Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြားပစ်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အားကျစိတ်၊ တောင့်တစိတ်နှင့် လေးစားစိတ်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုသော စိတ်ဓာတ်အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ... ငါလည်း ပိုပြီး ကြိုးစားရမယ်"</p> <p> </p> <p>နည်းပြလျူသည် အမျိုးသားအသင်း၏ ထိပ်တန်းကစားသမား ကျန်းဟယ်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းဟယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယခင်က မမြင်ဖူးခဲ့သော ပြင်းပြသည့် စိတ်ဓာတ်များ တောက်လောင်နေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အားကစားသမားတစ်ဦးအတွက် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တူညီသော လေ့ကျင့်ခန်းများကို ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကို ထုံထိုင်းသွားစေတတ်သော်လည်း မင်ယွဲ့၏ ရောက်ရှိလာမှုမှာ 'ငါးခူအာနိသင်' ကဲ့သို့ပင် အသင်းသားအားလုံးကို ပြန်လည် နိုးကြားတက်ကြွစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... နင်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးခယ်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကာ ချီးကျူးစကားဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လေးနှင့်မြားကို မချသေးသဖြင့် ကျိုးခယ်က သူမရှေ့တွင် ရပ်ကာ အကဲခတ်နေမိသည်။ ထိုစဉ် အခြားသူများလည်း အနားသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"နေကောင်းလား... ငါက ကျန်းဟယ်ပါ"</p> <p> </p> <p>ဂျုံရောင်အသားအရေနှင့် သန်မာထွားကြိုင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်ကမ်းနှုတ်ဆက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ပုံစံမှာ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော အသွင်ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>"နေကောင်းပါစေ... မင်ယွဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်နှုတ်ဆက် လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ခဏတာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရုံဖြင့် သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အသားမာများကို သူမ ခံစားမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နှစ်ရှည်လများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ခဲ့ရသူတစ်ဦး၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ အမှတ်အသားပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း အခုတလော အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေသူဖြစ်ရာ သူမ၏ လက်ဖဝါးတွင်လည်း အသားမာအချို့ ရှိနေချေပြီ။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ အကြည့်မှာ ကျန်းဟယ်ကိုင်ထားသော လေးဆွဲအားပြင်းသည့် 'ရီကပ်ဗ်' လေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"စမ်းကြည့်ချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p> ဟု ကျန်းဟယ်က မေးကာ သူ၏လေးကို ကမ်းပေးသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျန်းဟယ်၏လေးကို လှမ်းယူကြည့်သည့်အခါ သူမ သုံးနေကျ လေးထက် ပို၍ လေးလံသည်ကို တွေ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် လေးကြိုးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဆွဲကြည့်ကာ အသားကျအောင် လုပ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပစ်မှတ်ကိုပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ခေါင်းနောက်တွင် မျက်လုံးပါသကဲ့သို့ သူမ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ရှိ မြားအိမ်ထဲမှ မြားတစ်စင်းကို ခပ်သွက်သွက် ဆွဲထုတ်ကာ လေးကြိုးတင်ပြီး ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူး..." ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြားသည် လေထုကို ခွဲထွက်သွားကာ မိုးကြိုးအရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပစ်မှတ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>နေရောင်ခြည်သည် မင်ယွဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေကာ သူမအား ပိုမို ခန့်ညားထည်ဝါစေပြီး သူမ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားမှာလည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်နက်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။ သူမသည် လက်အရှိန်ကို စမ်းသပ် ကြည့်ပြီးနောက် လေးကို ပြန်ချလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းဟယ်မှာမူ သူမကို အံ့ဩတကြီး ငေးကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဟယ်က ဘာမျှမပြောဘဲ ခေါင်းကို အသာခါယမ်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ လက်စွမ်းမှာ မီတာ ၇၀ အကွာအဝေးမှာ သူမအတွက် ကန့်သတ်ချက် မဟုတ်ဘဲ မီတာတစ်ရာအကွာမှ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကိုပင် တည့်တည့်မှန်အောင် ပစ်နိုင်သည့် အဆင့်ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နည်းပြနှစ်ဦးလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>အမျိုးသားသုံး လေးများမှာ ဆွဲအားပို၍ ပြင်းသော်လည်း မင်ယွဲ့က အေးဆေးစွာ ပစ်ခတ် နိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။</p> <p> </p> <p> နည်းပြဟွမ်ကမူ မင်ယွဲ့ကို အမျိုးသမီးမြားပစ်လောက၏ ရွှေတံဆိပ်ရှင်အဖြစ် စိတ်ထဲတွင် လျာထားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း မင်ယွဲ့သည် ကျမ်းပြုစုခြင်းနှင့် ပြိုင်ပွဲငယ်များတွင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းတို့ဖြင့် အလွန်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။ သူမသည် အချိန်တိုအတွင်း မြားပစ်လောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မြားပစ်ပါရမီရှင် ဆိုတာ နင်လား"</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ပွဲတစ်ခုတွင် မင်ယွဲ့၏ရှေ့၌ မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်ကာ မယုံကြည်နိုင်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>"မယုံဘူးလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က မေးခွန်းဟောင်းဖြင့်ပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အကြောင်းမဲ့ ရန်စစကားများကို လက်ခံလေ့မရှိသဖြင့် ထိုသို့ ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မယုံရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု ထိုမိန်းကလေးက ခပ်ရောင့်ရောင့် ဆိုသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျိုးခယ်ကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ က ပြည်နယ် (A) က လင်ရှူးတဲ့ ပါရမီရှိတဲ့သူလို့ နာမည်ကြီးတယ်၊ နောက်နှစ်ကျရင် လက်ရွေးစင်အသင်းထဲ ဝင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ခံထားရတဲ့သူပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျိုးခယ်က ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ရှူးသည် မင်ယွဲ့ထက် အသက်အနည်းငယ် ငယ်သော်လည်း နည်းပြများကြားတွင် လူသိများသူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့က 'မှောင်ခိုမြင်း' တစ်ကောင်အလား ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး လက်ရွေးစင်အသင်းသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ယူခံရခြင်းမှာ သူမအတွက် မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မင်ယွဲ့အပေါ် သူမက မနာလိုစိတ်ဖြင့် ရန်စနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ပွဲအပြီးတွင် မင်ယွဲ့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် နောက်ကွယ်မှ တိုးညင်းသော အသံလေးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြိုးစားပါဦး”</p> <p> </p> <p>ထိုအသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသဖြင့် အခြားသူများ မကြားနိုင်သော်လည်း နားပါးလှသော မင်ယွဲ့ကမူ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည် အံ့ဩစွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမယွဲ့ယွဲ့ သွားကြစို့လေ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျိုးခယ်က ခေါ်သော်လည်း မင်ယွဲ့က ခဏစောင့်ရန် ပြောကာ လင်ရှူးအနားသို့ တိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ရှူးမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်သော်လည်း မင်ယွဲ့က ခင်မင်ရင်းနှီးစွာဖြင့် လက်ကမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ လင်ရှူး... နင်လည်း ကြိုးစားပါဦးနော်"</p> <p> </p> <p>နေရောင်ခြည်ကို ကျောခိုင်း၍ ရပ်နေသော မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်မှာ လင်ရှူး၏ နှလုံးသားထဲသို့ အလင်းတန်းတစ်ခုအလား စီးဝင်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ လင်ရှူးသည် မင်ယွဲ့၏ ရိုးသားမှုအပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်လား သို့မဟုတ် သူမ၏ လှပမှုအပေါ် မိန်းမောသွားသည်လား မသိသော်လည်း နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ မင်ယွဲ့... ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်းသည် ပြိုင်ဘက်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သကဲ့သို့ နောင်တစ်ချိန်တွင် အသင်းဖော်များ ဖြစ်လာမည့် သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးကြားမှ အားပေးမှုနှင့် ကောင်းချီးပေးမှုလည်း ဖြစ်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ နိုင်ငံတော်အတွက် ဂုဏ်ဆောင်ရန်ဟူသော ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အခြားသော ပါရမီရှင်များကိုလည်း နိုးကြားလာစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save