Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုသာ... ချစ်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် မိုဟန်ကျီသည် အွန်လိုင်း၌ မည်သို့ပင် ပွက်လောရိုက်နေစေကာမူ ဂရုစိုက်အားခြင်း မရှိတော့ဘဲ မင်ယွဲ့၏ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထဲတွင်မူ မင်ယွဲ့နှင့် ယွမ်ပေါ့တို့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တီဗီကြည့်ရင်း အာလူးကြော် စားနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က အာလူးကြော် အစအနများကို နေရာအနှံ့ ဖိတ်စင်အောင် လုပ်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့က စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် တစ်ခုစားလိုက်၊ ယွမ်ပေါ့ကို တစ်ခု ခွံ့လိုက်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့အလှည့်... ယွဲ့ယွဲ့၊ ငါ့အလှည့်ရောက်ပြီ၊ အား—"</p> <p> </p> <p>တံခါးဝမှ အသံကြားလိုက်ရသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ဘာဖြစ်သည်ကို ကြည့်ရန် ထရန်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ယွမ်ပေါ့မှာမူ သူမလက်ထဲမှ အာလူးကြော်ကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း အားမလိုအားမရ ပါးစပ်ဟနေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုအတောမသတ်နိုင်သော အစားမက်မှုကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းမိ၏။ </p> <p> </p> <p>ဤလောက် အစားကြီးဖို့ ဘယ်လိုများ မွေးဖွားလာသနည်း။ သူမသည် လက်ထဲမှ အာလူးကြော်ကို ယွမ်ပေါ့၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အမြန်ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ အိမ်ထဲဝင်လာချိန်တွင် ဤမြင်ကွင်းကို အတိုင်းသား မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ ပြင်ပမှ သယ်ဆောင်လာသော အအေးဓာတ်များသည် အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဆိုဖာပေါ်မှ လူကြီးတစ်ယောက်နှင့် ကလေးငယ်တစ်ဦး (တိရစ္ဆာန်လေး) တို့၏ ပုံစံမှာ သူ့အပြန်ကို စောင့်ကြိုနေသော ဇနီးနှင့် သားသမီးကဲ့သို့ပင်။ ထိုနွေးထွေးသော လေထုက သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အားလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွင့် စင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ ဤအချိန်တွင် ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ မတ်တပ်မရပ်နိုင်မီမှာပင် မိုဟန်ကျီက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာပြီး မင်ယွဲ့နှင့် ယွမ်ပေါ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ သိမ်းကျုံးဖက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ယွမ်ပေါ့... ကိုယ် ပြန်ရောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဇနီးနှင့် သားသမီးထံ သတင်းပို့နေသော ခင်ပွန်းတစ်ဦးနှင့် အလားသဏ္ဌာန် တူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သိပြီလေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် သူ့ကို ပြန်လည် ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့ကမူ မိုဟန်ကျီ၏ အပြုအမူကို နားမလည်နိုင်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦး၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ မိုဟန်ကျီသည် ယွမ်ပေါ့၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားမှသာ နှမြောတသဟန်ဖြင့် သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ကို သတိရရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ငုံ့ကိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် သူမ၏ ဖြူစင်သော လက်ချောင်းထိပ်လေးများကို နမ်းရှိုက်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုဟာလေ..."</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ့ကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်တို့ ဘာတွေများ မလုပ်ဖူးလို့လဲ၊ ဘာလို့ ရှက်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကိုယ် မင်းကို အရမ်းသတိရနေတာ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မလည်း သတိရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စိတ်ခံစားမှုကို တုံ့ပြန်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူပီပီ သူ့ကို ချက်ချင်းပင် အဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခုနက ယွမ်ပေါ့ကို အာလူးကြော် ကျွေးနေတာ၊ သူက ကျွန်မလက်ကို လျက်လိုက်လို့ လက်တောင် မဆေးရသေးဘူးလို့ ပြောမလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ ရှင့် ဘာသာ ရှင် နမ်းလိုက်တာနော်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ သူမသာ ဘာမှမပြောလျှင် အကောင်းသား၊ ပြောလိုက်မှသာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>[ဒီခင်ပွန်းက ငါ့ကို ရွံနေတာလား၊ ဟွန်း... ငါက စနစ်ပဲ၊ ငါ့မှာ ဘယ်က တံတွေးရှိမှာလဲ၊ ဒါက ဇီဝကမ္မဆိုင်ရာ အတုယူမှုသက်သက်ပါ...]