Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိန်းမ... ကိုယ် မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်တာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ကျွန်မက မစ္စတာမိုရဲ့ အတွင်းရေးမှူးပါ မစ္စတာမိုက သူ့ရုံးခန်းထဲကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်လာတာမျိုး အမုန်းဆုံးပဲ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>လှပသော မျက်နှာလေးသည် ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>အမှန်ပင် ရုပ်ရည်သည် စိတ်နှလုံး၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း... နင်ကရော ဘာလို့ တံခါးမခေါက်ဘဲ ဝင်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက... အဲဒါကတော့..."</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ထိုအမျိုးသမီးသည် မင်ယွဲ့၏ စကားနောက်သို့ ပါသွားပြီး မိမိအမှားကို မိမိဝန်ခံမိလိုက်မှန်း သိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရန်လိုသော အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မင်ယွဲ့ကို ဆွဲလားရမ်းလား လုပ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မစ္စတာမိုသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝကာ အာဏာရှိရုံမျှမက ရုပ်ရည်မှာလည်း ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် ခန့်ညားလှသဖြင့် သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လိုသူများမှာ မြစ်ရေပြင်ထက်ရှိ ဗေဒါပင်များကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ထူးကဲသော အလှတရားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမအား ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီးဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသော မိန်းမပျိုများထဲမှ တစ်ဦးဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း တစ်ချက်နှစ်ချက် ဆွဲရုံမျှဖြင့်ပင် ထိုအမျိုးသမီးသည် စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်</p> <p>လျက်သား အဖိခံလိုက်ရလေသည်။ </p> <p> </p> <p>မည်မျှပင် မိတ်ကပ်များ လိမ်းခြယ်ထားစေကာမူ ယခုကဲ့သို့သော အနေအထားမျိုးတွင်မူ မည်သို့မျှ ကြည့်ကောင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရုံးခန်းအပြင်ဘက်မှ အသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မင်ယွဲ့ သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုချက်ချင်း လွှတ်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် မစ္စတာမိုက နင့်ကို လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ပို၍ပင် ရုန်းကန်လာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤမိန်းကလေးကို တစ်ခွန်းတည်းနှင့် ဖော်ပြရလျှင်မူ သူမသည် </p> <p> </p> <p>“အာဏာရှင် ဥက္ကဋ္ဌကြီးနှင့် စင်ဒရဲလား" </p> <p> </p> <p>ပုံပြင်များကို ဖတ်လွန်း၍ ဦးနှောက်ထဲတွင် အချစ်များသာ ပြည့်နှက်နေပြီး ရုန်းမထွက် နိုင်တော့သော သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အချစ်ကို အသုံးချ၍ လူမှုအဆင့်အတန်းတစ်ခုဆီသို့ ခုန်တက်ရန် စိတ်ကူးယဉ်နေသော မိန်းမတစ်ဦးပင်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ တံခါးတွန်းဖွင့်၍ ဝင်လာသည့်အခါ တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက ဤသို့ဖြစ် နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို... ကယ်ပါဦး အရူးတစ်ယောက်က ရုံးခန်းထဲကို အတင်းဝင်လာလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ခုနကတင် ဟိန်းဟောက်နေသော အမျိုးသမီးသည် မိုဟန်ကျီကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားကာ သနားစဖွယ် ငိုရှိုက်ပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မသိလိုက်ဘဲ လက်ကို ဖြေလျှော့ပေးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> ဤမိန်းကလေး၏ သရုပ်ဆောင်ချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် ဖျော်ဖြေရေးလောကထဲသို့ မဝင်ခဲ့သည်မှာ နှမြောစရာပင် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို လှမ်းခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မင်ယွဲ့ ဖိထားသည့်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ ထိုသူကို မှတ်မိသည်။ သူမသည် အတွင်းရေးမှူးအသစ်ဖြစ်သော်လည်း အမြဲတမ်း လက်ကြောမတင်းဘဲ အမှားအယွင်းများနေကာ တောင်းပန်လိုက်၊ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မှားလိုက်နှင့် ဖြစ်နေသူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ရှင်းယောင်းလုပ်ငန်းစုသည် ဤသို့သော ဝန်ထမ်းမျိုးကို မလိုအပ်သကဲ့သို့ သူသည်လည်း ဤသို့သော အတွင်းရေးမှူးမျိုးကို မလိုအပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူ၏ အကြည့်များက ချက်ချင်းပင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသွားပြီး ထိုနေရာသို့ အပြေးတစ်ပိုင်း လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ မိုဟန်ကျီက သူမအား ကယ်တင်ရန် လာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> သူကယ်တင်ပြီးလျှင် မည်သို့ ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရမလဲဟုပင် စိတ်ကူးယဉ်နေတော့သည်။ ထမင်းဖိတ်ကျွေးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အချစ်တွေ အပြည့်ပါတဲ့ ထမင်းဘူးလေး ပြင်ပေးရမလားပေါ့။</p> <p> </p> <p>သူမ စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ်မှာပင် မင်ယွဲ့က လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မိုဟန်ကျီက သူမအား ဆွဲယူကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"လာမှာဆိုရင်လည်း ကိုယ့်ကို ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ"</p> <p> </p> <p>Master နှင့် တွေ့လိုက်ရသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် သူ၏ မာန်မာနများမှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်ကျသွားပြီး သစ္စာရှိသော အိမ်မွေးခွေးလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် အလုပ်တွေ ကြိုးစားနေသလားလို့ လာကြည့်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ဘေးမှာ အလှလေးတစ်ယောက် ရှိနေမယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မှင်တက်ကာ ကြည့်နေသော အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး စားပွဲပေါ်တွင် သေသေချာချာ တင်ထားသော ကိတ်မုန့်ဘူးလေးကိုလည်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်... နင်တို့... မစ္စတာမိုမှာ ရည်းစားရှိပြီးသားလေ၊ နင်က တကယ် ရှက်ဖို့ကောင်းတဲ့သူပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် မိမိကိုယ်မိမိ ခုခံရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့သဖြင့် မစ္စတာမို၏ ရည်းစားဘက်မှ မတ်တပ်ရပ်ကာ အော်ဟစ် လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မောင်... ရှင့်ရည်းစားကိုပဲ ချစ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကိုပဲ ချစ်တာလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မျက်ဝန်းများတွင် အပြုံးရိပ်များဖြင့် ခြေဖျားလေးထောက်ကာ မိုဟန်ကျီကို နမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တော်ပါတော့ မိန်းမရယ် ကိုယ် မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်တာပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ စကားကြောင့် မင်ယွဲ့၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထင်ရှားသွားခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ တကယ်ပင် မသိ၍လား သို့မဟုတ် သိလျက်နှင့် ဟန်ဆောင်နေသည်လား မသိရဘဲ ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို... ကျွန်မ သွားပါတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကတုန်ကရင်ဖြင့် ထွက်ခွာရန် ပြင် လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"နေဦး... နင့်ပစ္စည်းတွေ ယူသွားဦးလေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ညွှန်ပြလိုက်သည့်အခါမှသာ မိုဟန်ကျီသည် စားပွဲပေါ်မှ ကိတ်မုန့်ဘူးကို သတိထားမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမိုက စတော်ဘယ်ရီကိတ် ကြိုက်တယ်လို့ ကြားလို့ပါ၊ ဒါလေးကို စားကြည့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ချမ်းသာတဲ့သူတွေမှာ သစ္စာရှိတယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ရည်းစားဆိုတာ ဇနီးမှ မဟုတ်တာ။ ငါက ငါ့အချစ်ကိုပဲ ရှာဖွေနေတာလေ။ ထိုအမျိုးသမီးသည် မျက်ရည်များကြားမှ မိမိကိုယ်မိမိ အားပေးနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယူသွားလိုက်"</p> <p> </p> <p>နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်စက် အသံနှစ်ခွန်းကြောင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များမှာ တားမရဆီးမရ ကျဆင်းလာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ရိုးသားသော မိသားစုမှ လာသည့်ပုံစံ၊ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာကာစ အပြစ်ကင်းစင်သော ပုံစံရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p> သာမန်လူတစ်ဦးဆိုလျှင် ယခုကဲ့သို့ သနားစဖွယ် အလှလေးကို ဤမျှ အေးစက်စွာ ဆက်ဆံနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း မိုဟန်ကျီမှာမူ သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ကြည့်နေသော ထိုသူကို ကြည့်ကာ စိတ်အနှောင့်အယှက်သာ ဖြစ်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးရုံးတွင် လူများစွာ ရှိသဖြင့် သူမ၏ အမည်ကိုပင် သူ မမှတ်မိပေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဆက်၍ မှတ်မိနေရန်လည်း မလိုတော့ပေ။ ရှင်းယောင်းလုပ်ငန်းစုသည် အကြံအစည်ရှိပြီး