Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပေါင်တော်ကို ဖက်တွယ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဟားဟား... မရီးကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲလား၊ ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံတွေ အလျှံပယ် ရှိနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် မိမိပေါင်ကို မိမိရိုက်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှုယွီမှာမူ သူမ၏ အမှားကို သတိပြုမိသွားသည်။ အလွန်အမင်း သတိကြီးလွန်းခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကောင်းမွန်သော်လည်း တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေခြင်းက အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးများကို လက်လွတ် ဆုံးရှုံးစေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ဟွာနည်းပညာနဲ့ ဝေးကွမ်လုပ်ငန်းစုအပြင် ယွဲ့ယွဲ့မှာ တခြား စီးပွားရေးတွေ ရှိသေးလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မုန်ရှူ့က စူးစမ်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမက ပိုက်ဆံမရှားဟု ပြောနိုင်သည်ဆိုလျှင် ဤလုပ်ငန်းနှစ်ခုထက်မက ပိုင်ဆိုင်ထားမည်ကို သူ ရိပ်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မပြောချင်လည်း ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဝိုင်ဖန်ခွက်ကို မြှောက်ကာ အားလုံးကို ကြည့်လိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>"အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပါးနေတဲ့အချိန်မှာ အလုပ်အကြောင်းတွေ မပြောကြစို့နဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤစကားမျိုးကို အခြားသူပြောလျှင် မဆန်းသော်လည်း အလုပ်ကိုသာ ဖိလုပ်တတ်သည့် မိုကော၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသည်မှာ အတော်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုကောတစ်ယောက် အချစ်နတ်ဖမ်းစားခံလိုက်ရပြီမှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီက သူမဘက်မှ ကာကွယ်ပေးနေသည်ကို သိသော်လည်း ဤအကြောင်းအရာများမှာ ဖုံးကွယ်ထားရမည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ လုပ်ငန်းများမှာ မကြာမီ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ ယခု ပြောပြလိုက်ခြင်းက ပြဿနာမရှိဟု သူမ ယူဆသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်တော့... ကျွန်မ လက်အောက်မှာ လုပ်ငန်းအတော်များများ ရှိပါတယ်၊ အဆောက်အဦတွေ၊ ဈေးဝယ်စင်တာတွေ၊ အိမ်ခြံမြေ၊ စိုက်ပျိုးရေးခြံတွေနဲ့ သတ္တုတွင်းတွေ... အဲဒီလိုမျိုးတွေ အများကြီးပါပဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အကြမ်းဖျင်းမျှသာ ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုအချက်အလက်အနည်းငယ်မှာပင် လူအများကို အံ့အားသင့်စေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"မရီး... ကျွန်တော့်ကို မရီးရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ခွင့်ပြုပါဦး" </p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းစွာဖြင့် မင်ယွဲ့အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်က မရီးရဲ့ လက်ပါးစေပဲ၊ ခိုင်းတာအကုန် လုပ်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မုန်ရှု့သည် ကျန်ကျွင်း၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်မိသော်လည်း ဤမိန်းကလေးမှာ ဤမျှအထိ ချမ်းသာကြွယ်ဝလိမ့်မည်ဟု အမှန် တကယ်ပင် မထင်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ငွေကြေးကို ပဓာနမထားကြသဖြင့် ဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့ ချစ်ကြိုက်သည့်အခါ မင်ယွဲ့မှာ သာမန် ကျောင်းသူလေးတစ်ဦးဟုသာ ထင်မှတ်ကာ ကောင်းချီးပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့သည် သူတို့၏ အထင်အမြင်များကို အစဉ်အမြဲ ပြောင်းလဲပစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အရည်အချင်းမှသည် ပိုင်ဆိုင်မှုများအထိမှာ လောကအလယ်တွင် တုနှိုင်းမဲ့လှသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အာဏာရှင် ဥက္ကဋ္ဌကြီးက သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ချစ်မြတ်နိုးမိသည့် ဇာတ်လမ်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဂုဏ်ရည်ချင်း တူညီသော ထိပ်သီးနှစ်ဦး ဆုံစည်းခြင်းသာ ဖြစ် တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ ပြောပါဦး... ရှင် ဘာလိုချင်လို့လဲ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူမကို ဖားနေသော ကျန်ကျွင်းကို ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မရီးရဲ့ စိုက်ပျိုးရေးခြံက ဘယ်မှာလဲဟင်၊ ကျွန်တော် သွားလည်ချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ချမ်းသာသော သူဌေးသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အောက်ကျနောက်ကျ ပုံစံမျိုး ဖမ်းနေတော့သည်။ </p> <p>သို့သော် သူတို့မှာ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြရာ မင်ယွဲ့ကလည်း လိုလိုလားလားပင် ခွင့်ပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"လီယာစိုက်ပျိုးရေးခြံ လေ၊ ရှင် ကြိုက်တဲ့အချိန် သွားလို့ရပါတယ်၊ ကျွန်မ တာဝန်ခံရဲ့ ဖုန်းနံပါတ် ပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>"လီယာစိုက်ပျိုးရေးခြံ”</p> <p> </p> <p>အစဉ်အမြဲ တည်ငြိမ်လှသော မုန်ရှု့ပင်လျှင် မနေနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ G နိုင်ငံရှိ အကြီးမားဆုံးသော စိုက်ပျိုးမြေကြီးဖြစ်ပြီး တရုတ်လူမျိုးတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ စီးပွားရေးလောကတွင် လျှို့ဝှက်ချက်မရှိဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း မင်ယွဲ့နှင့် တွေ့မှသာ လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... ယွဲ့ဟွာနည်းပညာ တည်ရှိတဲ့ ကယ်ပီတယ် အဆောက်အဦ ကလည်း ညီမလေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ခြံမြေပဲလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မုန်ရှု့က ချက်ချင်းပင် ဆက်စပ်တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>ကယ်ပီတယ် အဆောက်အဦမှာ သာမန် ပိုင်ဆိုင်မှု မျိုး မဟုတ်ပေ။ သူသည် မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ </p> <p> </p> <p>"မိုကော... မင်းကတော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့လူပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု စိတ်ရင်းဖြင့် ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မရီး... ကျွန်တော်ကတော့ မရီးရဲ့ အလိုလိုက်မှုကို ခံချင်တဲ့သူပဲ လုပ်တော့မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်ကျွင်းက ပြောင်ချော်ချော် ပြောလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"လျှောက်မပြောနဲ့... ငါ့ကိုပဲ သူက လစဉ် ထောက်ပံ့ပေးနေတာ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ စကားကြောင့် အားလုံးမှာ မှင် တက်သွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီ... မင်း ချစ်သူရရင် ပြောင်းလဲသွားမယ်ဆိုတာ ငါ သိပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ 'အလိုလိုက်ခံရသူ' လို့ ပြောတဲ့အထိ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု မုန်ရှု့က ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ငါ့ဇနီးပဲလေ၊ ဘာပြောလို့ မရမှာလဲ ငါ့ဆီက အရာအားလုံးက သူ့အပိုင်ပဲ၊ သူကပဲ ငါ့ကို ထောက်ပံ့သွားမှာပေါ့" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းစွာ ဆိုလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် အိမ်ထောင်စုအတွက် ပိုက်ဆံရှာတဲ့ အလုပ်ကို ကျွန်မ တာဝန်ယူမယ်၊ ရှင်ကတော့ ခန့်ညားချောမောနေဖို့ပဲ တာဝန်ယူပေါ့" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့ကလည်း အလိုက်သင့် နောက်ပြောင်လိုက်ရာ ဝိုင်းတော်သားများမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စကားဝိုင်းသည် မုန်ရှု့၏ လုပ်ငန်းခွင် အခက်အခဲများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေး လမ်းကြောင်းမှာ စစ်ပွဲကြောင့် ပိတ်ဆို့နေပြီး ကုန်ပစ္စည်းများကို အချိန်မီ မပို့ဆောင်နိုင်ပါက စာချုပ်ဖောက်ဖျက်မှု ဖြစ်တော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှီလင် ပင်လယ်ပြင် အကြောင်း ရှင်တို့ သိလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုန်ရှု့က </p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေရာက ပုဂ္ဂလိကတစ်ဦးက ဝယ်ထားတာဆိုတော့ လမ်းကြောင်းအသစ်တွေ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ရှင်ကို ဘယ်လို ဆက် သွယ်ရမှန်း မသိတာ"</p> <p> </p> <p> ဟု စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ... ကျွန်မ ကူညီနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု မင်ယွဲ့က လက်ကလေး ထောင်ပြလိုက် ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"မရီး... ရှီလင်ပင်လယ်ပြင်ကလည်း မရီးအပိုင်လို့တော့ မပြောနဲ့ဦးနော်"</p> <p> </p> <p> ဟု ကျန်ကျွင်းက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က </p> <p> </p> <p>“အဲဒါ တကယ်ပဲ ကျွန်မအပိုင်ပါ၊ ရှင့်အနေနဲ့ ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ပုဂ္ဂလိက သင်္ဘောအုပ်စုနဲ့ ကူညီပေးပါ့မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုလိုက်ရာ မုန်ရှု့မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူမကို ဝိုင်ခွက်မြှောက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပါတီပွဲအပြီးတွင် သူတို့နှစ်ဦး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အရက်အနည်းငယ် သောက်ထားသဖြင့် ယာဉ်မောင်းငှားကာ ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ညဉ့်နက်ပိုင်း၏ ရောင်စုံမီးများအကြား မင်ယွဲ့သည် ကားမှန်ကို ချကာ အပြင်ဘက်ရှိ အဆောက်အဦ နံရံကပ် ဖန်သားပြင်ကြီးထက်မှ သူမ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော အဝတ်အထည်များကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေးယိုး က အခုတလော ကြော်ငြာတွေ အတော်လေး သုံးနေတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက သူမ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save