Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">၎င်းသည် သဘာဝတရားပင် ဖြစ်တော့သည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အင်း"</p> <p> </p> <p>ဖန်သားပြင်ကြီးထက်၌ မော်ဒယ်များ၏ ပုံရိပ်မှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြောင်းလဲနေသည်။</p> <p> </p> <p> ဟေးယိုးအနေဖြင့် သူမ၏ ဒီဇိုင်းများကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြောင်း ထိုအဝတ်အစားများက သက်သေထူနေ၏။ </p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ပြသသမျှ အဝတ်အထည် အားလုံးမှာ သူမ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဇိုင်နာအသစ် ခန့်လိုက်တယ်လို့တော့ ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှန်းတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး မင်း အဲဒီအဝတ်တွေကို ကြိုက်ရင် ကိုယ် ဝယ်ပေးမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေမှုကို သတိပြုမိသဖြင့် သူမက ထိုအဝတ်အစားများကို နှစ်သက်နေသည်ဟု ယူဆကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး... အဲဒီအဝတ်တွေကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာလေ၊ ကိုယ့်အဝတ်ကိုယ် ပိုက်ဆံပေးဝယ်ရအောင် ကျွန်မက အရူးမှ မဟုတ်တာ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အခြားသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။ သူမ၏ စကားကြောင့် ဘေးနားရှိလူများ မည်မျှ ထိတ်လန့်သွားမည်ကို သူမ လုံးဝ သတိမမူမိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... မင်းက ဒီဇိုင်နာ Y လား"</p> <p> </p> <p>"အင်းလေ... မတူလို့လား"</p> <p> </p> <p>ကားမှန်မှာ အလိုအလျောက် တက်သွားပြီးနောက် မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"တူပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ယွမ်ပေါ့မှာ သူ၏ အခန်းငယ်လေးထဲ၌ အိပ်မောကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ရေချိုးသန့်စင်ပြီးချိန်တွင် ကျန်ကျွင်းထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဖုန်းမြည်နေတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသော မင်ယွဲ့ကို မိုဟန်ကျီက လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ပဲ ကိုင်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဆံပင်များကို တဘက်ဖြင့် ပတ်ကာ တံခါးဖွင့်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မရီးလား..."</p> <p> </p> <p>"အင်း" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ အေးစက်သော အသံကို ကြားသည်နှင့် ကျန်ကျွင်းသည် တစ်ဖက်မှနေ၍ မကျေနပ်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မိုကော... မရီး ရှိလားဟင် ကျွန်တော် နှောင့်ယှက်မိသွားပြီလား မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>အချိန်ကို ကြည့်ကာ ကျန်ကျွင်းမှာ အနည်းငယ် အားနာသွားမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ကြည်နူးစရာ အချိန်များကို ဖျက်ဆီးမိပြီလားဟု သူ တွေးပူသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ဖုန်းဆက်ခိုင်းသဖြင့် သူလည်း မစဉ်းစားမိဘဲ ဆက်လိုက်မိခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် ညဉ့်နက်မှ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ ပြောစမ်း" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက ခပ်ပြတ်ပြတ် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ခါကျရင် တစ်ခုခုရှိရင် ငါ့ဆီကိုပဲ တိုက်ရိုက်ဆက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားမှာ ကျန်ကျွင်းကို အတော်လေး ထိခိုက်သွားစေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူက အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်၏။ </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... သိပါပြီ အရေးကြီးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မနက်ဖြန်မှပဲ ပြောတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် သဝန်တိုနေသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ဖုန်းအဝေးမှပင် အတိုင်းသား ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲဟင်" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်ကျွင်းသည် ဖုန်းချရန် ပြင်ရာမှ ရပ်တန့်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"မရီး... ကျွန်တော် မေးချင်တာက မရီး 'ခယ် ဟယ်' ကို သိသလားလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မိုကောအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ အဆင့်မရှိသူကို သိလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကျန်ကျွင်း သိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မင်ယွဲ့သည် လုပ်ငန်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ သူမ သိနိုင်မည်ဟု ယူဆကာ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေးယိုးဂရုက ခယ်ဟယ်ကို ပြောတာလား၊ သိတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုလူ၏ ပုံရိပ်မှာ မင်ယွဲ့၏ အာရုံထဲ၌ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ သူမနှင့် ရန်ငြိုးရှိထားသူကို သူမ မေ့နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ သူ့အဖေကို ထောင်ထဲ ပို့လိုက်တာလေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဗုံးတစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် အနားသို့ ရောက်ရှိ လာပြီး </p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲ၊ သူတို့ ဘာလုပ်ကြလို့လဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အကြောင်းမရှိဘဲ မည်သူ့ကိုမျှ ဒုက္ခပေးမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှ အရေးကြီးတာ မဟုတ်လို့ ရှင့်ကို မပြောပြဖြစ်တာပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က စိုးရိမ်နေသော မိုဟန်ကျီကို အနမ်းတစ်ပွင့်ဖြင့် ချော့မော့လိုက်ပြီး ကျန်ကျွင်းကို ဆက်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ခယ်ဟယ်အကြောင်း မေးတာလဲ သူက လူကောင်းမဟုတ်ဘူး သူနဲ့ သူ့အဖေက ကျွန်မကို ရှယ်ယာရှင်အစည်းအဝေး တက်ခွင့်မရအောင် ဟန့်တားခဲ့ကြတာလေ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည်လည်း ဦးနှောက်မရှိသူ မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... မရီး အဲဒီကောင်က အခုတလော ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲနဲ့ အရမ်း နီးနီးကပ်ကပ် ဖြစ်နေလို့ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ ခံစားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ သူ့နာမည်က အတော်လေး ကောင်းနေတာ"</p> <p> </p> <p>"သူက ရှင့်ကတစ်ဆင့် ဟန်ကျီနဲ့ တွေ့ချင်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူ ကျွန်မကိုလည်း မှတ်မိနေပုံရတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီ... သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ မရီး မိုကောနဲ့ မရီးကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ကြားတွင်မူ နွေးထွေးသော လေထုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အိပ်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို ပွေ့ချီကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ စင်စစ်တွင် သူ၏ 'အိပ်ခြင်း' မှာ ကရိယာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခြင်းသာ ဖြစ် တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မင်ယွဲ့က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ သူ့ကို ကန်ကျောက်မိတော့သည်။ မိုဟန်ကျီက သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အသံနိမ့် နိမ့်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ဇနီးလေးနဲ့ ချစ်ရည်လူးရတာက သဘာဝတရားပဲလေ၊ ကိုယ် မရပ်တန့်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ၏ လေသံထဲတွင် လျော့ပါးမသွားသော စိတ်ဆန္ဒများနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့် နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အိပ်ချင်ပြီလို့" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... မင်း အိပ်တော့လေ၊ ချစ်ရတဲ့သူလေး"</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်မှ လမင်းကြီးမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ရှက်ရွံ့သကဲ့သို့ တိမ်တိုက်များနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် ခယ်ဟယ်နှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို မင်ယွဲ့ထံမှ ရရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ခန့်မှန်းချက်များသာ ဖြစ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့၏ အကူအညီဖြင့် ထိုဟန်ဆောင်ကောင်းသူ၏ အထောက်အထားများကို အလျင်အမြန်ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထောင်အတွင်းရှိ ခယ်ကျွန်းစန်းမှာမူ သူ၏သား ခယ်ဟယ်အား ဟေးယိုးလုပ်ငန်းစုကို မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ အရယူရန် မှာကြားနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်သည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်တန်ဖိုးထားသူဖြစ်ရာ ထောင်ထဲသို့ လာရောက်ရန် ဝန်လေးနေသော်လည်း စိတ်မနှံ့သော မိခင် ဖြစ်သူကြောင့် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေ... ကျွန်တော် အခု ကျန်မိသားစုက မစ္စ ကျန်နဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်နေပါတယ် သူမကတစ်ဆင့် မိုမိသားစုနဲ့ နီးစပ်အောင် ကြိုးစားနေတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ခယ်ဟယ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ပြင်းပြသော ရည်မှန်းချက်များနှင့်အတူ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးတစ်ဦးကို အသုံးချကာ  လှေကားထစ်သဖွယ် အသုံးချရခြင်းမှာ သူ၏ မူလစရိုက် မဟုတ်သော်လည်း အောင်မြင်မှုအတွက်မူ သူ မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်ရှိနေခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save