Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၁၀)</h2> <h2 style="text-align:center">လောကဓံ၏ မတည်မြဲခြင်းတရား</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ခယ်ဟယ်သည် ဆိုဖာပေါ်၌ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော မိခင် ဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထား၏။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ခယ်ဟယ်သည် ထိုအသွင်အပြင်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမအနားသို့ ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အမေ လုပ်လိုက်တာမလား ကျွန်တော့်ကို တမင် ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်တာမလား အခုတော့ ကျန်မိသားစုက ကျွန်တော့်အကြံအစည်တွေကို အကုန်သိသွားပြီ၊ ကျွန်တော်တော့ သွားပြီ... အမေ အခုရော ကျေနပ်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အားပြင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် တုန်ခါနေအောင် လှုပ်ယမ်းကာ မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ဖောက်ပြန်နေသော ထိုအမျိုးသမီးသည် ယခုအခါတွင်မူ ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"နင် ပျက်စီးသွားပြီလား... ကောင်းတယ်၊ တကယ့်ကို ကောင်းတယ် ငါ အခု အတိုင်းမသိ ပျော်နေတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်သည် ပိုမို ဒေါသထွက်သွားကာ သူမကို တွန်းဖယ်၍ အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ ခြေသံများမှာ ကြမ်းပြင်ကို ရိုက်ခတ်လျက် ဒေါသများကို အန်ထုတ်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ ဧည့်ခန်း၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိုင်နေပြီးမှ ဓာတ်ပုံအစုလိုက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ခယ်ဟယ် နိုးလာသည့်အခါ မိခင်ဖြစ်သူကို မတွေ့ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို စိတ်ကျန်းမာရေးဂေဟာကို ဒီနေ့ပဲ ပို့လိုက်တော့" </p> <p> </p> <p>ဟု သူက လူယုံကို အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို သူ နောက်ထပ် မမြင်လိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်သည့်အခါ သူသည် ပညာတတ် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦး၏ ပုံစံကို ပြန်လည် ဖမ်းယူလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ကုမ္ပဏီအတွင်းရှိ လေထုမှာ ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဒီဇိုင်နာ Y ၏ အဝတ်အထည်များမှာ ရောင်းအား အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေပြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးက ခယ်ကျင်း၏ အမြင်စူးရှမှုကို ချီးကျူးနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်မှာမူ အခြေအနေမကောင်းတော့သည်ကို သိရှိကြသဖြင့် အားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်း၍ လျစ်လျူရှုထားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရုံးခန်းအတွင်း၌ ဒေါသများကို မျိုသိပ်နေစဉ် ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု သူက စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... မစ္စ... မစ္စက..."</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှ လူမှာ စကားကို ထစ်ထစ်အအ ပြောနေသဖြင့် ခယ်ဟယ်မှာ ပို၍ စိတ်တိုလာရသည်။ </p> <p> </p> <p>"အဲဒီမိန်းမက ဘာပြဿနာ ထပ်ရှာနေပြန်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မစ္စက... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ဖုန်းလိုင်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများက စက္ကန့်ပိုင်းမျှ စိုးမိုးသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်သည် သူ၏ ရင်ထဲ၌ မည်သို့သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မသိတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>နာကျင်မှုလား၊ ဝမ်းနည်းမှုလား သို့မဟုတ် လွတ်မြောက်မှုလား။ သူ သိသည်မှာ နှလုံးသားက တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေပြီး အသက်ရှူရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်ဟူသောအချက်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သွေးနံ့များက နှာခေါင်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။ ရေချိုးကန်အတွင်းရှိ ရဲရဲနီနေသော သွေးများနှင့် သေဆုံးနေသော မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ စွဲထင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အမေ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ် လိုက်ပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ဆိုလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် စာကြည့်ခန်းထဲ၌ ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်မှာမူ ထိုစာအုပ်ထက်တွင် မရှိပေ။ စာအုပ်မှာ ဇောက်ထိုး ဖြစ်နေသည်ကိုပင် သူ သတိမထားမိခဲ့ရှာပါ။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ဒါက မစ္စ သေဆုံးချိန်မှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ အရာပါ"</p> <p> </p> <p>လူယုံက စားပွဲပေါ်သို့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ တင်ပေးခဲ့သည်။ ခယ်ဟယ်သည် ထိုဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားတစ်ဦး၊ နူးညံ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦး။ </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့သည် သူ၏ ဖခင်၊ ဖခင်၏ လျှို့ဝှက်ဇနီးနှင့် သားငယ်လေးတို့ ဖြစ်နေသည်။ ဓာတ်ပုံပေါင်းများစွာထဲတွင် သူတို့၏ ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုပုံရိပ်များသာ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သိပြီးသားပဲလေ... ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေရတာလဲ ဘာလို့ မုန်းနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်က ဓာတ်ပုံများကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် နတ်သမီးလေးက ပန်းပွင့်များ ကြဲချလိုက်သကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မိခင်မှာ ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ဦးအတွက် အဆုံးစီရင်သွားသည်မှာ တကယ့်ကို မိုက်မဲလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> သူကိုယ်တိုင်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသုံးချခံ လက်နက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဈာပနပွဲသို့ ကျန်တီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် ခယ်ဟယ်ကို နှစ်သိမ့်ခြင်း သို့မဟုတ် လှောင်ပြောင်ခြင်း မပြုဘဲ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ထွန်းညှိကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပထမဆုံး အချစ်ဦးမှာ ဤသို့ဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်များ ပြန်သွားပြီးနောက် ခယ်ကျွန်းဟိုင်၏ မိသားစုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ခယ်ဟယ်သည် သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး... ရှယ်ယာတွေကို လိုချင်သလား"</p> <p> </p> <p>ခယ်ကျွန်းဟိုင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> သူက ခယ်ဟယ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုသော်လည်း ခယ်ဟယ်ကမူ ပြတ်သားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှယ်ယာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလုံးကို ရောင်းချချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်း သေချာလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် အဝေးကို ခရီးထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ရှယ်ယာ လွှဲပြောင်းမှု စာချုပ်ကို အလျင်အမြန် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်ကြပြီးနောက် ဟေးယိုးလုပ်ငန်းစုသည် ခယ်ကျွန်းဟိုင်၏ လက်အောက်သို့ လုံးဝ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်သည် အရာအားလုံးကို စွန့်ခွာကာ လူသူမသိသော နေရာတစ်ခုသို့ ခရီးထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။ လောကဓံ၏ မတည်မြဲခြင်း တရားကို သူ၏ ဘဝဖြင့် သင်ခန်းစာ ယူခဲ့ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခယ်ဟယ်၏ ဇာတ်လမ်းကတော့ ဤနေရာမှာပင် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ပါပြီ။ </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save