Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ခယ်ကျင့်နှင့် ခယ်ဝင်တို့ မောင်နှမနှစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အေးဆေးစွာပင် သဘောတူလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမအတွက်မူ ငြိမ်သက်နေသော ပစ်မှတ်များသည် စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ် မဟုတ်တော့ပေ။ ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မြားပစ်နည်းပြဖြစ်သူကလည်း မြားတစ်စင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်အနေနဲ့ မမလေးနဲ့ ပညာချင်း ဖလှယ် ခွင့်ရမလားခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေစဉ်အတွင်း သူတွေ့ဆုံရသော ဖောက်သည်အများစုမှာ အပျော်တမ်းကစားသူများသာ ဖြစ်ကြရာ ယခုကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်မှု မြင့်မားသူတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ရသည့်အခါ သူ၏ ပညာရပ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုစိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကလည်း မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> ခယ်ကျင့်နှင့် ခယ်ဝင်တို့မှာမူ ဘေးသို့ အလိုအလျောက် ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး နောက်ခံလူများအဖြစ်သာ ကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စတင်စဉ်ကာလတွင် နည်းပြနှင့် မင်ယွဲ့တို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် ယှဉ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ရွေ့လျားပစ်မှတ်၏ အရှိန်မှာ တစ်စထက်တစ်စ မြန်ဆန်လာသည့်အခါတွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရွေ့လျားနေသော ပစ်မှတ်၏ တည်နေရာနှင့် လမ်းကြောင်းကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်သကဲ့သို့ပင်။ မည်မျှပင် ထင်မှတ်မထားသော အရှိန်မျိုးဖြင့် လာပါစေ သူမကမူ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိမှန်အောင် ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အာရုံခံစားမှုများသည် သာမန်လူတို့ထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် စနစ်၏ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့သူဖြစ်ရာ မြားကို ကျည်တောက်ထဲမှ ထုတ်ယူပြီးသည်နှင့် အချိန်ဆွဲခြင်းမရှိဘဲ တန်း၍ ပစ်လွှတ်လိုက်ရုံသာ။</p> <p> </p> <p> ဘေးမှ ကြည့်နေသူများအဖို့မူ သူမသည် ပစ်မှတ်ကိုပင် သေချာချိန်ရွယ်ခြင်း မရှိဘဲ ပစ်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p> အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ပစ်မှတ်ကို ချိန်ရွယ်ပြီးသား ဖြစ်နေကာ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် တိကျပြတ်သားစွာ ထိမှန်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်... ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်ကြောင်း ဝန်ခံပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဂိမ်းအဆုံးတွင် နည်းပြမှာ ပူအိုက်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ချွေးများပင် ပြန်နေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ ရှုံးနိမ့်သွားသော်လည်း ဤမျှ တော်သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ရခြင်းမှာ ထိုက်တန်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ နည်းပြက သူတို့ သုံးဦးအား အကူအညီ မလိုတော့ကြောင်း သိသဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ခယ်ဝင်သည် မင်ယွဲ့ထံမှ နည်းစနစ်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းရာ မင်ယွဲ့ကလည်း သူမ၏ အသိပညာများကို လက်တွန့်ခြင်းမရှိဘဲ မျှဝေပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်နောင်ကျရင် မစ္စမင်နဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းအောင် တည်ဆောက်ထားရမယ်နော်၊ နားလည်လား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ကားလေး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ခယ်ကျင့်က ညီမဖြစ်သူအား မှာကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သိပါတယ် ကိုကိုရယ် ကျွန်မ စီးပွားရေးသမားတွေရဲ့ အမြတ်အစွန်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ ကြည့်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အမုန်းဆုံးပဲ ကိုကို မပြောရင်တောင် သူမနဲ့ ကျွန်မ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ချင်တာ သူမကို တကယ် သဘောကျမိတယ်"</p> <p> </p> <p>ခယ်ဝင်က နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အပြင်လူများရှေ့တွင် ခန့်ညားတည်ငြိမ်လှသော သူမမှာ ယခုမူ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။ ခယ်ကျင့်က သူမ၏ နဖူးလေးကို လက်ညှိုးဖြင့် ချစ်စနိုး တွန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တစ်ဖန် ပြန်လည် အလုပ်ရှုပ်လာပြန်သည်။ သူမနှင့် မိုဟန်ကျီတို့သည် ညနေခင်းအချိန်များကိုသာ အတူတူ ကုန်ဆုံးဖြစ်ကြသည်။ နိုးထလာသည့်အခါတွင်မူ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များကို အသီးသီး လုပ်ဆောင်ကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>နာမည်ကျော်များ စုဝေးရာ ဂါလာပွဲတွင် မင်းသမီး ကျန်ယင်းဟောက်၏ ဝတ်စုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် တောက်ပလှပလွန်းလှသဖြင့် လူပြောအများဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့သည် ပျင်းရိတတ်သူဖြစ်ရာ ဒီဇိုင်နာအမည်နှင့် အမှတ်တံဆိပ်အမည် နှစ်ခုလုံးကို "M" ဟုသာ အလွယ်တကူ သုံးထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းမှတစ်ဆင့် မင်ယွဲ့ထံသို့ ကိုယ်ပိုင်အော်ဒါများ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း သူမသည် အလုပ်များနေသဖြင့် လက်မခံခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ မင်ယွဲ့သည် မာစတာဘွဲ့ ယူရန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ဘွဲ့လွန်ကျမ်း အတွက် စတင်ပြင်ဆင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သုတေသန ခေါင်းစဉ်ရွေးချယ်ခြင်း၊ အချက်အလက်များ စုဆောင်းခြင်းနှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် စမ်းသပ်စစ်ဆေးခြင်းများဖြင့် သူမ၏ နေ့ရက်များမှာ အလွန်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>အချိန်တွေက ကုန်လွန်သွားသည်မှာ မြန်ဆန်လှသဖြင့် သူမ စိတ်ထဲတွင် များစွာ ခံစားမိရသည်။</p> <p>ပါမောက္ခရန်က မင်ယွဲ့အား ဘွဲ့ရပြီးသား ကျောင်းသားဟောင်းများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးကာ လိုအပ်သည်ရှိလျှင် အချိန်မရွေး ဆက်သွယ် နိုင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယန်ကြီး... မင်းရဲ့ ကျောင်းသူကို အခုချက်ချင်း ခေါ်လာခဲ့စမ်း"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် ပါမောက္ခယန်တို့ ကျမ်းအကြောင်း ဆွေးနွေးနေစဉ် ကျောင်းအုပ်ကြီးထံမှ ရုတ်တရက် ဖုန်းဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ပါမောက္ခယန်၏ လက်ရှိ အကျော်ကြားဆုံး ကျောင်းသူမှာ မင်ယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီး ဘာကြောင့် ဤမျှ အသည်းအသန် ခေါ်နေရသည်ကို မသိသော်လည်း သူ မင်ယွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုယ်တိုင် ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးကာ သူတို့ နှစ်ဦးကို တင်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြမယ် အခု နိုင်ငံတကာ ချစ်ကြည်ရေးခရီးစဉ်မှာ ဘာသာပြန်တစ်ယောက် မတော်တဆဖြစ်သွားလို့ လိုနေတယ် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနက အစားထိုးဖို့ ရှာနေတာ အဲဒီလူက ဘာသာစကားမျိုးစုံ ကျွမ်းကျင်ရမယ့်အပြင် ဧည့်သည်နဲ့အတူ အမြဲ လိုက်ပါနိုင်ရမယ် သူတို့က မင်ယွဲ့ကို အကြံပြုထားကြတယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယခင်ကလည်း နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနတွင် ပါဝင်ကူညီခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမကို ချက်ချင်းပင် သတိရသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့... စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့နော် ဒါက ရုပ်သံမှာလည်း ပြမှာဆိုတော့ အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ထားပါ"</p> <p> </p> <p>ပါမောက္ခယန်ကလည်း သူမအတွက် စိုးရိမ်ပေးရှာသည်။ မိမိကျောင်းသူမှာ ဘာသာစကား ကျွမ်းကျင်သည်ကို သိသော်လည်း မီဒီယာများရှေ့တွင် ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ရာ သူ အနည်းငယ် စိတ်ပူနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မည်သည့် ပညာရပ်ကိုမျှ လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။ လေ့လာသင်ယူခြင်းသည် အမြဲတမ်း အကျိုးရှိသည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။</p> <p> </p> <p> တစ်နေ့နေ့တွင် ရွှေဒင်္ဂါးများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားလျှင်ပင် သူမတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်စွမ်း ရှိရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ပါမောက္ခယန်တို့သည် မင်ယွဲ့ကို သွားရောက်ပို့ဆောင်ရာ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူများက စောင့်ကြိုနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့က ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ပါမောက္ခကို နှုတ်ဆက်ကာ မင်ယွဲ့ကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။ အထဲတွင်မူ အခြေအတင် ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့... အဲဒါ G နိုင်ငံရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်ပဲ မင်းက သူနဲ့အတူ ယာယီ ဘာသာပြန်အဖြစ် လိုက်ပေးရမယ်"</p> <p> </p> <p>ဝန်ကြီးချုပ်သည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားကို နားလည်သော်လည်း အခြားသော နိုင်ငံစုံစကားများကိုမူ နားမလည်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုစဉ် သူ့နောက်ကွယ်မှ အမျိုးသမီး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လိုအပ်သော ဘာသာပြန်မှုများကို ချက်ချင်း ကူညီပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မက အခုကစပြီး ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘာသာပြန်ပါ"</p> <p> </p> <p>နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူများသည် မင်ယွဲ့အနေဖြင့် နိုင်ငံအသီးသီးမှ အာဏာရှိသူများကြားတွင် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်စွာဖြင့် ပြေပြေပြစ်ပြစ် ဆက်ဆံနိုင်သည်ကို တွေ့ရသည့်အခါ အလွန်ပင် ချီးကျူးမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"နှမြောစရာပဲ၊ သူမက ဘာလို့ ဝန်ကြီးဌာနကို ဝင်ဖို့ မလိုလားရတာလဲမသိဘူး"</p> <p> </p> <p>"သူမက လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ ကူညီမယ်လို့ ပြောထားတာပဲ ကျေနပ်ရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ မင်ယွဲ့၏ တောက်ပသော အချိန်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဘာသာပြန်များထဲတွင် မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သူများမှာ သူမလောက် ဘာသာစကား မစုံကြဘဲ ဘာသာစကား စုံလင်သူများမှာလည်း သူမထက် အသက်အရွယ် များစွာ ကြီးရင့်ကြသူများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တီဗီမှ ကြည့်ရှုနေကြသော လူများမှာလည်း အံ့အားသင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"— အဲဒါ ဥက္ကဋ္ဌကတော် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရှင်းယောင်းလုပ်ငန်းစုမှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် အလုပ်လုပ်ရင်း တီဗီကို ခိုးကြည့်မိရာမှ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ဥက္ကဋ္ဌကတော်ကြီး ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးမရေ... ဒီကို လာကြည့်ဦး ဒီကလေးမက ငါတို့ ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ အတော်တူတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အဘိုးဖြစ်သူသည် သတင်းများ ကြည့်ရသည်ကို ဝါသနာပါသူဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယခုအခါ နိုင်ငံစုံ ချစ်ကြည်ရေး သတင်းများကို ကြည့်နေရင်း မြေးမလေးနှင့် တူလွန်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ယွဲ့ယွဲ့ပဲ ဖြစ်ရမယ် မျက်ခုံးမျက်လုံးတွေက တစ်ပုံစံတည်းပဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အဒေါ်ဖြစ်သူက တီဗီနားသို့ တိုးကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီး ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် မင်ယွဲ့၏ မိဘများကိုပါ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်တော့သည်။ လူအားလုံး စုမိသွားသည့်အခါ ထိုသူမှာ မင်ယွဲ့ ဟုတ်၊ မဟုတ် အငြင်းပွားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးမှာလည်း ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ကတော့ ငါတို့ရွာအတွက် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>"သေတော့ မသေချာသေးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဖခင်မှာ မျှော်လင့်ချက် ကြီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ယခင်က မင်ယွဲ့မှာ စာတော်ပြီး ငွေရှိသည်ဟုသာ သူတို့ သိထားသော်လည်း လူကြီးသူမများ၏ အမြင်တွင် တီဗီထဲသို့ ပါလာခြင်းမှာ အဆင့်အတန်း တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သာမန် တီဗီအစီအစဉ် မဟုတ်ဘဲ အစိုးရ အရာရှိကြီးများနှင့်အတူ ပါလာခြင်း ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save