Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နေ့ရက်တိုင်း ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသားကြီးက အနည်းငယ် ဝဲနေသော အင်္ဂလိပ်စကားဖြင့် ချီးကျူးစကားဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုသူက သူမအား တရုတ်စကားဖြင့်ပါ ကြိုးစား၍ ချီးမွမ်းပြောဆိုသည့်အတွက် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အလှလေး"</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ လက်ကမ်းပေးလာသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ခေတ္တမျှ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် လူကြီးလူကောင်းဆန်လှသဖြင့် မကြာမီမှာပင် တင်းမာမှုများ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံကိုလည်း လာရောက်</p> <p>လည်ပတ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်များအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အိမ်သို့ပြန်ကာ ရေမိုးချိုးပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် လှဲချကာ အိပ်စက် အနားယူလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် မင်ယွဲ့မှာ အိမ်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အိပ်ခန်းတံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စောင်ပုံထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ခွေယောင်းအိပ်စက်နေသော မိန်းမပျိုလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ နိုးမသွားစေရန် တံခါးကို ဂရုတစိုက် ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့ဝင်ကာ ညစာအတွက် ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ နိုးလာသည့်အခါတွင်မူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ အားအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားရသဖြင့် မိုဟန်ကျီ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အိမ်တွင်းစီးဖိနပ်လေးများကို စီးကာ အပြင်သို့ ထွက်လာသည့်အခါ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော အမျိုးသားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"နိုးပြီလား... ညစာက မကြာခင် အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မှာ ထိုင်စောင့်နေလိုက်ဦး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် လက်ဆေးထားကာစ ဖြစ်၍ လက်များ စိုစွတ်နေသဖြင့် သူမကို မကိုင်တွယ်သော်လည်း ခါးကိုကိုင်းကာ မင်ယွဲ့ကို မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက်မှ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ဟင်းပွဲများကို ပြင်ဆင်လေတော့သည်။ ယွမ်ပေါ့မှာမူ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ကြိုတင်ခုန်တက်ကာ စားရန် အသင့်စောင့်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မိသားစုနှင့်အတူ ရှိနေရသော ဤခံစားချက်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်။</p> <p> </p> <p> တိတ်ဆိတ်စွာ ထမင်းလက်ဆုံစားရုံမျှဖြင့်ပင် သူ့အတွက် ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။ မော့ကြည့်လိုက်တိုင်း မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာလေးကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူ၏ နှလုံးသားကို ပိုမိုလှုပ်ခတ်စေသည်။ </p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ် ချစ်ရသူတစ်ဦးကို မည်သို့လျှင် ငြီးငွေ့နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> တစ်စက္ကန့်ထက် တစ်စက္ကန့် ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးလာကာ ဘဝအဆုံးတိုင်အောင် အကန့်အသတ်မရှိသော အချစ်များဖြင့်သာ ဝန်းရံထားချင်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနှစ် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးကျရင် မင်းရဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေကို ပေကျင်းကို ဖိတ်လိုက်ရမလား"</p> <p> </p> <p>ညဘက် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားရင်း မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် မင်ယွဲ့၏ မိဘများကို မိမိ၏ မိဘရင်းကဲ့သို့ပင် သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ မင်ယွဲ့ကမူ စိတ်ထဲမရှိသော်လည်း သူမ၏ မိဘများမှာမူ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်ကြလိမ့်မည် မဟုတ် ကြောင်း သိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွာမှာဆိုရင် နှစ်သစ်ကူးကာလမှာ ဘိုးဘွားတွေကို ကန်တော့တာတို့၊ ဘုရားကျောင်း သွားတာတို့ ရှိတယ်လေ သူတို့က ရွာမှာပဲ နေချင်ကြလိမ့်မယ် ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည်လည်း ဒေသအလိုက် ရိုးရာဓလေ့များကို အလေးထားတတ်ကြောင်း သိသဖြင့် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် နှစ်သစ်မကူးခင် ခဏလာနေခိုင်းပြီးမှ နှစ်သစ်ကူးဖို့ ရွာကို ပြန်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ သူတို့ကို မေးကြည့်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ဖုန်းခေါ်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် အိမ်မှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေ... ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်မလို့ လုပ်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဟင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် မတ်လိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကလည်း သူမ မှီနိုင်ရန် သူ၏ ရင်ခွင်ကို ပြင်ပေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းအဘိုးက ဒီနေ့ တီဗီထဲမှာ နင့်ကို မြင်လိုက် တယ်ဆိုလို့ ငါလည်း သွားကြည့်တာ... တကယ်ကို နင်နဲ့ တူလွန်းလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူတို့က ဤအကြောင်းကို ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> "ဖေဖေရယ်... အဲဒါ ကျွန်မပါပဲ။ဍ ကိုယ့်သမီးကိုယ်တောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား" </p> <p> </p> <p>ဟု ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့လေး... တကယ် နင်ပဲလား ငါ့သမီးကို ငါ မှတ်မိသားပဲလို့ ပြောသားပဲ”</p> <p> </p> <p>ဟု သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူ အော်ပြောသံကိုပါ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုဝင်များ အချင်းချင်း အခြေအနေများ မေးမြန်းပြီးနောက် မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီ၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေတို့... ဟန်ကျီက နှစ်သစ်မကူးခင် ယန် ကျင်းကို လာလည်ဖို့ ဖိတ်နေတယ် လာချင်ကြလားဟင်"</p> <p> </p> <p>သူမသည် မိဘများမှာ အသက်အရွယ် ရလာပြီဖြစ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်သစ်သို့ မရွှေ့ပြောင်းလိုကြသည်ကို သိသဖြင့် ယန်ကျင်းတွင် အိမ်ရှိသော်လည်း အတင်းအကျပ် လာနေရန် မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် သူတို့၏ ဆန္ဒအတိုင်းသာ ထားရှိပြီး တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးသော ဘဝကိုသာ ဖန်တီးပေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေနဲ့ မေမေ တိုင်ပင်ကြည့်ဦးမယ် ပြီးမှ ပြန်ပြောမယ်လေ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ဖခင်က တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် နောက်ကျောဘက်မှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ကြောင်း လှည့်ကြည့် ရန်ပင် မလိုဘဲ သူမ သိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ယွဲ့ယွဲ့ တကယ်ကို တော်ခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>မအိပ်စက်မီ မိုဟန်ကျီက ရုတ်တရက် ချီးကျူးလိုက်ရာ မင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက်ဖြင့်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ ဘာသာစကား ကျွမ်းကျင်သည်ကို သိသော်လည်း ဤမျှ နိုင်ငံစုံမှ လူများကြားတွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့နှင့် ပါးနပ်စွာ ဆက်ဆံနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမအတွက် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူမိရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တစ်ကျော့ပြန် နာမည်ကြီးလာခဲ့သလို ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်မှာလည်း ဂုဏ်တက်ခဲ့ရသည်။ အွန်လိုင်းတွင်လည်း ချီးကျူးသံများ ညံနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမမလေးက တကယ်ကို ရုပ်ရော ရည်ရော ပြည့်စုံတာပဲ ဥက္ကဋ္ဌမိုကတော့ မျက်စိစူးရှတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်က ဘွဲ့ရရင် နိုင်ငံတော် ဘာသာပြန်အဖွဲ့ထဲ ဝင်ဖို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သိပ် ခက်တာ အဲဒီထဲက လူတွေက သန်းပေါင်းများစွာထဲက တစ်ယောက်တွေချည်းပဲ ဒါပေမဲ့ မစ္စမင်ယွဲ့ကတော့ တန်းပြီး ထိပ်ဆုံးကို ရောက်သွားတာပဲကြည့်ဦး... သူမဘေးမှာ ရပ်နေတာ G နိုင်ငံရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်လေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကျော်ကြားမှုတန်ဖိုးများ တရိပ်ရိပ် တက်လာသည်ကို သိသာစွာ ခံစားနေရသည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့မှာလည်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့က ဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ကျော်ကြားမှု အမှတ် ၁၀၀ ကို တန်းပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် မုန့်မျိုးစုံနှင့် အဝတ်အစားများစွာကို အားရပါးရ ဝယ်ယူတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ငွေကြေး သန်းထောင်ပေါင်းများစွာကို ကြည့်ကာ ပြုံးမိသည်။ သူမတွင် ငွေကြေး လိုအပ်ချက် မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်ဟန်အား ကုမ္ပဏီတိုးချဲ့မှုများကို အရှိန်မြှင့်လုပ်ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း အမျိုးသား မြားပစ်အသင်းဝင်များမှာ ထိုနေ့က မြားပစ်ကွင်းတွင် မင်ယွဲ့၏ လက်ရာကို ဗီဒီယိုမှတစ်ဆင့် သိရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> နည်းပြဖြစ်သူမှာ မင်ယွဲ့၏ မြားပစ်ချက်မှာ လျင်မြန်၊ တိကျပြီး အားပါလွန်းလှသဖြင့် ဗီဒီယိုကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အမျိုးသားအသင်း နည်းပြနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သဖြင့် ထိုဗီဒီယိုကို ပြသခဲ့ရာမှ အသင်းက မင်ယွဲ့ကို ဆက်သွယ်လိုလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ခယ်ကျင့်မှတစ်ဆင့် မင်ယွဲ့၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရရှိခဲ့ပြီးနောက် ဆက်သွယ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟယ်လို... ဘာကူညီပေးရမလဲရှင်"</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ... မစ္စမင်ယွဲ့လားခင်ဗျာ" </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှ အသံမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး လူအများအပြား ရှိနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့က အမျိုးသား လက်ရွေးစင် အသင်းကပါ မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ အချိန်ရမလားဟင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လက်ရွေးစင်အသင်းက သူမကို ဆက်သွယ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>တရုတ်လူမျိုးများအနေဖြင့် လက်ရွေးစင်အသင်းအပေါ် အမြဲတမ်း လေးစားမှု ရှိကြသဖြင့် သူမ သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် လိုက်ခဲ့ပေးရမလား" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက </p> <p> </p> <p>“ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားပါ" </p> <p> </p> <p>ဟူသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး... ကျွန်မက ကလေးမှ မဟုတ်တာ၊ ကိုယ့်ဘာသာ သွားနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ချစ်သူမှာ သူ့ကို အမှန်တကယ် မလိုအပ်တော့သကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ချစ်သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ မည်သို့ အရေးပါအောင် လုပ်ရမလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကမူ သူ ဘာတွေတွေးနေသည်ကို လုံးဝ မသိရှိဘဲ ချိန်းဆိုထားသော နေရာသို့ ကားမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာမှာ ကော်ဖီဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို စားချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>"မဝယ်ပါဘူးကွာ ဒီကိတ်မုန့်သေးသေးလေးကို ဒီလောက်စျေးကြီးတာ အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ဆို ဆန် ဘယ်နှအိတ် ဝယ်လို့ရမလဲ"</p> <p> </p> <p>"ရန်ပုံငွေက မလောက်မငဖြစ်နေတာ၊ မဖြုန်းသင့်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဒီမှာ ချိန်းတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေးငယ်လေးတွေက ဒီလိုနေရာမျိုး ကြိုက်တတ်ကြတယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ အထဲသို့ ဝင်လာသည့်အခါ အမျိုးသားနှစ်ဦး စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ သူမကို ချိန်းထားသည့်သူများ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည့်အခါ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ လန့်ဖျပ်ကာ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ဗီဒီယိုထဲတွင် လှပသည်ဟု သိထားသော်လည်း အပြင်တွင်မူ စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ထူးကဲလှပနေသော သူမ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် သူတို့မှာ မှင်တက်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save