Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၄၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီရောဂါကို ကျွန်တော်ကုသပေးနိုင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တာဝန်ကျသမားတော်နှင့် ဆရာဝန်တို့ ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဖေလီနှင့် လီရှီသုန်းတို့လည်း အပြေးအလွှား သွားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူနာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အခြေအနေကတော့ သိပ်မကောင်းဘူး။ လောလောဆယ် စောင့်ကြည့်ဖို့ အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ထဲမှာ ထားထားပါတယ်။ သူ အသက်ရှင်နိုင်မလားဆိုတာတော့ ဆက်ကြည့်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးအခြေအနေအတွက်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်။ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ သူ့ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆရာဝန်က အမေလီ၏ အခြေအနေအကြောင်း အကျဉ်းချုပ်ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ခွဲစိတ်မှုအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း အမေလီ၏ရောဂါက အလွန်ပြင်းထန်နေသောကြောင့် ကံကြမ္မာအပေါ်မှာသာ ပုံအပ်ထားရမည့် အနေအထားပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒေါက်တာ.. ကျွန်မအမေ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ဘယ်လောက်ရှိလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းလည်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းအမေရဲ့ အခြေအနေက တော်တော်ဆိုးဝါးတယ်။ နောက်ဆက်တွဲကုသမှုအတွက် အနည်းဆုံး ယွမ်လေးသိန်းလောက် ကုန်ကျလိမ့်မယ်။ မိသားစုဘက်က ငွေကို ကြိုပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုမယ်။ ပြီးတော့ အခုအချိန်မှာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအစားထိုးဖို့အတွက်လည်း တန်းစီပြီးစောင့်နေရတာ။ အရာအားလုံးက မင်းအမေရဲ့ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်၏ စကားများကား ရှင်းလင်းလှသည်။ ငွေရှိလျှင်ပင် အမေလီ၏ ရောဂါပျောက်ကင်းနိုင်ခြေက အလွန်နည်းပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>သည်အတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက အမေလီ သေချာပေါက် အကြာကြီးတောင့်ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒေါက်တာ.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မအမေကို ကယ်ပေးပါနော်။ ကုန်ကျစရိတ်က ပြဿနာမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အဖေလီလည်း အံ့အားသင့်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို မြင်လိုက်ရချိန်ဝယ် မစ္စတာလီခမျာ အလွန်စိတ်ထိခိုက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ကျန်းမာရေးကြောင့် မိသားစုရှိ ငွေများမှာလည်း ကုန်သလောက်ဖြစ်နေချေပြီ။ သို့ဖြစ်လေရာ ယွမ်လေးသိန်းကို ဘယ်က သွားရှာရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း မင်းအမေရဲ့အခြေအနေကို ကိုယ် တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါရစေ"</p> <p> </p> <p>ယခု ယဲ့ချန်းတွင် နတ်ဘုရားအဆင့်ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်ရာ ဆေးရုံက မကုသနိုင်ဘူးဟုဆိုရုံဖြင့် သူကပါ ကုသပေးနိုင်မည်မဟုတ်ဟု မဆိုလိုပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဆရာဝန်၏စကားအရ အမေလီ၏ အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ရာ အချိန်ဆွဲနေပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် ကယ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ယဲ့ချန်း ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယဲ့ချန်းအတွက် ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးအရာကား အမေလီကို မြင်တွေ့ခွင့်ရရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အမေက အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ သွားကြည့်လို့ မရတော့ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက အခက်တွေ့နေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း လီရှီသုန်း၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"အခြေအနေက ဆရာဝန်ပြောသလောက် ဆိုးချင်မှဆိုးမှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ်လည်း ဆေးပညာအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါးနားလည်တော့ ကူညီချင်ကူညီပေးနိုင်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်း၏ ဝမ်းနည်းနေလေဟန် မျက်နှာလေးကိုမြင်သော် ယဲ့ချန်းလည်း သူ(မ)အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွား၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက လီရှီသုန်းကို ဖက်ထားသည်ကို မြင်သော်လည်း အဖေလီပ ဘာမှဝင်မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုလျှင် သူ့သမီးကို ယောကျာ်းတစ်ယောက်က ပွေ့ဖက်ထားသည်ကိုမြင်ပါလျှင် အစောကြီးကတည်းက ကန့်ကွက်ပြီးနေလောက်ပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်ကား