Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်ခံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ရိုးရာတူရိယာတစ်ခုကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌပိုင်က အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစား</p> <p>ပြီးနောက် အကြံပြုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဂီတတွင် နယ်နိမိတ်မရှိသော်လည်း ဂီတပညာရှင်များတွင်မူ မိမိတို့၏ အမြစ်တွယ်ရာ နိုင်ငံတော်ရှိသည်ဟု သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် တပည့်မလေးအား ကိုယ်ကျင့်တရားဖြင့် ဖိအားမပေးလိုသော်လည်း မင်ယွဲ့အနေဖြင့် တရုတ်ရိုးရာဂီတကို ကမ္ဘာကသိအောင် မြှင့် တင်ပေးစေလိုသည့် ဆန္ဒပြင်းပြနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့ဆရာ... ကျွန်မတို့က တရုတ်လူမျိုးတွေပဲဥစ္စာ၊ ရိုးရာတူရိယာတွေကို ထိန်းသိမ်းမြှင့်တင်ဖို့က ကျွန်မတို့ တာဝန်ပဲလေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က တက်ကြွစွာပင် သဘောတူလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုနေ့မှစ၍ သူမ၏ ဘဝသည် ကျမ်းပြုစုခြင်း၊ မြားပစ်လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် ဂီတအသင်းချုပ်သို့ သွားရောက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပိုမိုအလုပ်ရှုပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပိတ်ရက်ရှည် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မင်ယွဲ့၏ မိဘများနှင့် မောင်လေးဖြစ်သူ မင်ချန်တို့သည် ယန်ကျင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သူ၏အိမ်တော်ဟောင်းတွင် တည်းခိုရန် ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း လူကြီးများက အားနာသဖြင့် မင်ယွဲ့၏ ရှေးဟောင်းအိမ်တော် တွင်သာ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် မင်ယွဲ့၏ မိဘများမှာ မှင်တက်သွားကြရသည်။ </p> <p> </p> <p>ရုပ်မြင်သံကြား ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲမှ ရှေးခေတ်နန်းတွင်း အရာရှိကြီးများ၏ အိမ်တော် အလား ကျယ်ဝန်းလှပလွန်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူ၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ သူတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် ကျော်လွန်နေချေပြီ။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မိခင်သည် သမီးဖြစ်သူ ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုများ ရရှိရန်အတွက် မည်မျှပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲခဲ့ရမည်နည်းဟု တွေးတောကာ ရင်ထဲတွင် မချိဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကော... ကိုယ့်ကို ဘယ်လိုနေရာချပေးမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ပုခုံးလေးများကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးရင်း ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ နောက်ပြန်မှီချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... ကိုယ်ကတော့ မင်းရဲ့အိပ်ရာကို နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးမယ်လေ၊ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ဖယ်ပေးရင် ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဥက္ကဋ္ဌမိုလို လူတစ်ယောက်က ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့... မရှက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p> ဟု မင်ယွဲ့က မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ဇနီးလောင်းရှေ့မှာ ဘာလို့ ရှက်နေရမှာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ မိုဟန်ကျီက သူမ၏ လည်ပင်းသားနုနုလေးကို မြတ်နိုးစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် မိုမိသားစုဝင်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မိုအဖွားသည် မင်ယွဲ့၏ မိခင်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မင်ယွဲ့အား ထိပ်ဆုံးမှ အောက်ဆုံးအထိ ချီးကျူးစကားများ ဆိုနေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မိခင်တိုင်းသည် မိမိရင်သွေး ချီးမွမ်းခံရလျှင် ပီတိဖြစ်ရမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ချန်မှာမူ လူကြီးများ စကားပြောနေသည်ကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရသဖြင့် ပျင်းရိနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p> ၎င်းကို ရိပ်မိသော မိုဟန်ကျီက— </p> <p> </p> <p>“ချန်ချန်... အထဲမှာ ဂိမ်းစက်ရှိတယ်၊ သွားဆော့ချင် ဆော့လေ" </p> <p> </p> <p>ဟု လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ချန်သည် အခန်းထဲသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ဧရာမဖန်သားပြင်ကြီးနှင့် အဆင့်မြင့်ဂိမ်းစက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကိုဟန်ကျီတို့ ကုမ္ပဏီက ထုတ်တဲ့ အသစ်စက်စက် ဂိမ်းစက်လေ အခု အရမ်းရောင်းကောင်းနေတာ၊ မောင်လေး ကြိုက်ရင် ယူသွားပေါ့" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က နောက်မှလိုက်လာရင်း ပြောလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် မင်ချန် ဆော့နေသောဂိမ်းမှာ မင်ယွဲ့၏ ကုမ္ပဏီမှ ထုတ်လုပ်ထားပြီး လူအများထံသို့ မချပြရသေးသည့် ဂိမ်းသစ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူငယ်ချင်းများ သိသွားပါက မည်မျှပင် အားကျကြမည်နည်းဟု မင်ချန် တွေးတောရင်း ကျေနပ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ပိတ်ရက်များအတွင်း မိုအဖွားနှင့် မိုမိခင်တို့သည် မင်မိသားစုကို ယန်ကျင်းအနှံ့ လိုက်လံပြသကြသည်။ မင်ယွဲ့ လက်ရွေးစင်အသင်းတွင် သွားရောက်လေ့ကျင့်သည့် အခါတိုင်းတွင်လည်း မိုမိသားစု၏ ကားဆရာက လူကြီးများကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုဝင်အားလုံးက မင်ချန်ကို မုန့်ဖိုးအဖြစ် အထူကြီးသော စာအိတ်အနီ များ ပေးကမ်းကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ချန်မှာ ထိုမျှများပြားသော ငွေများကို မင်ယွဲ့က ခေါင်းငြိမ့်ပြမှသာ ဝမ်းသာအားရ လက်ခံရဲတော့သည်။ ဤမိသားစုနှစ်ခု၏ ရင်းနှီးမှုမှာ အနာဂတ်တွင် တစ်မြေတည်းနေ တစ်ရေတည်းသောက် ဖြစ်လာမည့် အလားအလာကောင်းများကို ဖော်ဆောင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save