Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၄၆</h2> <h2 style="text-align: center;"> မင်း အရမ်းစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုမှာမူ စုလျန်၏အနောက်သို့လိုက်ရင်း လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ဖက်လူက ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလှုပ်နဲ့... လက်မြှောက်ထား။ ရှင့်ကိုဖမ်းလိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုက သေနတ်ဖြင့်ချိန်ရွယ်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ဖက်လူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းလှည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်လုံးများက ကျိုးစုစုကို ကြည့်နေပြီး စင်စစ်ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"အလှလေး... မင်းက ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ သတ္တိအရှိဆုံး ရဲမေလေးပဲ။ ဒီလောက်လှတဲ့လူတစ်ယောက် သေရမှာတော့ တကယ်နှမြောစရာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ကျိုးစုစု မှင်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်က အရမ်း မောက်မာလွန်းတယ်။ ငါ့ဆီမှာ လက်နက်ရှိတာ သူ မမြင်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>"အသာတကြည်အဖမ်းခံပြီး သက်ညှာခွင့်ရအောင်ကြိုးစားဖို့ ရှင့်ကို ကျွန်မ အကြံပေးချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစု၏စကားကို ကြားသောအခါ စုလျန်ကမူ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖမ်းခံရမယ် ဟုတ်လား။ သက်ညှာခွင့်ရမယ်တဲ့လား။ မင်း ငါ့ကို ဖမ်းမိသွားရင် ငါ အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>စုလျန်၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးစုစု၏ မျက်နှာအမူအရာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>နိုင်ငံရပ်ခြားမှ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး ဘားတွင် လာရောက်အချိတ်အဆက်လုပ်မည်ဟူသော ထောက်လှမ်းရေးသတင်းကို သူတို့ ယခုလေးတင် ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူက ဤမျှအထိ စွမ်းရည်ထက်မြက်လိမ့်မည်ဟု ကျိုးစုစု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိုးစုစုမှာမူ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဟွားနိုင်ငံရဲ့ ဥပဒေတွေကို ချိုးဖောက်ရင်တော့ ဥပဒေအရ အပြစ်ပေးခံရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစု၏စကားကို ကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသားက ရုတ်တရက် ရယ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... အပြစ်ပေးမယ် ဟုတ်လား။ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါ့ကိုအပြစ်ပေးနိုင်တဲ့လူ ဘယ်သူမှမရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများနှင့်အတူ စုလျန်၏ လက်ကောက်ဝတ်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစု မျက်နှာပျက်သွားပြီး သေနတ်မောင်းတံကို ဆွဲလိုက်ချင်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ပျံသန်းလာသော ဓားမြှောင်က သူ(မ)ကို ထိမှန်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးစုစု မျက်နှာပျက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ဓားက ဤမျှအထိ မြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု သူ(မ) လုံးဝမမျှော်လင့်ထားပေ။ ပြန်လည်ခုခံရန် အခွင့်အရေးမရလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ဝယ် ကျိုးစုစု၏ရှေ့တွင် အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး အားကုန်တွန်းထုတ်လိုက်လေရာ ပျံသန်းလာသော ဓားမြှောင်က ကျိုးစုစု၏ဆံပင်နားက ဖြတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်တစ်စု ပြတ်ကျသွားပြီးနောက် ကျိုးစုစုခမျာ ရုတ်တရက်ပေါ်လာသူကို မြင်လိုက်ရချိန်ဝယ် အံ့သြမှင်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း..."</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ကျိုးစုစုရှေ့သို့ ရောက်နေမှန်းမသိပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းကတော့ ငါ့ကို အေးအေးဆေးဆေး မနေရအောင် အရမ်းလုပ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုခမျာ မျက်နှာရဲတက်သွားသည်။ မနေ့ကမှ ယဲ့ချန်းက သူ(မ)ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။ ယနေ့လည်း သူကသာ ကယ်တင်ပေးရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ဓားမြှောင် လွဲချော်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စုလျန်၏မျက်နှာလည်း အေးစက်ခက်ထန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ဓားမြှောင်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်တိုင်း သွေးထွက်ရစမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျရှုံးမှုပင်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>စုလျန်က ယဲ့ချန်းကို စိုက်ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကလည်း စုလျန်ကိုကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါက လူချောတစ်ယောက်လေ။ ငါ တော်တော်လေး ချောတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>စုလျန် : "..