Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၄၃</h2> <h2 style="text-align: center;"> နတ်ဆေးသမားတော်ယဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား လျင်မြန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အမေလီ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ငွေအပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက တစ်ခါတစ်ရံ ငွေအပ်များကို လှည့်ကာ အပ်စိုက်ထားသည့် အတိမ်အနက်ကို ထိန်းညှိပေးနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူက ငွေအပ်များ၏ တည်နေရာကို ပြောင်းလဲပြီး သွေးကြောဆုံမှတ်များကို အပြောင်းအလဲလုပ်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် ဒေါက်တာကျန်းက ယဲ့ချန်းထံမှ တစ်ခုခုကို လေ့လာသင်ယူချင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူ ဘာတစ်ခုမှ နားမလည်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးတွင်မူ လီရှီသုန်းက ယဲ့ချန်းတစ်ယောက် သူ(မ)၏မိခင်ကို ကုသပေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ နားထင်တွင် ချွေးထွက်နေကြောင်း သတိထားမိသဖြင့် သူ(မ)လည်း လက်ကိုင်ပဝါကိုထုတ်၍ ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ယဲ့ချန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ငွေအပ်များကို စတင်ဖယ်ရှားနေကြောင်း မြင်သောအခါ ဒေါက်တာကျန်းက နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါလေးတင်ပဲလား"</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်တစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်နဲ့ ပြီးပြီလို့ ပြောချင်တာလား။ လူနာက သတိတောင် မရသေးဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက သူ့ပါတက်ခ်ဖိလစ်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်မိနစ်နေရင် လူနာ သတိရလာပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"တစ်မိနစ်လား"</p> <p> </p> <p>ဒီလူက အရမ်းယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ချန်းက သူ့နာရီကိုကြည့်၍ နောက်ပြန်ရေတွက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"၁၀ ၉ ၈... တစ် သုည"</p> <p>ယဲ့ချန်း သုညအထိရောက်အောင် ရေတွက်ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အမေလီ၏ မျက်ခွံများ ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လုံးများ တကယ်ပွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ) တကယ်သတိရလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆေးသမားတော်ယဲ့... ခင်ဗျားက တကယ်အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာကျန်းမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ကုသမှုမျိုးဖြင့်ဆိုလျှင် အမေလီ သတိပြန်ရလာရန် အများအားဖြင့် သုံးရက်ခန့် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် ယဲ့ချန်း၏ အပ်စိုက်ကုထုံးက လူနာကို ချက်ချင်းသတိရလာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် လူနာ၏ မျက်နှာအရောင်မှာ အစက အလွန်ဖြူဖျော့နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကျန်းမာသည့် အရောင်အသွေးများ လွှမ်းနေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ ယဲ့ချန်း၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်ကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"လူနာရဲ့ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေ ပြန်အသက်ဝင်လာဖို့ အချိန်နှစ်ဆယ့်လေးနာရီလိုတယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူ့ကို ဘာအနှောင့်အယှက်မှမရှိဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အနားယူခိုင်းထားရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့။ ဟုတ်ကဲ့ပါ နတ်ဆေးသမားတော်ယဲ့။ ခင်ဗျားရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ကျွန်တော် သေချာပေါက်လုပ်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်စစ်ဆေးမှုတချို့အတွက်တော့ စက်ပစ္စည်းတွေကို အသုံးပြုလို့ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူနာပြုများကို အမေလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန်အတွက် စက်ပစ္စည်းများအသုံးပြုရန် ချက်ချင်းညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စစ်ဆေးမှုရလဒ်များ ထွက်လာသောအခါ ဒေါက်တာကျန်း အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ညွှန်းကိန်းအမျိုးမျိုးက လူနာ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆေးသမားတော်ယဲ့... ခင်ဗျားက သြချလောက်ပါပေတယ်။ လူနာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လုပ်ဆောင်ချက်တွေအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်သုံးနာရီလောက်နေရင် လူနာကို ကျိုထားတဲ့တိုင်းရင်းဆေး တိုက်လိုက်ပါ။ ကျန်တာကတော့ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ကောင်းလာမယ့်အပေါ် မူတည်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာကျန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယဲ့... စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်တို့ သေချာဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ဒေါက်တာကျန်းသည် ယဲ့ချန်းအပေါ် အထင်သေးနေရာမှ အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားသွားပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်များက သူ့နားလည်နိုင်စွမ်းထက်ပင် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးတွင်ရပ်နေသော လီရှီသုန်းကလည်း ဝင်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့ချန်း... ကျွန်မအမေရဲ့ အခြေအနေကရော"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီက အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ခုတင်ပေါ်က ဆင်းနိုင်လောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"အာ... တကယ်လား"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်ဝယ် အလွန်ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ)၏အမေက ပြန်သက်သာလာရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိသလောက်ဖြစ်နေပြီဟု ကြားခဲ့ရသဖြင့် သူ(မ)မှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ချန်းကြောင့် သူ(မ)အမေလည်း ဆိုးဝါးသောကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့ချန်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် လီရှီသုန်းခမျာ ယဲ့ချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက လီရှီသုန်း၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ။ နောက်တစ်နာရီဆိုရင် အန်တီ လုံးဝသတိလည်လာပြီမလို့ မင်း သူနဲ့ စကားပြောလို့ရပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းသည် သူ(မ)အမေ၏လက်လေးက လှုပ်ရှားသွားကြောင်း ယခုလေးတင် မြင်လိုက်ရသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ သတိပြန်လည်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူက ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်သော်လည်း အဖေလီကမူ ဘာမှမပြောဘဲ မျက်ရည်များသာ ဝဲတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီအကြာတွင် အမျိုးသမီးလီ အမှန်တကယ် သတိရလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာကျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယဲ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့စစ်ဆေးချက်တွေအရ အမျိုးသမီးလီရဲ့ ကျောက်ကပ်လုပ်ဆောင်ချက်က ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပြန်ကောင်းလာပါပြီ။ အပြည့်အဝပြန်ကောင်းလာဖို့ အချိန်သိပ်မကြာတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား။ ကျွန်မအမေ တကယ် အဆင်ပြေသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမရှိတော့ကြောင်း ယဲ့ချန်းကလည်း ပြောထားသည်။ ယခုလည်း စစ်ဆေးမှုရလဒ်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီရှီသုန်း၏ ဗျာများနေသော စိတ်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါက်တာကျန်း"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာကျန်းကမူ ခေါင်းခါယမ်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်စကားကို မစ္စတာယဲ့အတွက်ပဲ ချန်ထားတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီအကြာတွင် အမျိုးသမီးလီမှာ တကယ်သတိရလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ အမေလီသည် ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် မှီလျက်ထိုင်နိုင်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>မိခင်ဖြစ်သူ တကယ်ပြန်ကျန်းမာလာ​ကြောင်း မြင်ရသောအခါ လီရှီသုန်း၏ မျက်ရည်များမှာ စမ်းချောင်းတစ်ခုအလား စီးကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သေကွဲကွဲရလုနီးပါး အတွေ့အကြုံကို ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဤခံစားချက်များက အလွန်ကြည်နူးရသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ(မ)မိခင်၏ ရှင်သန်နိုင်စွမ်းမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝကွာခြားသွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင် အမျိုးသမီးလီ၏ မျက်နှာအရောင်အသွေးမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေချေသည်။ ပြင်းထန်လှသော ရောဂါကြီးမှ ယခုလေးတင် ပြန်သက်သာလာသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက ယဲ့ချန်း၏လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူ(မ)၏အမေနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မေမေ... ဒီတစ်ခေါက်တော့ အစ်ကိုယဲ့ချန်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။ သူက မေမေ့ကို သေမင်းတံခါးဝက