Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၂၁)</h2> <h2 style="text-align:center">နောက်ပြောင်ခြင်းမျှသာ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>'M' အမျိုးသားဝတ်စုံနှင့် 'ဟယ်ယို' တရုတ်ရိုးရာဝတ်စုံ ဒီဇိုင်းပြပွဲမှာ အွန်လိုင်းထက်တွင် ဟိုးဟိုးကျော်အောင် ရေပန်းစားလျက်ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ရိုက်ကူးထားသည့် ပရိုမိုးရှင်း ဗီဒီယိုမှာလည်း တစ်ကျော့ပြန် ထင်ပေါ်လာပြီး လူအများ၏ ချီးကျူးမှုကို တခဲနက် ရရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ညနေ ပြပွဲကို ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလားဟင်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌ မင်ယွဲ့သည် ကျမ်းပြုစုနေသည့် လက်ကွက်များကို ခေတ္တရပ်နားကာ အချိန်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ညနေခင်းအချိန်ကို သူမအတွက် သီးသန့်ပေးနိုင်ရန် တစ်မနက်လုံး အလုပ်များကို အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်ကိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ အဖြေကို မင်ယွဲ့ မအံ့ဩမိပေ။ အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူသည် သူမအနား၌သာ ကပ်တွယ်နေတတ်သူ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့သည် ကွန်ပျူတာကို ဘေးသို့ချကာ အလုပ်ကို အာရုံစိုက်လုပ်ကိုင်နေသည့် အမျိုးသား၏ ခန့်ညားသော ပုံရိပ်ကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကျန်းယီက တံခါးကို ခေါက်ကာ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မမ... ရောက်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားပြီး စားပွဲတွင် ထိုင်နေသည့် မိုဟန်ကျီကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကမူ အရေးမစိုက်ဘဲ အလုပ်များကိုသာ ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုဟန်ကျီ... ဒါက နောက်ဆုံးအခြေအနေ အစီရင်ခံစာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီသည် မေ့နေသောအလုပ်ကို သတိရဟန်ဖြင့် မိုဟန်ကျီထံသို့ အစီရင်ခံစာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချထားလိုက်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းယီ... တို့တွေ နေ့လယ်စာ အတူတူ စားကြမလား၊ မဆုံဖြစ်တာ တောင် တော်တော်ကြာပြီနော်" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ မမ”</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦး ကုမ္ပဏီအနီးရှိ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းယီသည် မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့ကြားတွင် ဝင်ရောက်ကာ စကားတပြောပြောဖြင့် လိုက်ပါလာသည်။ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းများမှာ သူတို့ သုံးဦး၏ ရင်းနှီးမှုကို ကြည့်ကာ ကျန်းယီ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မည်မျှ မြင့်မားမည်ကို ခန့်မှန်းနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကိုဟန်ကျီ... ကြားတာတော့ ကုမ္ပဏီထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က အစ်ကို့ကို ကြံစည်နေတယ်ဆို”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စားပွဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကျန်းယီက ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မပြောသင့်သည့် အကြောင်းအရာကို ဘာကြောင့် လာပြောသနည်းဟူသော အကြည့်မျိုးပင်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာကို ခိုးကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသဖြင့် စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"အလုပ်တွေ သိပ်မများသေးလို့ ဒီလိုစကားတွေ ပြောနေတာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီက မင်ယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ—</p> <p> </p> <p> "မမ... ကိုဟန်ကျီက ကျွန်တော့်ကို ဟောက်နေတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တိုင်တောလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာမူ ဤကောင်လေး ကုမ္ပဏီကို အလုပ်လာလုပ်သည်လား၊ သရုပ်ဆောင်သင်တန်း လာတက်သည်လားပင် ဝေခွဲမရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်... အဲဒီတုန်းက ကျွန်မလည်း ရှိနေတာပဲ အဲဒီလူကိုလည်း အလုပ်က