ငိုယိုခြင်းဖြင့် အရာရာကို ဖြေရှင်းတတ်သော ဝန်ထမ်းမျိုးကို မလိုအပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မတ်တပ်ရပ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။ ဥက္ကဋ္ဌမိုသည် သူမ၏ ကြံ့ခိုင်သော ပုံစံလေးကို မြင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဘေးသို့တိုးကာ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်က စတော်ဘယ်ရီကိတ် မကြိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အဖော်ကတော့ ကြိုက်တယ် ကိုယ့်လက်ထောက်လင်က အားလုံးကို တာဝန် ယူထားတာလေ မင်းကတော့ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ဤစကားများသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ခဲဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံသွားပြီး ခုနကကဲ့သို့ ကိတ်မုန့်ဘူးလေးကို ဂရုတစိုက် မကိုင်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> နောက်ဆုံးတွင် ကိတ်မုန့်ဘူးမှာ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ရပြီး ထိုအမျိုးသမီးမှာလည်း သူမ၏ အလုပ်ခုံသို့ပင် ပြန်မရောက်လိုက်ဘဲ အတွင်းရေးမှူးချုပ်၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ အလုပ်မှ ထွက်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ သူတို့ ဘာလို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"သူက ဒီအလုပ်နဲ့ မသင့်တော်ပါဘူး အလုပ်က နည်းနည်းပဲ လုပ်ပြီး တို့တွေက အမြဲ လိုက်သိမ်းပေးနေရတာ ပြီးရင် သူကပဲ အမြဲ အနစ်နာခံနေရသလို လုပ်ပြနေတာ၊ ငါတော့ တော်တော် စိတ်ကုန်နေပြီ"</p> <p> </p> <p>"— ဌာနမှူးက သူ့ကို တော်တော်သဘောကျတာ မဟုတ်လား သူ့နောက်မှာ အမြဲ တကောက် ကောက် လိုက်နေတာလေ"</p> <p> </p> <p>"ဌာနမှူး သဘောကျလို့ ဘာလုပ်မှာလဲ ဒီတစ်ခါတော့ လက်ထောက်လင် ကိုယ်တိုင် ပြောလိုက်တာလေ လက်ထောက်လင်ဆိုတာ ဥက္ကဋ္ဌမိုရဲ့ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူလေ"</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးရုံးတွင် လူများစွာ ရှိသော်လည်း မိုဟန်ကျီကမူ အားလုံးကို မသိပေ။</p> <p> </p> <p> အလုပ်လွှဲပြောင်းခြင်း ကိစ္စများကို လက်ထောက်လင်နှင့် အတွင်းရေးမှူးချုပ်တို့ကသာ အဓိက ကိုင်တွယ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ဥက္ကဋ္ဌကတော်ကြီး ရောက်လာတာလေ၊ အဲဒီမိန်းကလေး ဥက္ကဋ္ဌရုံးခန်းထဲကနေ ငိုပြီး ထွက်လာတာ ငါ မြင်လိုက်တယ်၊ နားလည်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>"အား... သူက ဥက္ကဋ္ဌကတော်ကို သွားစော်ကားတာကိုး ကတော်က စိတ်ထား ဘယ်လောက်</p> <p>ကောင်းလဲဆိုတာ နင်တို့ သိလား"</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ အပြင်သို့ ထွက်လာသည့်အခါတွင်မူ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးမှသာ ပတ်ဝန်းကျင်က ပြန်လည်သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့: "နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းများက အလုပ်တိုးတက်မှုများကို အစီရင်ခံနေသော်လည်း မိမိ၏ ဇာတိရွာလေးသို့ ပြန်လည်ကြည့်ရှုရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့နော်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမနှင့် တစ်ရက်မျှပင် မခွဲလိုပေ။</p> <p> </p> <p>"မုန်ရှု့က မင်းကို ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ မနက်ဖြန် ညစာ ဖိတ်ကျွေးချင်လို့တဲ့ အချိန်ရရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဖောက်သည်လက်ထဲကို အချိန်မီ ရောက်သွားတာက မင်ယွဲ့ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အေးအေးလူလူပင် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်ဖြင့် လျှောက်လည်နေပြီး ဝေရှုယွဲ့တွင်လည်း အလုပ်ကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် ဤညစာစားပွဲတွင် သူတို့ သုံးဦးသာ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယွဲ့ယွဲ့ရယ် ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါ မင်းကို လက်ဆောင် မပေးလိုက်ရဘူး၊ ဒီတစ်ခါတော့ အကြွေးဆပ်ပါရစေ"</p> <p> </p> <p>မုန်ရှု့က သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့လည်း မငြင်းတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးသည် ပြည့်စုံသူများဖြစ်သဖြင့် တစ်ဦး၏ စေတနာကို တစ်ဦးက ငြင်းပယ်နေရန် မလိုပေ။</p> <p> </p> <p>"ဖွင့်ကြည့်ပါဦး၊ မင်း ကြိုက်မလားတော့ မသိဘူး တို့တွေက မိန်းကလေးတွေ ဘာကြိုက်တတ်လဲဆိုတာ သိပ်မသိလို့"</p> <p> </p> <p>မုန်ရှု့က လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ကျောက်စိမ်းတုံးလေးတစ်တုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"လာဘ်လာဘ၊ ရာထူးဂုဏ်ရှိန်နဲ့ အသက်ရှည် ခြင်း”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ ဝယ်ထားသော ကုန်ကြမ်းများမှာ ကုန်ချောဖြစ်သွားပြီဖြစ်၍ ယခုကဲ့သို့ ကျောက်စိမ်းတုံးများကို သူမ လိုအပ်နေချိန်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီဆီကနေ မင်း ကျောက်စိမ်းထွင်းထုတာကို စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ ကြားထားလို့ ဒီလိုမျိုးလေးတွေ ကြိုက်မယ်လို့ ထင်နေတာ"</p> <p> </p> <p>မုန်ရှု့သည် မင်ယွဲ့၏ အကြိုက်ကို သိရှိရန် အတော်ပင် ကြိုးစားထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ တကယ်  သဘောကျပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးသည် ရင်းရင်းနှီးနှီး ညစာစားခဲ့ကြပြီး အိမ်ရှင်ရော ဧည့်သည်ပါ စိတ်ချမ်းမြေ့ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်အပတ်မှာ နာမည်ကျော်တွေ တက် ရောက်မယ့် ဂါလာညစာစားပွဲ တစ်ခုရှိတယ်၊ မင်း စိတ်ဝင်စားလား"</p> <p> </p> <p>မုန်ရှု့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမျိုးရှိသူများအတွက် ဤကဲ့သို့သော ပွဲမျိုးကို တက်ရောက်ခြင်း သို့မဟုတ် မတက်ရောက်ခြင်းမှာ သူတို့၏ ဆန္ဒသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ သွားချင်လား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကိုယ်တိုင်ကမူ သွားလိုစိတ် မရှိသော်လည်း မင်ယွဲ့ သွားချင်လျှင်မူ သူ လိုက်ပို့ပေးရန် အဆင်သင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဘာပွဲလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"နာမည်ကျော်တွေ စုဝေးတဲ့ပွဲလို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ စီးပွားရေးသမားတွေ အချင်းချင်း အဆက်အသွယ်ရှာဖို့နဲ့  ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ ရှာဖွေဖို့ လုပ်ကြတာပါ"</p> <p> </p> <p>မုန်ရှု့က နားလည်လွယ်အောင် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ မသွားတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>——</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ လီအောက်ရွာ သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ရွာကလေးမှာ အလွန်ပင် စည်ကားဖွံ့ဖြိုးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> ဆောင်းရာသီ ဖြစ်သဖြင့် အချို့အပင်များမှာ အပြည့်အဝ မကြီးထွားသေးသော်လည်း ကျယ်ပြန့်လာသော လမ်းများ၊ အသစ်စက်စက် တံတားကြီး၊ ကြည်လင်နေသော ရေပြင်နှင့် အသုံးဝင်သော ရေဆေးခုံများ...</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တစ်ခုချင်းစီကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> တီဗီသတင်းများထဲတွင် ကျေးလက်ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်ကတည်းက သူမ အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မူဝါဒများကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ယခုအခါ မိမိ၏ စွမ်းဆောင်မှုဖြင့်ပင် ဤမျှ ဖြစ်မြောက်လာသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အဘယ်ကြောင့် မပျော်ရွှင်ဘဲ နေပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ပြန်ရောက်လာပြီလား"</p> <p> </p> <p>ရွာထဲတွင် အမြဲ လမ်းလျှောက်နေတတ်သော ရွာလူကြီးက မင်ယွဲ့ကို အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ အော်ဟစ်လိုက်သံကြောင့် ရွာသူရွာသားများ အားလုံး စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့လေး... ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ အန်တီ့အိမ်မှာ ညစာ လာစားပါလား၊ အန်တီ ကြက်တစ်ကောင် သတ်ပေးမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ရိုးသားဖြူစင်သော အပြုံးများဖြင့် ရင်းနှီးနွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တော်ပါပြီနော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အားလုံး၏ စေတနာကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွာလူကြီးသည် သူမ၏ အိမ်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဒီတစ်ခါ အိမ်မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"သုံးရက်ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လက်ဖက်ခြောက်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ရွာလူကြီးအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ဖျော်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လက်ဖက်ရည်က တကယ် ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးက မြိန်ရှက်စွာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘကြီး... ကြိုက်ရင် အိမ်ကို နည်းနည်း ယူသွားလိုက်လေ"</p> <p> </p> <p>"ဒါမျိုးကို ငါ ဘယ်လို ယူနိုင်ပါ့မလဲ ဒီလက်ဖက်ရည်က တော်တော်စျေးကြီးမှာ ဟိုဘက်ရွာက အချမ်းသာဆုံး အဘိုးကြီးအိမ်မှာ သောက်ခဲ့ရတဲ့ လက်ဖက်ရည်တောင် ဒီလောက် မမွှေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးက လက်ကာပြကာ ငြင်းဆိုနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save