Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အနာဂတ်ပန်းတိုင်ဆီသို့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တစ်ယောက် အမျိုးသားလက်ရွေးစင်အသင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီဟူသော သတင်းကို ကြားသိရသည့်အခါ မိုမိသားစုဝင်များမှာ ဝမ်းမြောက်မဆုံး ဖြစ်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသတင်းကောင်းကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် မင်ယွဲ့အား နေအိမ်သို့ ဖိတ်ကြားကာ ညစာစားပွဲဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့သည်လည်း မငြင်းဆန်ဘဲ ယွမ်ပေါ့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်၍ မိုမိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအိမ်တော်ကြီးဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့လေးကတော့ တကယ်ကို အားကိုးထိုက်တဲ့ ကလေးမလေးပဲ"</p> <p> </p> <p>အဘွားမိုသည် မင်ယွဲ့၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မြတ်နိုးယုယစွာ ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>အချိန်ကာလ၏ အရေးအကြောင်းများ ထင်ဟပ်နေသော သူမ၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် နွေးထွေးလှပသော အပြုံးများ ဝေဆာနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နိုင်ငံတော်အတွက် ဂုဏ်ဆောင်နိုင်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနော် သမီး"</p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း တာဝန်သိစိတ်ရှိသော လုပ်ငန်းရှင်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>နိုင်ငံတော် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လမ်းစဉ်များတွင် အမြဲတစ်စေ ပါဝင်ကူညီခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ မိသားစုဝင်တစ်ဦးက နိုင်ငံတော်အဆင့် အသင်းတွင် ပါဝင်ခွင့်ရခြင်းအပေါ် အတိုင်းမသိ ဂုဏ်ယူနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဖခင်နှင့် မိုမိခင်တို့ကလည်း သူမအား ချီးကျူးစကားများ၊ အားပေးစကားများ တစ်လှည့်စီ ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကြီးတော့ စိတ်မဖိစီးပါနဲ့ကွယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ အန်တီ ဈေးဝယ်ထွက်ရင်း သမီးနဲ့ လိုက်ဖက်မယ်ထင်လို့ ဝယ်လာတဲ့ နားကပ်လေးတွေပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုမိခင်က ဆိုကာ လက်ဆောင်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လက်ဆောင်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုနားကပ်လေးများမှာ အမှန်တကယ်ပင် လက်ရာမြောက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဖခင်ဖြစ်သူကမူ စကားအများကြီး မဆိုဘဲ ဘဏ်ကတ်တစ်ခုကိုသာ ကမ်းပေးသည်။ </p> <p> </p> <p>ငွေကြေးဆိုသည်မှာ ဟိတ်ဟန်မရှိသော်လည်း အသုံးဝင်ဆုံးသော လက်ဆောင်တစ်ခု မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဘကြီး... ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်၊ ဟန်ကျီရဲ့ ပိုက်ဆံတွေလည်း ကျွန်မဆီမှာ ရှိနေတာပဲကို"</p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုထံ လာလည်တိုင်း တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု လက်ဆောင်ပေးတတ်ကြသဖြင့် သူမမှာ အားနာရသလို ရယ်လည်းရယ်ချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီနဲ့ သမီးမှာရှိတာက သမီးတို့ကိစ္စလေ။ အခု ဘကြီးပေးတာက လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သမီးကို ဂုဏ်ပြုတာ... မငြင်းရဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>မိုဖခင်က မျက်နှာကို ခပ်တည်တည်ထားကာ ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ ဩဇာတိက္ကမရှိလှသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ အသွင်မှာ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့လည်း မတတ်သာဘဲ လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အိမ်တော်၌ပင် တည်းခိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်လျက် မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... တော်ပြီ၊ တော်တော်နောက်ကျနေပြီ သွားအိပ်တော့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ၏ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ တွန်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အမျိုးသားဖြစ်သူက သူမအနားသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လာကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အချိုရည်လေးလိုပဲ... အရမ်းချိုတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများကို ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းသောညပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ့ကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှအတွင်း စင်္ကြံလမ်းထက်၌ မိုဟန်ကျီတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဘေးအခန်းသို့ ဝင်ခဲ့တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>အိမ်မှာနေရခြင်း၏ အားနည်းချက်မှာ ယွဲ့ယွဲ့နှင့် အတူမအိပ်ရခြင်းပင်။ တစ်ယောက်တည်း အိပ်စက်ရခြင်းကို သူ လုံးဝ အသားမကျနိုင်သေးပေ။ ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေရင်းမှ သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ကိုယ့်ကို လွမ်းနေပြီလား ကိုယ်တော့ လွမ်းနေပြီ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းမှ မက်ဆေ့ခ်ျကို ကြည့်ကာ ပြုံးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"တော်စမ်းပါ... အခုလေးတင် ခွဲလာတာကို"</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပြန်ဝင်လာသော စာကြောင့် မိုဟန်ကျီမှာ ပို၍ပင် တက်ကြွသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ခွဲခွာလိုက်ရတဲ့ ခဏချင်းမှာတင် အရမ်းလွမ်းသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ (。・ω・။)"</p> <p> </p> <p>သူ သုံးထားသော အီမိုဂျီလေးကို မြင်ရသည့်အခါ မင်ယွဲ့မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ!"</p> <p>သူမ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ်က ချစ်ဖို့ကောင်းရုံတင် မဟုတ်ဘူး... မင်းကိုလည်း အရမ်းချစ်တာ"</p> <p> </p> <p>ငြင်းမရသော အချက်မှာ ထိုခဏ၌ မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားရခြင်းပင်။ နွေးထွေးလှသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလို ချိုသာတဲ့စကားတွေကို ဘယ်မှာ သွားသင်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးကသာ ယခုအချိန်တွင် မင်ယွဲ့၏ အခန်းထဲ၌ ရှိနေပါက ဆောင်းဦးနေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ နွေးထွေးတောက်ပနေသော သူမ၏ အပြုံးနှင့် မျက်ဝန်းအစုံကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ မင်းနဲ့ ဆုံတွေ့ရတာက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ကံအကောင်းဆုံးအချက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးများက သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ရှင်ပြောတာ လုံးဝမှန်တယ် အန်တီမိုက ယွမ်ချင်းကျောင်းတော်မှာ ရှင့်အတွက် အိမ်ထောင်ဖက်ဆု တောင်းပေးခဲ့တာလေ"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း မင်ယွဲ့ ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် စီးပွားရေးထိပ်သီးအစည်းအဝေးတွင် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ယွမ်ချင်းကျောင်းတော်၌ပင် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မိခင် ဆုတောင်းခဲ့သော အနီရောင်ပိုးကြိုးလေးမှာ မင်ယွဲ့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်မေမေကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံပါလာရင်တော့ တို့တွေက ဆုံကြမှာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့ ပြောခဲ့ဖူးသည့် 'ကံပါလာသော အိမ်ထောင်ဖက်' ဟူသော စကားကို မင်ယွဲ့ စတင်ယုံကြည်လာမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် သူ၏အပေါ်သို့ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိခဲ့ကာ နှစ်ဦးသား အမှန်တကယ် ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့ကြပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ပျားရည်တွေ စားထားတာလား... ရှင်ပြောသမျှက ချိုနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုများကို ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် သူမ ခံစားနေရသည်။ </p> <p> </p> <p>အခန်း၏ အသံလုံစနစ်မှာ ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ဘေးအခန်းမှ လှုပ်ရှားသံများကိုပင် သူမ ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"မြည်းကြည့်ချင်လား"</p> <p> </p> <p>"အား—"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော စကားကြောင့် မင်ယွဲ့၏ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားရသည်။ </p> <p>ဥက္ကဋ္ဌမိုတစ်ယောက် ဘယ်တုန်းက ဤမျှအထိ ဆိုးသွမ်းသွားရသနည်း။</p> <p> </p> <p>"အိပ်တော့”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်တိုသွားဟန်ရှိသော စာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှ မိုဟန်ကျီက ရယ်မောရင်း အိပ်စက်ရန် ပြင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ကြောင်ကလေး အိပ်ပျော်နေသော အီမိုဂျီကို ပို့လိုက်ရင်း ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့နှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်မိသားစုဝင်များကလည်း မင်ယွဲ့ လက်ရွေးစင်အသင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကြကာ ဖုန်းဆက်၍ ဂုဏ်ပြုကြသည်။</p> <p> </p> <p> လူကြီးသူမများ၏ အမြင်တွင် မည်မျှပင် ချမ်းသာစေကာမူ နိုင်ငံတော်အတွက် ဂုဏ် ဆောင်ခြင်းထက် သာလွန်သောအရာ မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် နိုင်ငံတော်အဆင့် ပြိုင်ပွဲများတွင် ဆုတံဆိပ် မရသေးသော်လည်း လက်ရွေးစင်အသင်းဝင် ဖြစ်လာခြင်းကပင် သူတို့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူမှုတစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>နောက်ရက်များတွင် မင်ယွဲ့သည် အလွန်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>လက်ရွေးစင်အသင်းဘက်သို့ သူမ အမြဲတစေ မသွားနိုင်သော်လည်း သွားရောက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမ၏ ပြောင်မြောက်လှသော လက်စွမ်းများကြောင့် နည်းပြများမှာ စိတ်အေးခဲ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ တစ်ဦးချင်း စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ကမ္ဘာ့စံချိန်ကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ နည်းပြများမှာ အခြားအသင်းသားများက သူမအား မမီမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး မြားပစ်အသင်းတွင် ပြိုင်ပွဲဝင်ရန်အတွက် ၁၂ ဦးသာ ရွေးချယ်မည်ဖြစ်ရာ အသင်းသားများမှာ အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေကြရသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ အချိန်နည်းနည်းသာ ပေးနိုင်သော်လည်း သူမ၏ အောင်မြင်မှုများမှာ အားလုံး၏ ရှေ့မှ ပြေးနေတော့သည်။ သူမအား မနာလိုဖြစ်မည့်အစား အခြားအသင်းသားများက သူမအား စံပြထားကာ ပိုမိုကြိုးစားလာကြသဖြင့် အသင်းကြီးမှာ အားတက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save