ပြန်ဆွဲခေါ်ပေးခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးလီက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်"</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာကျန်းကမူ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမေလီကိုကြည့်ရင်း ယဲ့ချန်းအပေါ်ထားသော လေးစားအားကျမှုမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆေးပညာရပ်ဆိုင်ရာ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို လက်တွေ့ဖန်တီးပြခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီ... ကျွန်တော်က ရှီသုန်းရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတော့ ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့အရာပါ။ အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ"</p> <p> </p> <p>"အများကြီးပိုသက်သာသွားပါပြီ။ တစ်ကိုယ်လုံး အရမ်းနေလို့ထိုင်လို့ကောင်းသွားတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးတုံ့တုံ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကုသနေတုန်းမှာ အန်တီ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်အတောက်တွေကိုပါ ကျွန်တော် ဖယ်ရှားပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် အခုဆိုရင် အန်တီ့ခန္ဓာကိုယ်က ဆယ်နှစ်လောက် ပြန်ငယ်သွားတာနဲ့ အတူတူပါပဲ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးလီက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းကျေးဇူးတွေပါပဲကွယ်။ မဟုတ်ရင် အန်တီတော့..."</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီရှီသုန်းတစ်ယောက် ယဲ့ချန်း၏လက်ကို အဆက်မပြတ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြောင်း သူ(မ) သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်နေသည့် သူ(မ)သမီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချစ်မိနေသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အမူအရာဖြစ်ကြောင်း သိသာလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးလီက သူ(မ)၏သမီးအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ခံစားချက်များကို သတိမထားမိဘဲ မနေပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ဆေးပညာလည်း ကျွမ်းကျင်သဖြင့် အမျိုးသမီးလီအနေနှင့် သူ့ကို အလွန်စိတ်တိုင်းကျမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ယဲ့ချန်းသည် သူ(မ)၏ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"အန်တီ... တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အနားယူဖို့ လိုတယ်နော်။ သိပ်မပင်ပန်းစေနဲ့။ တိုင်းရင်းဆေးကို အချိန်မှန်သောက်ပေးပါ။ နှစ်ဆယ့်လေးနာရီကြာရင် လမ်းလျှောက်လို့ရပါပြီ။ ပြန်သက်သာလာဖို့အတွက်ကတော့ ဆရာဝန်တွေရဲ့လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်းသာ လိုက်နာပါ။ အဲဒီအပိုင်းမှာ သူတို့က ပိုကျွမ်းကျင်တယ်လေ"</p> <p> </p> <p>"သုံးရက်နေရင်တော့ အန်တီ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်လုပ်ဆောင်ချက်က ပုံမှန်အဆင့်အထိ ပြန်ရောက်ပြီမို့ ဆေးရုံဆင်းလို့ ရပါပြီ။ ဒီရောဂါက အန်တီ့ကို ဒုက္ခပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အမေလီ၏အခြေအနေကို အတည်ပြုရန်အတွက် သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် ယဲ့ချန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမေလီနှင့် အဖေလီတို့လည်း ကျေးဇူးတင်စကား ထပ်ပြောကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်မစောတော့သဖြင့် ယဲ့ချန်းလည်း နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့ချန်း... ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီက အခုလေးတင် သတိရလာတာလေ။ မင်း သူ့အနားမှာပဲ နေပေးသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>သို့သော် အမေလီကမူ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်တာ။ အန်တီ့ကိုယ်စား ရှီသုန်း မင်းကို လိုက်ပို့ပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးလီက အတင်းတိုက်တွန်းနေသဖြင့် ယဲ့ချန်းလည်း လီရှီသုန်းနှင့်အတူ အပြင်ထွက်လာရန် သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးရုံအဝင်ပေါက်တွင် လီရှီသုန်းက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့ချန်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင့်ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ကျွန်မလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း သိမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါပြီကွာ။ ဒီနေ့ မင်း ကိုယ့်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောနေတာ ခဏခဏပဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ တကယ့်စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတာပါ။ ဒီကျေးဇူးကို တစ်သက်လုံး မှတ်ထားပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>••••••••••••••</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save