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး... မင်းက သေချင်နေမှတော့ ငါ့ကိုအဆိုးမဆိုနဲ့ပေါ့ကွာ။ ငါ မင်းကို အရင်သတ်မယ်။ ပြီးရင် မင်းအနောက်က အလှလေးကိုတော့"</p> <p> </p> <p>ကျိုးစုစုကိုကြည့်၍ စုလျန်၏မျက်နှာထက်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းမကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။ ဒါကြောင့် မသေခင် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ သူသိအောင် သေချာလေ့လာစူးစမ်းဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>စုလျန်၏မျက်နှာကား ခက်ထန်သွားပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ဓားမြှောင်တစ်လက် ထပ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်စက်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ယဲ့ချန်းဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း အလားတူပင် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ငွေအပ်သုံးချောင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားမြှောင်က ယဲ့ချန်း၏ ပါးပြင်ကို လျှပ်ပြေး၍ ဖြတ်သွားစဉ် စုလျန်မှာမူ မှင်တက်စွာ ရပ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>စုလျန်၏ ရင်ဘတ်တွင် သွေးတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သွေးများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ စုလျန်လည်း 'ဘုန်း'ခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်လုံးထဲတွင် လက်မခံနိုင်လေဟန် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကတော့ လက်တွန့်မနေပေ။ တစ်ဖက်လူက အလွန်အန္တရာယ်များလွန်းသည်။ အကယ်၍ အသက်ရှင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါက ထွက်ပြေးသွားနိုင်သည်။ ယဲ့ချန်းအနေနှင့် သူ့ကိုစွဲလမ်းနေသော အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အခြားရဲအရာရှိများလည်း ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ။ မင်းရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ရောက်လာပြီ။ ငါ့အတွက် လျှို့ဝှက်ထားပေးပါဦး။ ဒါက မင်းရဲ့စွမ်းဆောင်မှုပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက နံရံကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ လွယ်လင့်တကူ လွှားခနဲကျော်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဆောင်ကျိုး... အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ရဲအရာရှိတချို့ အပြေးရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော စုလျန်ကို မြင်သောအခါ ရဲအရာရှိတစ်ဦးက သူ မည်သူဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျား အကြီးစားဖမ်းဆီးမှုကို လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဒီလူက အင်တာပိုရဲ့ အေအဆင့် အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် စုလျန်ဆိုတဲ့လူလေ"</p> <p> </p> <p>လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ စကားပြောနေစဉ်က နောက်နေသည်ဟုသာ ကျိုးစုစု ထင်ခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စုလျန်၏နာမည်ကို ကြားသောအခါ ကျိုးစုစု အသက်ရှူမှားသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့စွမ်းရည်များက ဤမျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်မှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါချေ။ ယဲ့ချန်းသာမရှိလျှင် ယနေ့ သူ(မ) သေချာပေါက် သေရမည်သာ။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘားထဲတွင် လုဖန်က နာမည်ကြီးအမှတ်တံဆိပ် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ကောက်ဝတ်ထက်တွင် ရိုးလက်စ်ဆပ်မာရီနာ နာရီတစ်လုံးကိုပတ်၍ ယခင်က စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ပုံစံနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ပပင် ဘားကောင်တာတွင်ထိုင်ကာ သောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုဖန်ခမျာ လွမ်းဆွေးနေဟန်တူပြီး ချောမောလှသော ရုပ်ရည်အပေါ် ညှိုးငယ်သော အလှတရားတစ်ခု ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်သလိုပင်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ သူသည် မုန့်ဝမ်ထင်ဆီက ငွေညှစ်ဖို့အတွက် တမင်တကာ ဟန်ဆောင်ပြီး စုတ်ပြတ်သတ်နေသည့်ပုံစံဖမ်းကာ မုန့်ဝမ်ထင်၏အိမ်ကို သွားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မျှော်လင့်မထားပါဘဲ ယဲ့ချန်း ပေါ်လာသဖြင့် သူ့အစီအစဉ်များ ပျက်စီးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်ထင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ရန် အခြားအခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင်ကသာ ငွေမပေးပါက သူ့အနေနှင့် ရှောင်မေ့ကို ဒုက္ခပေးမည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်ထင် ဂရုအစိုက်ဆုံးလူက ရှောင်မေ့ဖြစ်ကြောင်း