Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၄၅</h2> <h2 style="text-align: center;"> ထိပ်တန်းအဆင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုချက်ချင်းထွက်သွား။ မဟုတ်ရင် ငါ့ကို အဆိုးမဆိုနဲ့"</p> <p> </p> <p>"ထွက်သွားရမယ်တဲ့လား။ ဘာလို့ ငါက ထွက်သွားရမှာလဲ။ ငါက ငါ့သမီးကို လာရှာတာလေ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ထင်က မွေးစားခွင့်လုပ်ငန်းစဉ်တွေ အားလုံးလုပ်ပြီးသွားပြီ။ မင်းက ကလေးရဲ့အဖေဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းမမီဘူး။ အခုချက်ချင်းထွက်သွား"</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... ဒီနေ့ ကလေးကိုမပေးရင် ငါ မပြန်ဘူး"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက ခေါင်းမာချင်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ချန်း၏မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင်၏ အိမ်ရာဝင်းက ဝမ်သိုက်လုပ်ငန်းစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအောက်တွင် ရှိနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ရာမန်နေဂျာက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ ချက်ချင်းရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကလည်း ထိုအမျိုးသားကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မန်နေဂျာ... ဒီလူက ကလေးအဖေလို့ ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ လူကုန်ကူးသမားတစ်ယောက်လို့ ထင်ပါတယ်။ သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး သေချာစစ်ဆေးမေးမြန်းသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိထားသော အိမ်ရာမန်နေဂျာကလည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆမနေရဲပေ။</p> <p> </p> <p>"လူကြီးမင်း... အိမ်ရာဝင်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ လူကြီးမင်းရဲ့အပြုအမူက မသင်္ကာစရာကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ သံသယရှိတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>အခြေအနေမဟန်ကြောင်း မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသားက ယဲ့ချန်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မလိုက်ဘူး။ မင်းတို့က တစ်ကျိတ်တည်းတစ်ဉာဏ်တည်းတွေ"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရာမန်နေဂျာ၏ အကြည့်ကား အေးစက်သွားသည်။ သူသည် အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားပြီး လသာဆောင်ဘောင်သို့သွားကာ ခြေတစ်ဖက်ကို ကျော်ခွလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အနားမလာနဲ့။ အနားလာရင် ငါ အခုချက်ချင်း ခုန်ချလိုက်မှာနော်"</p> <p> </p> <p>လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတချို့မှာ ထိုအမျိုးသား၏ လုပ်ရပ်ကိုမြင်ပြီးနောက် မလှုပ်ရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသာ တကယ်ခုန်ချသွားပါက သူတို့၏ တာဝန် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုတာဝန်ကို သူတို့ ယူနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသား၏လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ချန်း၏အကြည့်များလည်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအမျိုးသားက ပေစုတ်စုတ်ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ရုပ်ရည်ကတော့ အလွန်ချောမောသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က မုန့်ဝမ်ထင်၏အစ်မလည်း ဤအမျိုးသား၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် လှည့်စားခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ခုန်ချချင်လို့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုဖန်က ယဲ့ချန်း သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အေးစက်မာကျောစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အနားမလာနဲ့နော်။ နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးရင် ငါ တကယ်ခုန်ချလိုက်မှာ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဆယ့်တစ်ထပ်မြောက်လေ။ မင်းသာ ခုန်ချလိုက်ရင် ဦးနှောက်တွေပွင့်ထွက်သွားပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေအားလုံး ကြေမွသွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မင်းက ချက်ချင်းသေသွားမှာမဟုတ်ဘူး။ နာနာကျင်ကျင်နဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းသေရမှာ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသော် လုဖန် မျက်နှာပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ခုန်မချရဲတော့တာလဲ။ ငါ မင်းကို ကူညီပေးရမလား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အိမ်ရာမန်နေဂျာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မန်နေဂျာ... ခင်ဗျားနဲ့ ဒီလုံခြုံရေးတွေကို ကျွန်တော် တစ်ယောက်ကို ယွမ်တစ်သန်းစီ ပေးမယ်။ သူ့ကို ကယ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အောက်ကိုသာ တွန်းချလိုက်။ ခင်ဗျားတို့ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ရှေ့နေတွေကို ကျွန်တော် ငှားပေးမယ်။ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခံရရင်တောင်မှ ပြစ်ဒဏ်က ဆယ်နှစ်ထက် မပိုနိုင်ပါဘူး။ ထောင်ထဲမှာနေရတဲ့ တစ်နှစ်စာအတွက် ယွမ်တစ်သန်းစီ ကျွန်တော်ထောက်ပံ့ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ မန်နေဂျာက