ဝါယန်မန်ကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး သူတို့၏ အသံများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ မျက်နှာများမှာ ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး တစ်ယောက်တစ်ပေါက် အော်ဟစ်နေကြသည်။

သမ္မတ ဝါယန်မန်က ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော အသံများကို နားထောင်နေသည်။ သူက ပတ်လည်ရှိ လူများကို စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ စိတ်ရူးပေါက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သတ္တိကြောင်တဲ့ ကောင်တွေ ကျဲခယ် အဖွဲ့ ဆီလုံမြို့မှာ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ကြစမ်း။ သူတို့က ငါတို့အားလုံးကို သတ်ချင်နေတာ ရှင်းနေတာပဲ။ အခု ငါတို့ လုပ်နိုင်တာက အမေရိကန်ဆီက စစ်ကူကို စောင့်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။ ငါတို့ မရှုံးသေးဘူး”

အမှန်တကယ်တွင် သမ္မတ ဝါယန်မန်သည်လည်း ကျဲခယ် အဖွဲ့နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးကာ လက်နက်ချရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ကျဲခယ် အဖွဲ့က သူ့ကို အကြိမ်တိုင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

"အမေရိကန်" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အရာရှိများ၏ မျက်နှာများမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာတော့သည်။

“အမေရိကန် ဟုတ်လား။ ဘယ်လို စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်ထဲမှာ နေနေသေးတာလဲ။ သူတို့က ငါတို့ကို စွန့်ပစ်သွားတာ ကြာလှပြီ။ ငါတို့က နယ်ရုပ်လေးတွေ ဆိုတာ မင်း နားမလည်ဘူးလား”

“တရုတ်တွေကို မထိဖို့ ၊ ကျဲခယ် အဖွဲ့ကို မစော်ကားဖို့ ငါတို့က အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့တာကို မင်းက နားမထောင်ဘူး။ မင်းရဲ့ ခေါင်းမာမှုကြောင့် ဒီအခြေအနေကို ရောက်လာတာ။ မင်းက ငါတို့ နိုင်ငံရဲ့ အပြစ်ကောင်ပဲ”

“သူ့ကို ကျဲခယ် အဖွဲ့လက်ထဲ ထည့်လိုက်။ သူ သေသွားရင် ကျဲခယ် အဖွဲ့ရဲ့ ဒေါသလည်း ပြေသွားပြီး ငါတို့ အားလုံး အသက်ရှင်နိုင်မှာပဲ”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အဆင့်မြင့် အရာရှိများ၏ အသံများ အားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက သမ္မတ ဝါယန်မန်ကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

***

Book List