Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">စေတနာရှေ့ထား၍ ရဲတိုင်ပေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နှစ်ကူးနွေဦးပွဲတော် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လီအောက်ရွာလေးမှာ ပိုမိုစည်ကားလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏မိခင်မှာ အိမ်သန့်ရှင်းရေးအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် မင်ယွဲ့နှင့် မင်ချန်တို့မောင်နှမအား နှစ်ကူးပစ္စည်းဝယ်ယူရန် တာဝန် ပေးလိုက်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဝမ်းကွဲညီမဖြစ်သူ မင်မင်းကိုပါ ခေါ်ဆောင်ကာ ခရိုင်မြို့လေးဆီသို့ ကားမောင်းထွက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခရိုင်မြို့လေး၏ စူပါမားကတ်မှ ပစ္စည်းမျိုးစုံကို ဝယ်ယူပြီးအထွက်တွင် နောက်ကွယ်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့..."</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အမျိုးသားတစ်ဦးက အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြေးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှသာ ထိုသူမှာ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ကျောက်ဝေ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို နင်ပဲပဲ... အရင်ကထက် ပိုလှလာလို့ မမှတ်မိတော့ဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျောက်ဝေက မြှောက်ပင့်စကားဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကမူ ထိုသူနှင့် စကားရှည်ရှည်ပြောရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် ပြန်ရန်ပြင်သော်လည်း ကျောက်ဝေက သူမအား ထမင်းစားဖိတ်ရန် ဇွတ်အတင်း ပြုလုပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် လက်ထဲမှ ကားသော့ကို လှုပ်ခါပြရင်း သူ၏ အောင်မြင်မှုကို ကြွားဝါနေသည့်အပြင် မင်ယွဲ့အား တစ်လလျှင် သုံးထောင်ခန့် မုန့်ဖိုးပေးမည်ဟူသော စကားဖြင့် စော်ကားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ပီကင်းတက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတာကော ဘာထူးလဲ... အခုတော့ သူများဆီမှာ အလုပ်လုပ်နေရတာပဲ မဟုတ်လား ငါကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ သူဌေးပဲ... နင့်ကို အဖတ်လုပ်ပြီး ဖိတ်နေတာကို မာနမကြီးစမ်းနဲ့" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျောက်ဝေက သူ၏ ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးကို ခွာချကာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်မင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ အူယားဖားယား ရယ်မောမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> ခရိုင်မြို့လေးမှ ကုမ္ပဏီငယ်လေး တစ်ခုကို အားကိုးကာ ပိုင်ဆိုင်မှုပေါင်း ကုဋေကုဋာ ရှိသော သူမ၏မမယွဲ့ယွဲ့ကို လာရောက်ကြွားဝါနေခြင်းမှာ ဖားပြုတ်က ကောင်းကင်ဘုံကို လှမ်းကြည့်နေသကဲ့သို့ ရယ်စရာကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"နင်က ဘာတွေကို ရယ်နေတာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျောက်ဝေက ဒေါသတကြီး မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"နင့်ရဲ့ အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို ရယ်တာလေ... နင်က ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ ဘယ်လိုမှ မတန်ဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်မင်းက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကျောက်ဝေကို စိုက်ကြည့်ကာ </p> <p> </p> <p>“ကျားဝေ မီဒီယာ... အွန်လိုင်း လိုက်ဖ်လွှင့်တဲ့ ကုမ္ပဏီပေါ့ နင်က အခု မိန်းကလေး သုံးယောက်နဲ့ ရှုပ်နေပြီး အဲဒီထဲမှာ အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက်တောင် ပါတယ်ဆိုတာ ဆက်ပြောရဦးမလား" </p> <p> </p> <p>ဟု အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဝေမှာ အရှက်ရကာ မင်ယွဲ့ကို တရားစွဲမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့ကမူ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ... နင့်အတွက် ငါပဲ ကူညီပြီး ရဲတိုင်ပေးလိုက်မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဝေမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မင်ယွဲ့၏ ကျွမ်းကျင်လှသော ခြေကန်ချက်ကြောင့် ပန်းခင်းထဲသို့ မှောက်ခုံကျသွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့်— </p> <p> </p> <p>“သူက ကျွန်မကို တရားစွဲချင်တယ် ပြောနေလို့ စေတနာရှေ့ထားပြီး ကျွန်မကပဲ ရဲခေါ် ပေးလိုက်တာပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဝေမှာမူ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များရှေ့တွင် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် </p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး... သူငယ်ချင်းချင်း နောက် ပြောင်နေတာပါ" </p> <p> </p> <p>ဟု အမြန်ပင် စကားပြောင်းကာ ထွက်ပြေးရတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာမူ အရှက်မရှိသော ထိုသူအား ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း မောင်လေးနှင့် ညီမလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ဈေးဝယ်ခြင်း တာဝန်ကို ဆက်လက် ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဤကဲ့သို့သော လူစားမျိုးများကို အရေးလုပ်ရန် မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုမြင့်မားသော အောင်မြင်မှု ပန်းတိုင်များဆီသို့သာ ဦးတည်နေခြင်း ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save