Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၄၄</h2> <h2 style="text-align: center;">အမှိုက်ကောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းမှာမူ စိတ်နှလုံးထဲကတိုင် ယဲ့ချန်းကို ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက သူ(မ)မိခင်၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ရုံသာမက သူ(မ)တို့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့ချန်း... အစ်ကိုက ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါ။ ဒါကြောင့် ဒီကျေးဇူးတင်စကားက ရင်ထဲကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောတာပါ။ ကျွန်မက တော်တော်တုံးအပြီး အစ်ကို့ကို ဘယ်လိုမှ ကျေးဇူးမဆပ်နိုင်ပေမဲ့ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက လီရှီသုန်း၏ လေးနက်နေလေဟန် အမူအရာကိုကြည့်၍ ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲပါ... မင်းရဲ့ကျေးဇူးတင်စကားကို ကိုယ် လက်ခံရရှိပါပြီ။ အဲဒါဆို လုံလောက်ပါပြီ။ မင်း အထဲပြန်ဝင်ပြီး အန်တီ့အနားမှာ သွားနေပေးလိုက်တော့လေ။ ကိုယ်လည်း ပြန်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း ကားထဲဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီရှီသုန်းက သူ့ကို အနောက်မှ ဆွဲထားသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုယဲ့ချန်း... ခဏလေး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း လီရှီသုန်းကို ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကိစ္စရှိသေးလို့လား"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လီရှီသုန်းက ယဲ့ချန်းအနားသို့ ရုတ်တရက်တိုးကပ်လာပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ သူ့ပါးပြင်ထက်တွင် စိုစွတ်သော အနမ်းတစ်ပွင့်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲရဲနီနေသော လီရှီသုန်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်မလေးက အခု ငါ့ကို အကွက်ရွှေ့လိုက်တာလား။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းခမျာ အနေခက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကိုယ့်အတွက် မင်းပေးတဲ့ဆုလာဘ်လား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကိုယဲ့ချန်း။ ရှင်က အရမ်းချောပြီး ချမ်းသာတဲ့လူဆိုတော့ ရည်းစားရှိနေလောက်ပြီဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါ။ ရှင်က ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအမေကို ကယ်တင်ခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်မ ရှင့်မယားငယ်အဖြစ်နေဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းခမျာ နားထောင်ရင်း ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှီသုန်း... မင်းက အရမ်းလှတာနော်။ ပြီးတော့ တက္ကသိုလ်တောင် မပြီးသေးဘူး။ ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို သဘောကျလို့"</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်း၏ မျက်နှာထက်ရှိ ပြတ်သားခိုင်မာသော အမူအရာကိုကြည့်၍ ယဲ့ချန်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်လာစဉ် ယဲ့ချန်းက သက်ပြင်းဖွဖွချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်းကို သူ ငြင်းပယ်လိုက်လျှင် သူ(မ) တကယ်ဝမ်းနည်းသွားနိုင်ကြောင်း သူ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဈေးဝယ်စင်တာသို့ ကားမောင်းသွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>He originally wanted to buy something to eat at home as a late-night snack.</p> <p> </p> <p>အစကတော့ အိမ်တွင် ညစာစားရန် တစ်ခုခုဝယ်ဖို့ စဉ်းစားထားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ကားရပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သာယာလှသော အသံတစ်ခုက နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့ အချောလေး... ခင်လို့ရလား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုပ်ရည်ရမှတ်ရှစ်ဆယ်ခန့်ရှိသော မျက်နှာနှင့် အရပ်ခပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူ့ကို ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ခွဲစိတ်ပြုပြင်ထားသော ပုံမှန်ဆယ်လီတစ်ယောက်၏ မျက်နှာမျိုးဖြစ်ကြောင်း ယဲ့ချန်း ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လိုင်ကန်ပြိုင်ကားက ဤမိန်းကလေးကို ဆွဲဆောင်လိုက်သဖြင့် သူ့ကို ပေါ်တင်လာကြူနေခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းခမျာ ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဟူး... အရမ်းချောနေတာကလည်း တစ်ဒုက္ခပဲ။</p> <p> </p> <p>သူ့အပေါ်ထားသော မိန်းကလေး၏ သဘောကျမှုအမှတ်ကို ယဲ့ချန်း ကြည့်လိုက်လေရာ ၉၂မှတ်အထိ ရောက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှတ်၉၀အထက်ရှိသော မည်သည့်အရာမဆို အခြေခံအားဖြင့် ချစ်သူအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လီရှီသုန်း သူ့အပေါ်ထားသော သဘောကျမှုရမှတ်ပင် ကိုးဆယ်သာရှိ၏။ ဤမိန်းမက မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားလေသလား။</p> <p> </p> <p>ဤအမှတ်နှင့်ဆိုလျှင် ယဲ့ချန်းသာ လိုချင်ပါက သူ(မ)က သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နိုင်မည့် ပွဲတစ်ပွဲဆင်နွှဲရန် ချက်ချင်းသဘောတူပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ချန်း ထိုမိန်းကလေး၏ ကိုယ်ရေးအကျဉ်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ(မ)၏ သဘောကျမှုရမှတ်က အဘယ်ကြောင့် ၉၂မှတ်ဖြစ်နေရကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ဖောက်ပြန်တတ်သူတစ်ယောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့ အချောလေး... ရှင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့တူတယ်။ အဖော်လိုသေးလား"</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးက မြူဆွယ်လေဟန် အမူအရာအပြည့်ဖြင့် ယဲ့ချန်းကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ)အနေနှင့် သူ့ကို အပိုင်သိမ်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ(မ) အထင်မှားသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်။ ကျေးဇူးပဲ။ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲပါ မောင်လေးရယ်.. အရမ်းအသည်းမမာစမ်းပါနဲ့။ မင်းက ကားမောင်းကျွမ်းကျင်တဲ့ ဝါရင့်ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ငါ လောင်းရဲတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဆောရီးပဲ။ ကျွန်တော်လိုင်စင်ရတာ မကြာသေးဘူး။ ကားမောင်းတာ သိပ်မကျွမ်းကျင်သေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ အမူအရာက အေးစက်စက်သာ။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးက ဆက်ပြောပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"မောင်လေး... ငါတို့ ဝီချက်မှာ အပ်ထားရအောင်။ သူငယ်ချင်းလုပ်လို့ရမလား"</p> <p> </p> <p>"ဆောရီးပဲ။ ကျွန်တော့်ရည်းစားက အရမ်းစည်းကမ်းကြီးတယ်။ သူက ကျွန်တော် သူစိမ်းမိန်းမတွေကို အပ်ထားလားဆိုတာ သိရအောင် နေ့တိုင်း ဖုန်းစစ်တတ်တယ်။ အဲဒါကြောင့် မလုပ်တာပဲ ကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းဘက်က ငြင်းလိုက်သဖြင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ အနည်းငယ်မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲပါ မောင်လေးရာ... ငါက အရမ်း လိမ္မာပါတယ်။ မင်းကို ချောတယ်ထင်လို့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်ရုံလေးပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဆောရီးပဲ။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က အရမ်းဆင်းရဲတာ။ ဒီပြိုင်ကားက ကျွန်တော့်သူဌေးကားပါ။ ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်းကြွားချင်လို့ မောင်းလာတာ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ထိုမိန်းကလေးလည်း သူ့အပေါ်ထားသော စိတ်ဝင်စားမှု ရုတ်တရက်ပျောက်ဆုံးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သဘောကျမှုရမှတ်က သုံးဆယ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သေစမ်း... ဒီမိန်းမက တကယ်ဖောက်ပြန်လွယ်တာပဲ။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... စိန်အဆင့်လူပျိုလေး မှတ်နေတာ။ တကယ့်တော့ မွဲတေနေတဲ့ဒရိုင်ဘာကိုး... ငါ့ခံစားချက်တွေပဲ အလဟဿဖြစ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး ထွက်သွားရန်ပြင်လိုက်ချိန်ဝယ် ရိုးရွိုက်စ်ကားတစ်စီးက ယဲ့ချန်းရှေ့တွင် ထိုးရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယဲ့... ဘယ်သွားမလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေရာ အစ်ကိုမားဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"သြော်... စူပါမားကတ်မှာ ပစ္စည်းတစ်ခုသွားဝယ်မလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်သားပဲ။ ကျွန်တော်တို့မှာ နှစ်ကုန် ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ အစည်းအဝေးရှိတယ်။ ခင်ဗျား မဖြစ်မနေတက်ရမယ်နော်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကုမ္ပဏီရဲ့ အဓိကရှယ်ယာရှင်ဆိုတော့လေ"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော် သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"အခုတော့ ကျွန်တော် အစည်းအဝေးသွားရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ရိုးရွိုက်စ်ကားက အရှိန်ဖြင့် မောင်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးနေသောမျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ထိုအမျိုးသမီးခမျာ အံ့အားသင့်မှင်တက်သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုရားရေ... အားလီလုပ်ငန်းစုက အစ်ကိုမားပဲ။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ အစ်ကိုမား အခုလေးတင် ဘာပြောသွားတာပါလိမ့်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အားလီလုပ်ငန်းစုရဲ့ အဓိကရှယ်ယာရှင်တစ်ယောက်တဲ့။</p> <p> </p> <p>ဘုရားသခင်... ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ သဘောပဲပေါ့။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက သူ(မ)ကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားသောကြောင့်သာ သူသည် ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ပြောလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရမှတ်ရှစ်ဆယ်လောက်သာရှိသော မိန်းမ။ ထို့ပြင် ထိပ်တန်းအဆင့်ဟန်ဆောင်ကောင်းသူကို ယဲ့ချန်းက ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဝင်စားနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ့ဖုန်းက မြည်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းကိုင်လိုက်သောအခါ ကပျာကယာအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"​မွေးစားဖေဖေ... လူတစ်ယောက်က မေမေ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်။ လာကယ်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>"ဘာ... အခု အိမ်မှာလား။ မွေးစားဖေဖေ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်။ မြန်မြန်လာနော် ဖေဖေ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း မုန့်ဝမ်ထင်၏အိမ်သို့ တန်းမောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးမှာ တစ်ဝက်ပွင့်ဟနေပြီး အထဲမှ စကားများနေသည့် အသံများကို ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ကလေးကို ခေါ်သွားလို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း... ဒါက ငါ့ကလေးပဲ"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်ရှိ အမျိုးသားကလည်း အေးစက်စက်ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်ကလေး ဟုတ်လား။ ကျွန်မအစ်မက ရှင့်ကြောင့် သေခဲ့ရတာ။ ရှင်က ကလေးကို တစ်ရက်လေးတောင် ဂရုစိုက်ဖူးလို့လား"</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင်ကလည်း ပြန်ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ငါ့သွေးသားရင်းပဲ။ မင်း ကလေးကိုလိုချင်ရင် ငါ့ကို ယွမ်ငါးသန်းပေး။ အဲဒါဆိုရင် ငါ ကလေးကို မင်းဆီရောင်းပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားက အရှက်မရှိပြန်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က အရှက်မရှိတဲ့လူပဲ"</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင်က ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်းက တံခါးတွန်းဖွင့်၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသား၏မျက်နှာကား အေးစက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"သြော်... မင်းကလည်း မင်းအစ်မလို ရုပ်ချောတဲ့ကောင်လေးတွေကို သဘောကျတာနဲ့တူတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင်က ထိုအမျိုးသားကို လက်ညှိုးထိုး၍ အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ထွက်သွား"</p> <p> </p> <p>"ငါ ထွက်သွားလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့သမီးကိုတော့ ငါနဲ့အတူ ခေါ်သွားရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားက လှောင်ပြောင်လေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က တော်​တော်အရှက်မရှိတာပဲ။ အရင်က ရှင် လောင်းကစားလုပ်တုန်းက ကျွန်မအစ်မက ရှင့်အကြွေးတွေဆပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ပြီး သေခဲ့ရတယ်။ ရှင်ကတော့ တစ်လအရွယ် ကလေးလေးအတွက် ဘာမှမလုပ်ပေးခဲ့ဘူးလေ။ အခု ကလေးအရွယ်ရောက်လာတော့မှ ရှင်က သူ့ကို ပြန်လိုချင်နေတယ်ပေါ့။ ကိုယ့်ကလေးကို ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခုလို ဆက်ဆံနေတာ။ ရှင်က လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ယခုဆိုလျှင် ယဲ့ချန်း အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်က လောင်းကစားစွဲနေတဲ့ကောင်ပဲ။</p> <p> </p> <p>သူ့မိန်းမထက် လောင်းကစားကိုစွဲလမ်းပြီး တစ်လအရွယ် ကလေးလေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပစ်ထားခဲ့သည်။ ယခု ကလေး ကြီးလာတော့မှ ငွေညှစ်ချင်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ဤအမှိုက်ကောင်ကို သူ လိုချင်သလို လုပ်ခွင့်ပေးရန် အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ့က ယဲ့ချန်း၏အနောက်တွင် ကြောက်ရွံ့စွာ ပုန်းကွယ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>"သူက သမီးဖေဖေမဟုတ်ဘူး။ မေ့မေ့ သူ့နောက်ကို မလိုက်သွားချင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရှောင်မေ့၏ မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်မေ့ရယ်.. ဦးဦးရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှ သမီးကိုခေါ်သွားလို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>ရှောင်မေ့ကို ဤလူ့လက်ထဲ အပါမခံနိုင်ပေ။ ဤသို့သော လူများမှာ လောင်းကစားကို စွဲလမ်းနေကြောင်း ယဲ့ချန်းသိသည်။ အကယ်၍ ရှောင်မေ့ကို သူ့ထံ ပေးလိုက်ပါက သူသည် ရှောင်မေ့ကို အချိန်တိုအတွင်း လူကုန်ကူးသူများထံ ရောင်းစားပစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော အမှိုက်ကောင်မျိုးကို ပညာပေးမှဖြစ်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>•••••••••••••••••</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save