Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွံရှာဖွယ်ရာများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်းယီသည် တစ်ဖက်လူ၏ မောက်မာလွန်းလှသော အမူအရာကို အမုန်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း တစ်ခါတစ်ရံ အလိုလိုက်ခံထားရသော သခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆိုးနွဲ့တတ်သော်လည်း ဟူခွန်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါကတော့ အသက်ရာကျော်ရှည်မှာ သေချာတယ်၊ မင်းကတော့ အဲဒီလောက် နေရပါ့မလား မသိဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီက မေးစေ့ကို အသာပင့်ကာ ဆိုလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဆိုင်တံခါးဝဆီမှ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူခွန်း... မင်း ဘာတွေ ရူးကြောင်ကြောင် လုပ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဘေးနားရှိ အမျိုးသားဖြစ်သူ ဖုန်းကို အသာအယာ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် မိမိ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို လျှို့ဝှက်ထားကာ အောင်မြင်မှုကို အေးဆေးစွာ ခံစားနေသည့် ပုံစံမျိုးပင်။ </p> <p> </p> <p>‘ဟောင်တဲ့ခွေးက လူမကိုက်ဘူး' ဟူသော စကားပုံကို သူမ ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ပြုံးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ မိုဟန်ကျီသာ သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို သိသွားပါက မည်သို့ ခံစားရမည်နည်း။ ခွေးလေးဆိုလျှင်ပင် သူမ၏ 'ဝံပုလွေခွေးလေး' သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ဖေဖေ... ဖေဖေက ဒီကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး..."</p> <p> </p> <p>ဟူခွန်းသည် ဘီလူးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကာ စကားများပင် ထစ်ကုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ပဲ သူ့အဖေကို ခေါ်လိုက်တာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီ၏ လက်မောင်းကို အသာတို့ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သူမ၏ လက်ကလေးကို သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးကြီးထဲတွင် ထည့်ကာ အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့အဖေက အခုတလော ရှင်းယောင်းနဲ့ လက်တွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ ဒီနေ့လည်း ကုမ္ပဏီကို လာတွေ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က ငြင်းလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဟူမိသားစု၏ လုပ်ကိုင်ပုံများကို သဘောမကျပေ။</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် စီးပွားရေး အောင်မြင်နေသော်လည်း ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းတွင် အားနည်းချက်များ ရှိနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော မိသားစုမျိုးနှင့် လက်တွဲခြင်းမှာ ရေရှည်တွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိနိုင်သည်ဟု သူ တွေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သားအဖနှစ်ဦးစလုံး ယနေ့ ဤနေရာသို့ ရောက်နေခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း မိုဟန်ကျီက ၎င်းကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ထောက်လင်းအား ဟူဥက္ကဋ္ဌကို ဤဆိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့အလုပ်တွေကို မဖျက်စီးစမ်းနဲ့၊ ဒီနေ့ ငါ့မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟူဥက္ကဋ္ဌသည် သားဖြစ်သူအား အေးစက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် မိုဟန်ကျီနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသူ ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေး ရလာချိန်တွင် သားဖြစ်သူ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုများက အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကျန်းယီကို မြင်လိုက်သည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းမိသားစု၏ သခင်လေးမှာ ငွေဖြင့် ဖြေရှင်း၍ရသော လူစားမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ယီ... ဟူခွန်းက ကလေးဆိုတော့ ဘာမှနားမလည်လို့ပါ ဦးလေးက သူ့ကို အခုပဲ ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်၊ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့နော်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဟူဥက္ကဋ္ဌက မျက်နှာချိုသွေးကာ ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်ခိုင်းလိုက်ပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းယီက ခပ်ပြတ်ပြတ် ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အကြောင်းမဲ့ အနိုင်ကျင့်ခံရမည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်း အိပ်မက်မက်နေတာလား! ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဟု ဟူခွန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း”</p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ ဟူဥက္ကဋ္ဌက သားဖြစ်သူ၏ ကျောကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ယီ... ဦးလေးက မင်းရဲ့ လူကြီးတစ်</p> <p>ယောက်ပဲလေ၊ မျက်နှာလေးတော့ ထောက်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီက မေးစေ့ကို ပင့်ကာ တစ်ဖက်လူအား အထက်စီးမှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်— </p> <p> </p> <p>“ဦးလေးရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ဦး၊ ပြီးရင် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့် ဘယ်လိုလုပ် ဦးလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ လူကြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို 'ရှောင်ယီ' လို့ မခေါ်ပါနဲ့... ရွံဖို့ကောင်းလို့" </p> <p> </p> <p>ဟု ပြောချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခစ်..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ မင်ယွဲ့သည် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> ဟူဥက္ကဋ္ဌသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းယီ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော မိုဟန်ကျီကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌမို... ဥက္ကဋ္ဌမို”</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>မိမိ၏ သားဖြစ်သူ ပြဿနာတက်နေသည့် လူမှာ ဥက္ကဋ္ဌမိုနှင့် ဆက်စပ်နေသူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"လက်တွဲဖို့ ကိစ္စကို ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏လက်ကို ဆွဲကာ ထရပ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းယီကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း ဟူခွန်းအား လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းယီသည် အားကျစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>"လက်တွဲစရာ မလိုတော့ဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟူသော စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ရန်သူတော်ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပေသည်။ </p> <p> </p> <p>ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းနှင့် အာဏာရှိခြင်း၏ အရေးပါပုံကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် လေးလေးနက်နက် ခံစားမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နေဦး... ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြဦးလေ”</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှေ့မှ ထွက်ခွာသွားသော နှစ်ဦးသားနောက်သို့ အပြေးလိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ကုမ္ပဏီကိုပဲ ပြန်တော့၊ တို့တွေ ညနေကျရင် လုပ်စရာရှိသေးတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ထည့်လျက် ကုမ္ပဏီဘက်သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save