Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၀၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆက်မောင်းစမ်း... မရပ်နဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အဖိုးကြီးကျန်... ငါတို့ ပြောတာတွေ လွန်သွားပြီလား မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်တီး၏ မိခင်သည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကာ သမီးဖြစ်သူအား ကြည့်ရှုလိုသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ သူမ၏ သမီးကို အကြံအစည်ရှိသော လူများနှင့် မပတ်သက်စေလိုသည့် ဆန္ဒက ပြင်းပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>"တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလေ ကလေးတွေဆိုတာ အခရာကျတဲ့ အချက်ကို ထောက်မပြရင် နားဝင်ကြတာ မဟုတ်ဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်အဖိုးကြီးက သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကျန်တီးသည် အဝတ်သေတ္တာကို ဆွဲကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... ရှောင်တီး၊ ဒါက ဘာသဘောလဲ ယောကျ်ားတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ မိဘတွေကို စွန့်ခွာတော့မလို့လား"</p> <p> </p> <p>ကျန်တီး၏ မိခင်မျက်နှာမှာ ခါးသက်သွားရသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ သူမအတွက် ရင်းနှီးလွန်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမ ထိုလူနှင့် လက်ထပ်ရန် ဇွတ်အတင်း လုပ်ခဲ့စဉ်ကလည်း သူမ၏ မိဘများက ဤမေးခွန်းကိုပင် မေးခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"မေမေ... သမီး သူ့ကို ချစ်တယ် တခြားဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သမီးဖြစ်သူက ထိုစကားကိုပင် သူမအား ပြန်လည် ပြောဆိုနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ဝဋ်ပဲ ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ဝဋ်တွေပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်တီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အိမ်ထဲ၌ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုရှိုက်သံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခယ်ဟယ်... ကျွန်မကို မိဘတွေက အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိုက်ပြီ လာကြိုပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်မှာ ရုတ်တရက်ဖြစ်သွားသော်လည်း အခွင့်အရေးဟု ယူဆကာ ချက်ချင်းပင် ကားမောင်း၍ ရောက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်တီးသည် လမ်းဘေး၌ ဆောင့်ကြောင့်လေး ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ဘေးနားရှိ အဝတ်သေတ္တာကြီးမှာ သူမထက်ပင် ကြီးမားနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကားပေါ်တက် ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ မင်းဦးလေးနဲ့ အန်တီက ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ရတာလား"</p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်၏ အသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ကျန်တီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူတစ်ပါးအိမ်၌ ခိုကပ်နေထိုင်ရသူပီပီ စိတ်ခံစားမှုများကို ဖတ်ရခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် 'လင်တိုက်ယွီ' ကဲ့သို့ပင် အထိမခံသော ဆူးများဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ထားသည့် ဖြူကောင်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ခယ်ဟယ်... ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ကျန်တီး၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခယ်ဟယ်၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်တီး... ကိုယ် မင်းကို ချစ်တာပေါ့ ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ နေမကောင်းဘူးလား" </p> <p> </p> <p>ဟု သူက ကားကို လမ်းဘေး၌ ရပ်ကာ အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ဟန် ပြလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်တီးမှာမူ ထိုဟန်ဆောင်မှုများကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲ၌ ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။</p> <p> </p> <p>"အနီးဆုံး ဟိုတယ်ကို မောင်းပါ"</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်က မင်းကို ဟိုတယ်မှာ ဘယ်လို ထားရက်မှာလဲ၊ ကိုယ့်အိမ်မှာပဲ လာနေပါလား"</p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်၏ ဟန်ဆောင်စကားကို ကျန်တီးက လှောင်ပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "မနက်ဖြန် ကိုယ်တို့ လက်ထပ်စာချုပ် သွားချုပ်ကြရအောင်လေ"</p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူက အတင်းအကျပ် ပြုံးလျက် </p> <p> </p> <p>“ဒါက ကိုယ် အလိုချင်ဆုံး အရာပဲပေါ့" </p> <p> </p> <p>ဟု ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏ သွားများမှာ တင်းတင်းစေ့နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မကို ကျန်မိသားစုက အမွေပြတ် စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ အဖေကလည်း သမီးအဖြစ်ကနေ ပယ်ထုတ်လိုက်သလို၊ အစ်ကိုကလည်း ညီမ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p> ဟု ကျန်တီးက လုပ်ကြံပြောဆိုလိုက်သည့်အခါ ခယ်ဟယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်ပြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲ မင်းအစ်ကိုက ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသားသည် ညီမဖြစ်သူ၏ နာကျင်မှုထက် သူမ၏ အစ်ကို (ကျန်ကျွင်း) နှင့် ပတ်သက်သော အနေအထားကို ပိုမို စိုးရိမ် နေသည်မှာ အထင်အရှားပင်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေ ပျက်စီးသွားပြီ၊ စီနီယာ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်တီးက အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ရှင် ကျွန်မအစ်ကိုကတစ်ဆင့် ဥက္ကဋ္ဌမိုနဲ့ နီးစပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်လား အခုတော့ အဲဒီလမ်းကြောင်းက ပိတ်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်၏ နှလုံးသားမှာ ဗုန်းဗုန်းလဲကျသွားရသည်။ သူက တစ်စုံတစ်ရာကို ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်တီးက နားမထောင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ အခု ဒီစတီယာရင်ကို ဆွဲကွေ့လိုက်ရင် ရှင်နဲ့ကျွန်မ အတူတူ သေသွားမလား ကံကြမ္မာကိုပဲ ပုံအပ်လိုက်ကြမလား ရှင် အသက်ရှင်ခဲ့ရင် ရှင် လိမ်ညာခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်မှာ ထိတ်လန့်သွားကာ ဘရိတ်ကို နင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မောင်းစမ်း... ဆက်မောင်း မရပ်နဲ့”</p> <p> </p> <p>ကျန်တီး၏ အမိန့်ပေးသံမှာ အေးစက်ပြတ်သားလှသည်။ အစဉ်အမြဲ နူးညံ့လှသော ယုန်ငယ်လေးသည် ယခုအခါတွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဝေဒနာရှင်တစ်ဦးအလား ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ </p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်မှာ နဖူးမှ ချွေးစက်များ စီးကျလာရင်း ဟိုတယ်သို့ ရောက်ရှိသည်အထိ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြင့် မောင်းနှင်ခဲ့ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျန်တီးကို ဟိုတယ်အခန်းထဲအထိ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ကားကို အမြန်ဆုံး မောင်းထွက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ့အတွက်မူ အရာအားလုံးမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်ကုန်လေပြီ။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ပြင်းပြသော ရည်မှန်းချက်များမှာ ကျန်တီးဆိုသော မိန်းကလေး၏ လက်ထဲတွင် ကစားစရာသဖွယ် ဖြစ်နေရသည်ကို သူ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်တီး၏ ပြောင်းလဲသွားသော စရိုက်က ခယ်ဟယ်ကို အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပါပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save