လုဖန် သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာတစ်ခုခု ရှိလို့လား အချောလေး"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် နူးညံ့သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ်ဆန်ဆန်ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးက ပါတက်ခ်ဖိလစ်နာရီကို ပတ်ထားပြီး သူ(မ)၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နာမည်ကြီးအမှတ်တံဆိပ်ပါ ပစ္စည်းများဖြင့် ဆင်ယင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးပေါင်းမြောက်မြားစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော လုဖန်မှာ သူ(မ)ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အလွန်ချမ်းသာပြီး လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအမျိုးသမီး၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နေကြောင်း သူ သိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ(မ)၏အိတ်က ဂူချီ၊ အဝတ်အစားများက ချနယ်ဖြစ်ပြီး လက်ဝတ်ရတနာများချည်းသက်သက်ပင် တန်ဖိုးအားဖြင့် ယွမ်ဆယ်သန်းနီးပါးရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လုဖန်၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားချေသည်။ ယနေ့ ဤမျှပြည့်စုံသော သားကောင်မျိုးနှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။</p> <p> </p> <p>သားကောင်က သူ့ထံသို့ အရင်ချဉ်းကပ်လာလေရာ ဤကဲ့သို့သော ရွှေရောင်အခွင့်အရေးမျိုးကို လုဖန်က မည်သို့ လက်လွတ်ခံနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မနာမည်က ဆူဆန်ပါ။ ရှင့်ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်မျိုးရိုးနာမည်က လုပါ။ သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့တော့ ထူးခြားပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လုဖန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အမူအရာက နက်နဲပြီး ဆူဆန်ကို သတိမထားမိသယောင် တမင်ဟန်ဆောင်ကာ လွမ်းဆွေးနေလေဟန်အကြည့်ဖြင့် သူ့ဖန်ခွက်ကိုသာ ကြည့်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်နာမည်က အတုမဟုတ်ဘူးမလား။ ဘားက အမျိုးသားတွေက ပုံမှန်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့နာမည်အရင်းကို မပေးကြဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်"</p> <p> </p> <p>လုဖန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်နာမည်က အစစ်ပါ။ မင်းရဲ့ဆူဆန်ဆိုတာကရော နာမည်တုများ ဖြစ်နေမလား"</p> <p> </p> <p>ဆူဆန်က ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူပြောလဲ။ ကျွန်မနာမည်က အစစ်ပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ဆူဆန်က သူ(မ)​၏ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အယ်လ်ဘမ်ထဲတွင် နာမည်ကြီးအမှတ်တံဆိပ် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဆူဆန်၏ဓာတ်ပုံများ၊ ဇိမ်ခံကားများနှင့် ရွက်လှေများ၏ ဓာတ်ပုံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆူဆန်က ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ဖွင့်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်လိုက်.. ဒါက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကတ်ပြားလေ။ ကျွန်မက တကယ်အစစ်ပါ"</p> <p> </p> <p>ကတ်ပြားပေါ်တွင် စာသားငယ်တစ်ကြောင်း ပါရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ပါတက်ခ်ဖိလစ်၊ ဟွားနိုင်ငံအထွေထွေမန်နေဂျာ၊ ဆူဆန်"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ကို မြင်သောအခါ လုဖန်၏မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားလေဟန် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့လား အချောလေး"</p> <p> </p> <p>ဆူဆန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အာ... ကျွန်တော် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို သဘောကျခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နှစ်က ကားအက်ဆီးဒင့်နဲ့ ဆုံးသွားပြီ... အားလုံးက ကျွန်တော့်အမှားတွေပါပဲ။ ကျွန်တော် မာရီယော့ဟိုတယ်မှာ သူ့အတွက် ပါတီမကျင်းပပေးခဲ့သင့်ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူ အက်ဆီးဒင့်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"အာ... အဲဒီလိုလား။ ရှင်က အရမ်းအချစ်ကြီးတာပဲ။ ဒီလောက်ကြာတာတောင် ဝမ်းနည်းနေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ကျွန်တော်က အချစ်ကို အရမ်းမြတ်နိုးတာ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းချင်တော့ ကျွန်တော် ချစ်ရတဲ့သူက ကျွန်တော့်ကို ထားရစ်ခဲ့ပြီ"</p> <p> </p> <p>လုဖန်၏မျက်နှာထက်ဝယ် လွမ်းဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း လုဖန်က အရက်နောက်တစ်ခွက်ငှဲ့ပြီး အကြမ်းပတမ်း မော့သောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုးသာဆိုလျှင် ဘယ်မိန်းကလေးမဆို ဆွဲဆောင်ခံရမည်သာ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>••••••••••••••••••</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save