ရှီသုန်းအတွက် နှစ်သိမ့်မှုအလိုအပ်ဆုံးအချိန်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။</p> <p> </p> <p>အတွေ့အကြုံများသော အဖေလီအနေနှင့် ယဲ့ချန်းနှင့် လီရှီသုန်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးက သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ယဲ့ချန်း၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံက အလွန်သပ်ရပ်ပြီး သမီးဖြစ်သူက ငွေချေးသည့်အခါတွင်လည်း တစ်ခွန်းမှမမေးဘဲ ချက်ချင်းလွှဲပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူလည်း အသက်ကြီးလာပြီဖြစ်ရာ သမီးဖြစ်သူကို ဂရုစိုက်ပေးမည့်လူရှိကြောင်း မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ့စိတ်ကို အနည်းငယ် သက်သာရာရစေသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ယဲ့ချန်းသည် အချောင်သမား လူရှုပ်လူပွေများလို မဟုတ်ဘဲ ရိုးသားတည်ကြည်ပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သူဖြစ်သောကြောင့် သူ သဘောကျမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုလက်ရှိတွင် သူ့မိသားစုက အခက်အခဲကြီးကြီးမားမားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ဖြစ်ရာ သူလည်း များများစားစား မတတ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သမီးဖြစ်သူအတွက် ကောင်းမွန်သော အားကိုးရာတစ်ခုရှိနေမည်ဆိုလျှင် သူ့အတွက်တော့ အပျော်ရွှင်ရဆုံးကိစ္စပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန် ယဲ့ချန်းက သူသည် ဆေးပညာအကြောင်း နားလည်ပြီး အမေလီကို ကုသပေးနိုင်သည်ဟု ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သောအခါ အဖေလီခမျာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့... တကယ်ပဲ ကျွန်မအမေရဲ့ ရောဂါကို ကုပေးနိုင်တာလားဟင်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရောဂါကုသပေးနိုင်ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီရှီသုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လဲ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပြဿနာကြီးကြီးမားမားတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မင်းအမေရဲ့အခြေအနေကို အရင်ဝင်စစ်ဆေးကြည့်ပါရစေ"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက သူ့လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြောင်း ယဲ့ချန်း ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်းကသာ သူ(မ)၏ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာဖြစ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းဘက်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလာသောအခါ လီရှီသုန်းခမျာ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး အစကလောက် အဆိုးမြင်စိတ်များ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"တာဝန်ကျဆရာဝန်ကို အရင်သွားရှာပြီး မင်းအမေကို အထူးကြပ်မတ်ဆောင်ထဲက ထုတ်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ)တို့သားအဖက သူ့ကိုယုံကြည်ကြောင်း မြင်သောအခါ ယဲ့ချန်းလည်း စိတ်သက်သာရာရဟန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်သား ဆရာဝန်ရုံးခန်းထဲသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ကိုမြင်သော် ဆရာဝန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့ကို မေးစရာတစ်ခုခုများ ရှိလို့လား"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒေါက်တာ ကျွန်မအမေကို အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ထဲကနေ သာမန်လူနာဆောင်ကို ပြောင်းပေးချင်လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ဆရာဝန်က ချက်ချင်းမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုလုပ်လို့ရမှာလဲ။ ခင်ဗျားတို့မိသားစုမှာ ငွေမရှိဘူးဆိုရင်တောင် အခုအချိန်မှာ လက်လျှော့လို့ မရသေးဘူး။ လူနာမှာ အသက်ရှင်နိုင်မယ့် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>တာဝန်ကျဆရာဝန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က ဆက်​ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ခုနကပြောခဲ့သလိုပဲ။ လူနာရဲ့ အခြေအနေက တော်တော်မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတာမို့ အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်။ ဒီအချိန်အတွင်း တစ်ခုခုလွဲချော်သွားခဲ့ရင် ဘယ်သူက တာဝန်ယူနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က သက်ပြင်းချ၍ ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ငွေထပ်မကုန်ချင်တော့လို့ဆိုတာမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ထပ်ကြိုးစားကြည့်စေချင်သေးတယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ ခင်ဗျားတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ မိသားစုကသာ လက်လျှော့လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ တာဝန်ယူမှုကင်းလွတ်ခွင့်လက်မှတ်တော့ ထိုးပေးရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဆေးရုံများတွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးများကို ဆရာဝန်များ အမြဲကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသည်။ လူနာရှင်များက လက်လျှော့လိုက်သည့်အခါ သူတို့လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ ယဲ့ချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့က ငွေကြောင့် ကုသမှုကို လက်လျှော့လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ဆေးရုံက မကုနိုင်ဘူးဆိုလို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်မှပဲ ဝင်ကုပေးနိုင်မှာမို့လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ စကားများကြောင့် ဆရာဝန်ခမျာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ယဲ့ချန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာပြောလိုက်တယ်။ မင်းက ကုပေးမယ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က ယဲ့ချန်း နောက်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လီရှီသုန်းနှင့် သူ(မ)၏ဖခင်ကို မသိမသာအကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ကို နောက်နေတာလား။ လူနာရဲ့ အခြေအနေက အရမ်းဆိုးရွားနေတာနော်။ တစ်ချက်လေးမှားသွားတာနဲ့ အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့မိသားစုက လမ်းဘေးက ဆရာဝန်ယောင်ယောင်ဘာယောင်ယောင် လူတစ်ယောက်ကိုခေါ်ပြီး ကုခိုင်းနေတာလား။ ဒါက တာဝန်မဲ့လွန်းရာကျတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝန်၏ လေသံက အလွန်အေးစက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ့လူနာဖြစ်၏။ ဤလူနာမှာ ကုသနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု လူနာရှင်များက မဆင်မခြင်ပြုမူနေကြလေရာ ဆရာဝန်လည်း အလွန်ဒေါသထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>လူနာ၏အခြေအနေက အန္တရာယ်ကင်းသည့် အနေအထားသို့ မရောက်သေးပေ။ အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်မှ သာမန်လူနာဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းကပင် အလွန်အန္တရာယ်များနေပြီဖြစ်၏။ ယခုမူ သူတို့က ကျန်းလု မှ ရမ်းကုဆရာဝန်တစ်ယောက်ကိုခေါ်၍ ကုသခိုင်းနေပြန်သည်။ ဤသည်မှာ လူ့အသက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်သဘောထားနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့... ရှင်..."</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်၏စကားများကို ကြားသောအခါ လီရှီသုန်းနှင့် သူ့အဖေလည်း ဗျာများသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ပြုံးလျက် ​​ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ ဒေါက်တာ့ကို ကိုယ် ပြောလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... ရန်အိုက်ဆေးရုံက ဒါရိုက်တာကျိုးကို ခင်ဗျားသိတယ်မလား"</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာကျိုး၏နာမည်ကို ကြားသောအခါ ဆရာဝန်က ခဏမျှကြောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာပေါက်သိတာပေါ့။ ကျုပ်က သူ့တပည့်လေ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ဒါရိုက်တာကျိုးဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော့နာမည် ယဲ့ချန်း လို့ ပြောလိုက်။ လူနာတွေကို ကုသပေးဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အရည်အချင်းရှိမရှိဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကြောင့် ဆရာဝန်လည်း အံ့အားသင့်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခဏမျှစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ဖုန်းကောက်ကိုင်ကာ ဒါရိုက်တာကျိုး၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ကျွန်တော် ရှောင်ကျန်းပါ။ ဒါနဲ့ ယဲ့ချန်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဆရာသိလား။ သူက အခု ကျွန်တော်တို့ဆေးရုံမှာ ရောက်နေတယ်။ လူနာတစ်ယောက်ကို သူကိုယ်တိုင်ကုပေးမယ်ဆိုပြီး အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ထဲက ပြောင်းရွှေ့ချင်နေတယ်။ အဲဒါ ရယ်စရာကောင်းမနေဘူးလား ဆရာ"</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ကျန်း... ဒေါက်တာယဲ့ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်က ငါ့ထက်တောင် သာသေးတယ်။ မင်းတို့မကုနိုင်တဲ့ ရောဂါတွေကို သူ ကုသပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါက မင်းအတွက်လည်း လေ့လာသင်ယူဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုမို့ အမိအရဆုပ်ကိုင်ထားသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဆရာဖြစ်သူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယီရှုခမျာ မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် အခု လူနာကိုကုပေးလို့ရပြီလား"</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ့ဆရာသည် ရှန်ဟိုင်းတွင် အာဏာတိက္ကမကြီးမားသူတစ်ဦးဖြစ်၏။ ထိုဆရာကိုယ်တိုင်ကပင် ယဲ့ချန်းကို ဤမျှတလေးတစား ဆက်ဆံနေမှတော့ သူက ယဲ့ချန်းကို မည်သို့နှယ် မလေးမစားလုပ်ရဲမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် လူနာကို သာမန်လူနာဆောင်ဆီ အခုချက်ချင်းပြောင်းပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်း၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>•••••••••••••••••</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save