ထုတ်လိုက်ပြီလေ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီကမူ မိုဟန်ကျီကို ဆက်၍ စနောက် ချင်နေဆဲပင်။ </p> <p> </p> <p>“မမ... စိတ်မပူနဲ့နော် ကိုဟန်ကျီကသာ မမအပေါ် မကောင်းရင် ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ရုပ်ချောပြီး ချမ်းသာတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> "ဘယ်သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးမလို့လဲ... ပြောစမ်းပါဦး" </p> <p> </p> <p>ဟု အံကြိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီက မင်ယွဲ့ ရှိနေသဖြင့် လုံးဝ မကြောက်ပေ။ </p> <p> </p> <p>“မမ... ကိုဟန်ကျီထက် သာတဲ့သူ မရှိရင်တောင် ကျွန်တော်ဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ မိုဟန်ကျီကို ရန်စလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ နားထင်မှ သွေးကြောများမှာ ဒေါသကြောင့် ထောင်တက်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တာပါဗျာ... ကိုဟန်ကျီ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို အစိမ်းလိုက် ဝါးတော့မယ့်အတိုင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က စားပွဲအောက်မှ မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့်အခါမှ သူ၏ ဒေါသများမှာ ရုတ်ခြည်း ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်— </p> <p> </p> <p>“ဟေး... ဒါ ကျန်းသခင်လေး မဟုတ်လား အခုတလော ဘယ်ပျောက်နေတာလဲ၊ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေက မင်းကို သိပ်သတိရနေတာ"</p> <p> </p> <p>မောက်မာရိုင်းစိုင်းသော အသံနှင့်အတူ လူတစ်စု ရောက်ရှိလာသည်။ ကျန်းယီက ထမင်းစားလက်စကို ရပ်ကာ— </p> <p> </p> <p>“ငါက လူညစ်ပတ်တွေနဲ့ ပေါင်းလေ့မရှိဘူး၊ ရွံစရာကောင်းတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ ဟူခွန်းဖြစ်ပြီး ကျန်းယီနှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရန်သူတော်များ ဖြစ်ကြသည်။ ကျန်းယီက အပြင်ပန်းတွင် လျှပ်ပေါ်လော်လီသော်လည်း ဟူခွန်းမှာမူ အမှန်တကယ် ဆိုးသွမ်းသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ကတ်တွေ အပိတ်ခံထားရလို့ အပြင်မထွက်ရဲတာ မဟုတ်လား အားမနာပါနဲ့... ဒီနေ့ ငါပဲ ဒိုင်ခံကျွေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> ဟု ဟူခွန်းက လှောင်ပြောင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့မြေးလေးက သူ့အဖိုးကို သိပ်ဂရုစိုက်တာပဲ။ ကဲ... သွားတော့၊ ငါ့ရဲ့ ထမင်းစားချိန်ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းယီက ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို မောင်းထုတ်သကဲ့သို့ လက်ခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟူခွန်းသည် ဒေါသထွက်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာစဉ် မိုဟန်ကျီက ခြေထောက်ကို အသာအယာ ဆန့် ထုတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဟူခွန်းမှာ မြေပြင်ကိုပင် မကြည့်ဘဲ လျှောက်လာရာမှ မိုဟန်ကျီ၏ ခြေထောက်နှင့် ငြိကာ ရှေ့သို့ မှောက်ခုံ လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း” ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဆိုင်အတွင်းရှိ လူအားလုံး လှည့်ကြည့်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> ဟူခွန်းမှာ အရှက်တကွဲ ဖြစ်သွားရကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ထလာသည်။ မိုဟန်ကျီကမူ ဘာမျှမဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ဟူခွန်း၊ ကောင်းကင်ကြီးကတောင် မင်းကို မကြည့်ချင်တော့ဘူး ထင်တယ် အမြန် လစ်တော့" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းယီက အားရပါးရ လှောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟူခွန်းသည် မိုဟန်ကျီကို ရန်မမူမီ ကျန်းယီကိုသာ အရင်ဆုံး ရန်တွေ့တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>“မင်း သေချင်နေတာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု အော်ဟစ်ကာ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ရန် ပြင်ဆင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဆိုင်ဝန်ထမ်းများက တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဟူခွန်း၏ လူများက လမ်းပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save