</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ နည်းပညာဆိုင်ရာ အခေါ်အဝေါ်များကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေတော့သည်။ ဤလူသားနှစ်ယောက်မှာ တကယ့်ကို အဆင့်မရှိဟု တွေးရင်း သူ၏ အာလူးကြော်ထုတ်ကို ဆွဲကာ အခန်းထဲသို့ ဒေါသတကြီး ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စကားမစပ်၊ မိုဟန်ကျီ ဤနေရာတွင် စတင်တည်းခိုကတည်းက မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့ကို မိုဟန်ကျီ ယခင်က နေခဲ့သော အခန်း၌ ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လက်သွားဆေးရအောင်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ယွမ်ပေါ့ ပြောသမျှကို နားမလည်သဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ကလေးတစ်ယောက် ချီသကဲ့သို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ပွေ့ချီလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ—"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အချီခံလိုက်ရသဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ပါးစပ်မှ အာမေဍိတ်သံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် မိုဟန်ကျီ၏ သွယ်လျသော်လည်း အားအင်ပြည့်ဝသော ခါးထက်သို့ သူမ၏ ခြေထောက်များဖြင့် အလိုအလျောက် ပတ် တွယ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် အလွန် တည်ငြိမ်လှပြီး မင်ယွဲ့ကို မြဲမြံစွာ ပွေ့ပိုက်ထားရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်မျှ ယိမ်းယိုင်ခြင်း မရှိပေ။ လက်ဆေးကန်မှာ မာကျောနေမည် စိုးသဖြင့် သူသည် စောင်တစ်ထည်ကို ခံလိုက်ပြီးမှ မင်ယွဲ့ကို တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီဘက်သို့ အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရေများက တသွင်သွင် စီးကျလာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်ဆေးရည်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်နေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ဂရုတစိုက် ဆေးကြောပေးနေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကမူ ထိုဂရုစိုက်မှုကို သာယာစွာ ခံယူရင်း လက်ဆေးကန်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခြေထောက်လေးများကို လွှဲယမ်းနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဆေးပြီးနောက် မိုဟန်ကျီသည် ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မလုပ်ဘဲ မင်ယွဲ့ကို ပွေ့ချီကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် တီဗီကြည့်နေလိုက်သည်။ သူသည် ချစ်သူနှင့် နီးကပ်စွာ ရှိနေရခြင်း၊ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံနှင့် အသက်ရှူသံများကို ခံစားနေရခြင်းကို အလွန်ပင် မြတ်နိုးလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့လည်း အလုပ်က စောစော ပြန်လာပြန်ပြီ၊ အဘိုးမို ဆူမှာကို မကြောက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ သူမကို နောက်ကွယ်မှ ဖက်ထားသော အမျိုးသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြောက်တာပေါ့၊ အဲဒါကြောင့် ယွဲ့ယွဲ့က ကိုယ့်ကို ကာကွယ်ပေးရမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အတိုင်ပင်ခံ (သစ္စာရှိနောက်လိုက်) ဆို၊ ရှင်ကပဲ ကျွန်မကို ကာကွယ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ Weibo တွင် ရေးခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်မိရာ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကိုယ်ကပဲ မင်းကို ကာကွယ်မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက မဆိုင်းမတွပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... ရှင်က တကယ်ပဲ ကြောက်တာလား၊ မကြောက်တာလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ရယ်ချင်ပတ်ချင် ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ကိုယ့်ကို လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ် မကြောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့မှာကိုတော့ ကိုယ် တကယ် ကြောက်တယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး </p> <p> </p> <p>"စကားတွေကလည်း အရမ်း တတ်နေတာပဲနော်"</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ကို ခွေးပေါက်လေးလိုရော၊ ဝံပုလွေလိုရော သဘောထားလို့ ရပါတယ်၊ မင်း ကြိုက်တဲ့ပုံစံ ပြောင်းပေးနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်း ကိုယ့်ကို 'ဇနီး' လို့ ခေါ်မလား၊ 'ခင်ပွန်း' လို့ ခေါ်မလား၊ ကြိုက်သလို ခေါ်လို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်က အေးစက်တဲ့ အာဏာရှင် ဥက္ကဋ္ဌကြီးလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ နူးညံ့ပြီး အားကိုးထိုက်တဲ့ ခင်ပွန်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ မင်းရဲ့ ဘဝမှာ မင်းသားရော၊ ဒုတိယမင်းသားရော ကိုယ် တစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တွင် သူသည် အွန်လိုင်းမှ သူစိမ်းများ၏ မှတ်ချက်များကို ကြည့်ကာ အမှန် တကယ်ပင် သဝန်တိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုစကားများမှာ ရင်ထဲမှ လာသောကြောင့် အလွန်ပင် ထိမိလှသည်။ အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများမှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးများမှာ ချိုမြိန်လှသော အချစ်ကဗျာများကဲ့သို့ မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားကို တုန်ယင်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ထိုအမျိုးသား၏ ပြင်းပြသော စိတ် ဆန္ဒများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ နှလုံးသားကလည်း သူ့ကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန်၊ ကတိပေးရန်နှင့် သူ့ကို ချစ်ကြောင်း ပြောရန် အော်ဟစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီ၏ သဝန်တိုမှုလေးများနှင့် တိုက်ရိုက်ဆန်သော အချစ်ဝန်ခံချက်များကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မင်ယွဲ့သည် လှည့်ထိုင် လိုက်ပြီး သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ ဖက် တွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ သူမသည် သူ၏ အတိုင်းအဆမဲ့သော အချစ်ကို ရင်ဆိုင်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... သဘောတူတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်က ရှင့်အပိုင်ပဲ၊ ရှင် တစ်ယောက်တည်းပဲ... ချစ်တယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ရင်ထဲမှ ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒများကို ထပ်မံ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့၏ လည်ကုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နမ်းရှိုက်လိုက် တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>စိတ်ချင်း တူညီနေကြသော သူနှစ်ဦးသည် ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့မှုမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ အတိုင်းအဆမဲ့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကို ဖလှယ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် မင်ယွဲ့သည် ထိုအနမ်းများကြောင့် ခေါင်းများပင် မူးနောက်သွားရသည်။ အစပိုင်းတွင် အပြန်အလှန် ဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမဘက်မှ အရှုံးပေးကာ အလိုက်သင့် လိုက်ပါနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုဖာမှာ ကျဉ်းမြောင်းလွန်းသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ဆိုဖာပေါ်မှ ပြုတ်ကျမည် စိုးသဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီကလည်း သူမကို လွှတ်မပေးရန် တစ်ဖက်က လည်ကုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်ကမူ သူမ၏ နူးညံ့သော ခါးလေးကို ဖက်တွယ်ကာ မလဲကျအောင် ထိန်းထားပေးသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ လည်ချောင်းမှာ တင်းကျပ်သွားသော်လည်း သူက အလိုက်သင့် ပင် ငြိမ်နေပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အလိုလိုက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ မင်ယွဲ့သည် ပိုမို ရဲတင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် မိုဟန်ကျီ၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်မှ ကြယ်သီးနှစ်လုံးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ညှပ်ရိုးထက်တွင် အနမ်းအမှတ်အသားများကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ထိတွေ့ခံရသော နေရာမှတစ်ဆင့် ပူလောင်မှုများ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ထပ်မံ မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ မင်ယွဲ့ကို ဆိုဖာပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် သူ၏လက်များကို ထောက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>လှုပ်ရှားမှုမှာ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်ဘဲ ဆိုဖာပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အောက်ရှိ အမျိုးသားတွင်မူ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြာနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အကြည့်များမှာ ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာထက်သို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ထူထဲသော မျက်တောင်များ၊ စင်းလုံးချောသော နှာတံ၊ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းနီနီ... ထို့နောက် တွင်မူ သူမ ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ထိုအမျိုးသားက သူမကို ထပ်မံ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ အာရုံများအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save