အနေခက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယဲ့... ခင်ဗျား နောက်နေတာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကတော့ ခေါင်းခါယမ်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် နောက်နေတာမဟုတ်ဘူး။ အခုချက်ချင်းတောင် ငွေပေးလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် ခုန်ချတော့မည့် လုဖန်ခမျာ ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသည်နှင့် မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျစ်... ဒီကောင်က ငါ့ကို တကယ် သတ်ချင်နေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ရန်းပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်းက ငါ့ကို တကယ်သတ်ချင်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက လှောင်ရယ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့... မင်းက ခုန်ချချင်နေပေမဲ့ မခုန်ရဲဘူးဆိုတော့ မင်းကိုကူညီဖို့ လူရှာပေးမလို့လေ"</p> <p> </p> <p>"မင်းက အရမ်းရက်စက်လွန်းတယ်။ ဒါက လူသတ်မှုကွ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရုတ်တရက် ရယ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူသတ်မှု ဟုတ်လား။ မင်းကိုယ်မင်း သတ်သေမယ်လို့ အော်နေတာလေ။ ငါက လူတွေကို မင်းကို ကယ်ခိုင်းရုံလေးပါ"</p> <p> </p> <p>"ငါ... ငါ ခုန်မချတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>လုဖန်က အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကလည်း လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ မန်နေဂျာ... သူ ခုန်မချတော့ဘူးတဲ့။ ထပ်ပြီးစစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ သူ့ကို လုံခြုံရေးအခန်းထဲ ခေါ်သွားလို့ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာလည်း တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ယဲ့ချန်း ယခုလေးတင် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော ရက်ရောလှသည့် ဆုကြေးငွေကြောင့် သူ တကယ်သွေးဆောင်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတည်း ယွမ်ငါးသန်းပေးမည့်အပြင် ထောင်ကျနေသည့် တစ်နှစ်ချင်းစီအတွက်လည်း ယွမ်တစ်သန်းပေးဦးမည်ဖြစ်ရာ အလွန်တန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မန်နေဂျာနည်းတူ အခြားလုံခြုံရေးဝန်ထမ်း တချို့လည်း စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤအမျိုးသားက သတ္တိနည်းလွန်းသဖြင့် ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသည်နှင့် အောက်သို့ ချက်ချင်းဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက နောက်ထပ်တစ်မိနစ်လောက်သာ တုံ့ဆိုင်းနေမည်ဆိုလျှင် ဤလူများက ရှေ့သို့ တကယ်ပြေးထွက်ကာ သူ့ကို တွန်းချပစ်လောက်သည်။</p> <p> </p> <p>ငွေဆိုသည်မှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>လုဖန်က သူ့ဖုန်းကိုထုတ်၍ ၁၁၀သို့ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရဲစခန်းကလား။ ဒီမှာ လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်နေတယ်။ ခင်ဗျားတို့ မြန်မြန်လာမှဖြစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လုဖန်က ယဲ့ချန်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ရဲခေါ်လိုက်ပြီ။ မင်း လူသတ်မလို့ လုပ်နေတာ။ ရဲတွေ မင်းကို လာဖမ်းတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကိုသတ်မယ်လို့ ပြောတာကို တစ်ယောက်ယောက် ကြားလိုက်လို့လား။ မင်း ခုန်ချချင်တယ်ဆိုလို့ မင်းကိုကယ်ဖို့ လူရှာပေးတာလို့ စောစောက ပြောပြီးပြီလေ"</p> <p> </p> <p>"မင်း..."</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်ထင်နဲ့ မေ့မေ့ကို မင်း ထပ်ပြီးအနှောင့်အယှက်မပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို ဒီကမ္ဘာပေါ်ကနေ အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားအောင်လုပ်ဖို့ ငါ ဝန်လေးနေမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ လုဖန် မျက်နှာပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းထံမှ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုဟန် အငွေ့အသက်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ငါ မင်းကို အလွတ်မပေးဘူး"</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လုဖန် ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် လှည့်ပြန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လုဖန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်ထင်လည်း အဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း... မိုက်မဲတာတွေ ဘာမှမလုပ်နဲ့နော်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက လုဖန်ကိုသတ်ရန် လူရှာမည်ဟု ပြောလိုက်ချိန်တွင် မုန့်ဝမ်ထင်လည်း လန့်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ်က ဥပဒေကို လေးစားလိုက်နာတဲ့ နိုင်ငံသားတစ်ယောက်ပါ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူသတ်မှာလဲ။ သူ့ကို ခြောက်လိုက်ရုံလေးတင်ပါ"</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင်မူ ယဲ့ချန်းက သူ့စနစ်ဖြင့် လုဖန်ကို အလွယ်တကူ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းသည် ရွှေရောင်သံချပ်ကာလုံခြုံရေးကုမ္ပဏီသို့ ဖုန်းဆက်၍ သားအမိနှစ်ယောက်ကို အထူးကာကွယ်ပေးရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ညွှန်ကြားခဲ့ပြီးနောက် သူကတော့ ကားမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ရာဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ယဲ့ချန်းတစ်ယောက် မစ်စတစ်ဘားသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချက်အလက်များအရ လုဖန် ဤနေရာသို့ ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာကြောင်း သူ သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဘားထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ရင်းနှီးနေသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစု ဖြစ်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မစ်ရှင်ကို လက်ခံရရှိပြီးကတည်းက ကျိုးစုစုနှင့် သူ့တွင် ရေစက်အတော်ပါကြောင်း ယဲ့ချန်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးစုစုက ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမျိုးသားတချို့နှင့်အတူ ဘားထဲသို့ ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမိန်းကလေး မစ်ရှင်တစ်ခု ထမ်းဆောင်နေခြင်းလေလား။ သို့မဟုတ် သူ(မ)တွင် မသိရသေးသော အခြားစရိုက်တစ်ခု ရှိနေသလားဟု ယဲ့ချန်း အနည်းငယ်သိချင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကားပါကင်တွင် ကားရပ်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်း ဘားထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက လူသူရှင်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုက်၏။ ကျိုးစုစု အမျိုးသားတချို့နှင့် အံစာတုံးကစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လူတချို့က ကစားနေကြပုံပေါ်သော်လည်း သူတို့၏ အကြည့်များကမူ ဘားအဝင်ပေါက်ကိုသာ ဦးတည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကစားခြင်းက ဟန်ပြသက်သက်သာ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုက မစ်ရှင်တစ်ခု ထမ်းဆောင်နေပုံပေါ်ကြောင်း ယဲ့ချန်း နားလည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ယဲ့ချန်း၏ရင်ထဲ သက်သာရာရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုက တကယ်တမ်းသာ ထိုသို့ဖောက်ပြန်လွယ်သည့် အမျိုးသမီးမျိုးဆိုလျှင် ယဲ့ချန်း၏စိတ်ထဲ သက်သောင့်သက်သာ မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမျိုးသားတစ်ယောက် အပြင်ဘက်မှ လျှောက်ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားက နေကာမျက်မှန်တပ်ထားပြီး ခရီးဆောင်လက်ဆွဲသေတ္တာတစ်လုံးကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသား ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးစုစုနှင့် အခြားရဲအရာရှိတချို့က သူ့အပေါ် ချက်ချင်းအာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စုလျန်။ နိုင်ငံတကာထိပ်တန်းအဆင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၊ ဓားပစ်ကျွမ်းကျင်သည်။ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်၍ သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး နိုင်ငံအသီးသီးမှ ရဲအရာရှိ၂၂ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် လူ့အသက်ပေါင်း တစ်ရာကျော် သေဆုံးခဲ့ရသည်။ အင်တာပိုမှ အေအဆင့် လူသတ်သမားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားသည်"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းကို မြင်သောအခါ ယဲ့ချန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုနှင့် ထိုရဲအရာရှိအနည်းစုလောက်ဖြင့် ဤရာဇဝတ်ကောင်ကို ဖမ်းမိနိုင်စရာအကြောင်းမရှိပေ။ သူတို့ကသာ ဤလူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုပင် ခံရနိုင်ခြေများကြောင်း ယဲ့ချန်း နားလည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားက ဘားကောင်တာတွင်ထိုင်၍ သောက်စရာတစ်ခွက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှာယူလိုက်ပြီးနောက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုနှင့် ရဲအရာရှိတစ်သိုက်လည်း သူ့နောက်က တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း သူ့ဖန်ခွက်ကို ချထားခဲ့ပြီး အနောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူက ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုနှင့် ရဲအရာရှိတစ်သိုက်ကမူ လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ကာ အဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရဲအရာရှိတစ်ဦးက သီးသန့်ခန်းတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြှားတိုတစ်ချောင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သဖြင့် ရဲအရာရှိ၏ ပခုံးကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခွမ်း!</p> <p> </p> <p>ပြတင်းပေါက် ကွဲသွားပြီး စုလျန်လည်း ခုန်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုက တစ်ချက်မျှစဉ်းစားမနေဘဲ သူ့အနောက်က ချက်ချင်းခုန်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စုလျန်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်လှပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လှန်ချကာ နံရံကို လွှားခနဲကျော်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုက အနောက်မှ ကပ်လျက်လိုက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားရဲအရာရှိများမှာမူ စွမ်းရည်အဆင့် မလုံလောက်သောကြောင့် ပင်မဝင်ပေါက်ကသာ ပတ်သွားနိုင်ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် စုလျန်ကိုလိုက်ဖမ်းရန် ကျိုးစုစု တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>•••••••••••••••••••</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save