Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘယ်လိုရပ်တည်ချက်မျိုးလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဤအလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေသူမဟုတ်သကဲ့သို့ ဆူညံပူလောင်သော ပတ်ဝန်းကျင်များသို့လည်း သွားရောက်လိုစိတ်မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>【ယွမ်ပေါ့... တို့ရဲ့ လေးဘက်ပတ်ခြံဝင်းပါတဲ့ အိမ်ကြီး ကို သွားကြည့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ】</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က စနစ် မှ ပေးအပ်ထားသော ဆုလာဘ်ကို သူမ သွားရောက်၍ မစစ်ဆေးရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>【ကောင်းပါပြီ... အရာရာတိုင်းကို စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ ယွမ်ပေါ့က လမ်းပြပေးပါ့မယ်】</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကားသော့ကို ဆွဲယူကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကားလေးသည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လမ်းညွှန်မြေပုံ ကို ကြည့်ရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ ရောက်လုနီးပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားသော အဆောက်အအုံများ မရှိဘဲ ရှည်လျားလှသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုသာ တည်ရှိနေပြီး အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ ရှေးဟောင်းပုံစံ အဆောက်အအုံများကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ရှေ့တွင် ကားရပ်ရန် အလွန်အဆင်ပြေသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ရှေးဆန်ပြီး မြင့်မားလှသော အနီရောင်တံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> လေးလံလှသော သစ်သားတံခါးကြီး ပွတ်တိုက်သံသည် သမိုင်းဘီးတစ်ခုကို နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသော ခြံဝင်းကြီးသည် သူမအား ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလတစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ခေါ် ဆောင်သွားသယောင် ရှိ၏။ </p> <p> </p> <p>ဤခြံဝင်းကြီး၏ ဟန်ပန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မူလပိုင်ရှင်သည် အလွန်တရာ ကြွယ်ဝချမ်းသာသူ ဖြစ်ရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တံခါးဝမှ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ ခြံဝင်းအဆုံးသို့ ရောက်ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ လုံးဝခြားနားသော မြင်ကွင်းသစ်တစ်ခုကို ထပ်မံတွေ့ရှိလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>၁၂၀ဝ စတုရန်းမီတာ ကျယ်ဝန်းသော ဤခြံဝင်းကြီးသည် ဝင်းအတွင်းချင်း ဆက်စပ်နေသော ခြံဝင်းသုံးခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။</p> <p> </p> <p> ထွင်းထုထားသော ထုတ်တန်းများ၊ ဆေးရောင်ခြယ်ထားသော ဒိုင်းမြားများ၊ အလှဆင်ထားသော နံရံကပ်ပန်းချီများနှင့် ခမ်းနားလှသော ကန့်လန့်ကာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> အကွေးပုံစံ တံခါးပေါက်များ၊ ပိုးထည်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော ပြတင်းပေါက်များသာမက ကြမ်းပြင်ရှိ ကျောက်ပြားများပေါ်တွင်ပင် လက်ရာမြောက်လှသော ပန်းမန်များနှင့် ငှက် ရုပ်များကို ထွင်းထုထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အဓိကခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ပုံမှန်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသယောင် ရှိသဖြင့် အလွန်အမင်း ဖုန်ထူခြင်းမျိုး မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် လူမနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အိမ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အိုက်စပ်စပ် ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သစ်သားပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်ရှိ အမိုးခုံးဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လှပသော မြင်ကွင်းကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ခြုံငုံကြည့်လျှင် ညီညာမျှတမှု နှင့် ဟန်ချက်ညီသော အလှတရား ကို အထူးပြုထားကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဤနေရာကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဝတ်အထည် ဒီဇိုင်းစတူဒီယို အဖြစ် အသုံးပြုရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> သူမအတွက် အကူအညီပေးမည့်သူ အများကြီး မလိုပေ။ အပ်တစ်ချက်၊ ချည်တစ်မျှင်ချင်းစီမှတစ်ဆင့် လှပသော ဝတ်စုံတစ်ခု သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပုံပေါ်လာသည့် ခံစားချက်ကို သူမ မြတ်နိုးသည်။ ထိုအရာက သူမအား ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုရသကို ပေးစွမ်းသည်။</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်းကြီးက အလွန်ကျယ်ဝန်းသဖြင့် ဘေးဘက်အခန်းတစ်ခုကို သူမ၏ လက်ရာများကို ပြသထားသည့် ပြခန်းအဖြစ် အလွယ်တကူ အသုံးပြုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဆောင်းရာသီ ဖြစ်နေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေသော်လည်း ဥယျာဉ်ထဲရှိ အပင်များမှာ အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဤနေရာ၌ အနေအထား အခြေချတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ကျွမ်းကျင်သော အိမ်ထိန်းတစ်ဦးကို ငှားရမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ နာမည်က မင်ယွဲ့ပါ၊ ဒီမှာ ခဏခဏ လာနေဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ရှင် အကူအညီပေးမယ့်သူ နည်းနည်း ထပ်ငှားလိုက်ပါ ရှင့်ရဲ့ လစာကိုတော့ တစ်လ ငါးသောင်း (၅၀၀၀၀) ပေးမယ်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရှေ့တွင်ရှိနေသော အိမ်ထိန်းကို မြင်မြင်ချင်း သဘောကျသွားသဖြင့် လစာအကြောင်းကို တန်း၍ ဆွေးနွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ မမလေး"</p> <p> </p> <p>အိမ်ထိန်းသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသော ပုံစံရှိသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာတွင် ပြတ်သားမှု အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ ဤသို့သော စရိုက်မျိုးသည် ဤနေရာကို စီမံခန့်ခွဲရန် အလွန်သင့်လျော်ကြောင်း မင်ယွဲ့ ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မချန်... ကျွန်မ ဒီဘဏ်ကတ်ထဲကို အိမ်အသုံးစရိတ်အတွက် လစဉ် ပိုက်ဆံထည့်ပေးထားပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>အိမ်ထိန်းမှာ အသက် ၃၈ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း မင်ယွဲ့က သူမအား အသက်ကြီးသလို မခံစားရစေရန် "အစ်မ" ဟုသာ ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် စာချုပ်ကို အမြန်ဆုံး လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်ကြပြီး မင်ယွဲ့က ဘဏ် ကတ်တစ်ခုကို သူမ၏ ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ အေးအေးလူလူ ထွက်ခွာသွားသည့်တိုင်အောင် အစ်မချန်မှာ အံ့အားသင့်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အိမ်ရှင်မလေးမှာ အလွန်ပင် အလုပ်တွင်ကျယ်ပြီး ပြတ်သားလှသည်။ အစမှအဆုံး ကန့်ကွက်စရာ တစ်ခုမှ မရှိသည့်အပြင် ရရှိသည့် ခံစားခွင့်မှာလည်း ထိပ်တန်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အိမ်ရှင်မှာ ငယ်ရွယ်ပြီး စကားပြောဆိုရသည်မှာလည်း အလွန်အဆင်ပြေလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စတူဒီယိုကို တည်ဆောက်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆိုင်းဘုတ် မတင်ရသေးသော်လည်း အတွင်းပိုင်း ပြင်ဆင်မှုများမှာမူ ပြီးစီးလုနီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လိုအပ်သော ကိရိယာများနှင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို တဖြည်းဖြည်း ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ နောက်တစ်ခေါက် ရောက်လာသည့်အခါ အစ်မချန်သည် လူ ၈ ဦးကို ငှားရမ်းထားပြီးဖြစ်ကာ ခြံဝင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပါမောက္ခရန်ကလည်း မင်ယွဲ့အတွက် လူမှုကွန်ရက် အဆက်အသွယ်များကို ကူညီချိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>တက္ကသိုလ်ပတ်ဝန်းကျင်သည် သူမအား ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်သကဲ့သို့ သူမသည်လည်း သုတေသနနှင့် ပညာရေးလောကတွင်သာ တစ်သက်လုံး မြှုပ်နှံထားမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမအတွက် တာဝန်ကျေပွန်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။</p> <p>မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကို အခြေချပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် ရှင်းယောင်းလုပ်ငန်းစု သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ ဥက္ကဋ္ဌကတော်ကြီးရှင့်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ခွင့်ပြုချက်ကြောင့် ကုမ္ပဏီရှိ ဝန်ထမ်းအားလုံးက မင်ယွဲ့ကို ထိုသို့ပင် ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကလည်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက် လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းလေး ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားမှာ သူမကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသည့် အထည်ဖြစ်နေသည်ကို မင်ယွဲ့ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကတော်... ကျွန်မဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီကို ကြည့်နေတာလားဟင်၊ ဒါ 'ဟယ်ယို' ရဲ့ ဒီဇိုင်းလေ၊ တကယ်လှတယ်မလား"</p> <p> </p> <p>ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းက မင်ယွဲ့၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... တကယ်လှတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မိမိလက်ရာကို မိမိ ပြန်လည်ချီးမွမ်းနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အဆိုပါ ဒီဇိုင်းများကို သူမ ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် မိုဟန်ကျီမှာ ထိုအချိန်တွင် အစည်းအဝေး တက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့သည် သူ၏ ရုံးခန်းထဲသို့ တန်းဝင်သွားပြီး အအေးဗူးထဲမှ ဒိန်ချဉ်တစ်ဗူးကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ရုံးခန်းထိုင်ခုံပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုင်ခုံကို တစ်ပတ်လှည့်လိုက်သည့်အခါ ကြီးမားလှသော ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ခမ်းနားထည်ဝါမှု တစ်ရပ်က ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ဖြစ်သဖြင့် လိမ္မော်ဝါရောင် နေမင်းကြီးသည် ပြာလွင်သော ကောင်းကင်ယံ၌ ဘဲဥအနှစ်ရောင်ကဲ့သို့ ဝင်းပစွာ တည်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှင်းယောင်းလုပ်ငန်းစု၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း မြင့်မားသော အဆောက်အအုံကြီးများစွာ ဝန်းရံလျက် ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် ထိုင်ကြည့်နေရသည်မှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းသည်။ </p> <p> </p> <p>အလုပ်ရှင်ကြီးများက သူတို့၏ ရုံးခန်းကို အထပ်မြင့်များတွင် အဘယ်ကြောင့် ထားရှိကြသည်ကို ယခုမှပင် သူမ နားလည်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းက ကောင်းမွန်သလို ရှုထောင့်ကလည်း ကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် ဗူးအဖုံးကို ဖွင့်ကာ ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ရုံးခန်းတံခါးဆီမှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ ပြန်လာပြီဟု ထင်မှတ်သဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ထိုင်ခုံကို ပြန်မလှည့်ဘဲ သူလာအထိ စောင့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် မင်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်၊ ဤခြေသံများသည် မိုဟန်ကျီ၏ ခြေသံများ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းထိုင်ခုံကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကုမ္ပဏီ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p>"နင်က ဘယ်သူလဲ ဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်နဲ့ မစ္စတာမိုရဲ့ ရုံးခန်းထဲကို ဝင်လာတာလဲ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p>ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် ဝင်လာသော ထိုသူသည် မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာထား ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"နင်ကရော ဘယ်သူမို့လို့ ငါ့ကို နှင်ထုတ်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အအေးဗူးကို ပြန်ချလိုက်ပြီး တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save