Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၄၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်တော်တို့ မပြန်ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ ပြန်သွားပြီးနောက် စတားတက္ကသိုလ်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းသားများမှာ သူတို့၏အိပ်မက်များအတွက် ဆက်လက်ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လုဂန်နှင့် သူ့အဖွဲ့ကလည်း သူတို့၏ စက်ရုပ်အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း လုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်မုန့်နှင့် သူ့အဖွဲ့လည်း နျူကလီးယားပေါင်းစပ်ဓာတ်ပေါင်းဖို အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စတားတက္ကသိုလ်မှာ ဤနယ်ပယ်များတွင်သာမက အခြားနယ်ပယ်ပေါင်းများစွာတွင်လည်း သိသိသာသာတိုးတက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂီတ၊ အချက်အပြုတ်၊ ဗိသုကာပညာတို့အပြင် ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒဘာသာရပ်များတွင်ပင် စတားတက္ကသိုလ်က သိသာထင်ရှားသော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပညာဖလှယ်ရေး ကျောင်းသားများအနေနှင့် သူတို့သည် စတားတက္ကသိုလ်နှင့် အပြည့်အဝပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ မူလကျောင်းများသို့ ပြန်သွားရန်ဆိုသည်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အစတုန်းက ဤကျောင်းသားများမှာ စတားတက္ကသိုလ်တွင် လဝက်ခန့်သာ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်များက ဤကျောင်းသားများကို စတားတက္ကသိုလ်၏ အဆင့်မြင့်စီမံခန့်ခွဲရေး သဘောတရားများကို သင်ယူပြီး ပြန်လာချိန်တွင် သူတို့၏မိခင်တက္ကသိုလ်များတွင် အသုံးချစေချင်ရုံသာ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အချိန်တန်သွားသော်လည်း ဤကျောင်းသားများထဲမှ တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်များမှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကျောင်းသားများသည် သူတို့ကျောင်းကိုယ်စီတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သူများပင်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်များအားလုံး သူတို့၏ကျောင်းသားများကို ပြန်ခေါ်ရန် စတားတက္ကသိုလ်သို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤကျောင်းသားများကမူ ပြန်လိုက်ရန် အစီအစဉ်မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ စတားတက္ကသိုလ်တွင် သူတို့၏အိပ်မက်များကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မည့် စင်မြင့်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့အနေနှင့် သည်အတိုင်း ထွက်သွားရန် မည်သို့ဆန္ဒရှိမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကလည်း ကျောင်းအုပ်များ ရောက်လာမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးဖြစ်လေရာ သူ့ရုံးခန်းထဲတွင် သူတို့ကို စောင့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်ဖျော်ပြီး အနည်းငယ် စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်များက သူတို့၏ ကျောင်းသားများကို ပြန်ပေးရန် တောင်းဆိုကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုတုတက္ကသိုလ်ကျောင်းအုပ် : "ကျောင်းအုပ်ယဲ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျောင်းသားဖလှယ်ရေးကာလ ပြီးဆုံးသွားပြီလေ။ ခင်ဗျား သူတို့ကို ဘာလို့ပြန်မလွှတ်သေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သြော်... ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို ပြန်မလွှတ်ဘူးလို့ ငြင်းထားတာမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဘက်က သူတို့ကို အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ထွက်မသွားချင်ကြဘူးလေ။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို အတင်းအကျပ်နှင်ထုတ်လို့မှမရတာ ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>"ဘာ... သူတို့က ထွက်မသွားချင်ဘူး ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်များလည်း မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကျောင်းသားများကို မလွှတ်ခင် သူတို့ဘက်က အလွန်ကောင်းမွန်သော အကျိုးခံစားခွင့်များဖြင့် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း သူတို့ကမူ ပြန်လာရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်များ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ချန်းလည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုလုပ်ရင်ရော။ သူတို့နဲ့တွေ့ဖို့ ခင်ဗျားတို့ကို ခေါ်သွားပေးမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ကျောင်းအုပ်များမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း အာရုံခံမိနေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ယခုဆိုလျှင် ဤကျောင်းသားများကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တိုင်း သူတို့အားလုံး ဖုန်းမကိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့ ပို၍ပင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း သက်ပြင်းချလိုက်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ... ဒီကလေးတွေကတော့။ ကျွန်တော်လည်း အကျပ်ရိုက်နေတာ။ ခင်ဗျားတို့ပဲ သူတို့ကို ကူပြီးနားချပေးပါလား"</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်များမှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ယဲ့ချန်းက တာဝန်ကို သူတို့ဆီသို့ လွှဲပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ချန်းက ဤကျောင်းသားများကို ခေါ်ထားရန် အစီအစဉ်မရှိသောကြောင့် သူတို့ စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိအချိန်တွင် နိုင်ငံတော်က စတားတက္ကသိုလ်ကို အလွန်တန်ဖိုးထားနေသည်ဖြစ်ရာ အကယ်၍ စတားတက္ကသိုလ်ကသာ သူတို့ကိုခေါ်ထားရန် ရည်ရွယ်ထားပါက သူတို့တစ်သိုက်လည်း တတ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ကျောင်းသားများကို အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် လူစုရန် အကြောင်းကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်များလည်း အစည်းအဝေးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်လေရာ သူတို့၏ ကျောင်းသားများ အထဲတွင်ထိုင်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျောင်းသားများကမူ သူတို့၏ကျောင်းအုပ်များကို မြင်သောအခါ သိသိသာသာ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေဟန်တူသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်များကလည်း သူတို့၏ လူရည်ချွန်ကျောင်းသားများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤကျောင်းသားများထံမှ အပြောင်းအလဲများကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဤကျောင်းသားတစ်ဦးချင်းစီတွင် မာနထောင်လွှားလေဟန် အမူအရာမျိုး ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုမာန်မာနများမှာ သူတို့၏မျက်နှာပေါ်က လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းသားတချို့က တစ်ကိုယ်လုံး ဆီချေးများ ပေကျံနေပြီး စက်ရုံအလုပ်သမားများနှင့်ပင် တူနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းသားတို့... ပညာဖလှယ်ရေးကာလ ပြီးဆုံးသွားပြီမို့ မင်းတို့ရဲ့ကျောင်းအုပ်တွေက မင်းတို့ကိုပြန်ခေါ်ဖို့ ရောက်လာကြပြီ။ နောက်နောင်လည်း စတားတက္ကသိုလ်ကို ပြန်လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏လေသံအရ သူတို့ကို ခေါ်ထားချင်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျောင်းအုပ်များမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် မပြန်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ပရောဂျက်က မပြီးသေးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် အခုမှ ကျွန်တော့်နယ်ပယ်မှာ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရထားတာဆိုတော့ ပြန်မသွားချင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော် ပြန်မလိုက်တော့ဘူး။ စတားတက္ကသိုလ်မှာပဲ နေချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကျောင်းသားအားလုံးနီးပါးက စတားတက္ကသိုလ်တွင်နေရန် ဟူသော တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုး ပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်များမှ ကျောင်းအုပ်များ၏ မျက်နှာထက်တွင် မကျေနပ်လေဟန် အရိပ်အယောင်များ သိသိသာသာ ပေါ်လွင်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က သူတို့ကျောင်းတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခင်က သူတို့ကျောင်းများကို ဝင်ခွင့်ရခြင်းမှာ ဤကျောင်းသားများအတွက် ဂုဏ်ယူစရာကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ သူတို့သည် စာညံ့သူများအတွက်ရည်ရွယ်ထားသောကျောင်းဟု သတ်မှတ်ထားသည့်နေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် မပြန်ချင်ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ကျောင်းကို ပြန်ကိုပြန်လိုက်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>မိုတုတက္ကသိုလ်ကျောင်းအုပ်ကြီးက တင်းမာခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ပြန်မလိုက်ဘူး။ ဒီနေရာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့အိပ်မက်တွေ တကယ်ဖြစ်လာနိုင်တဲ့နေရာပဲ"</p> <p> </p> <p>"အမှန်ပဲ။ တကယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် ကျောင်းထွက်ပြီး စတားတက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ စာမေးပွဲပြန်ဖြေမယ်"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောင်းသားများမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာပြတ်သားနေပြီး စတားတက္ကသိုလ်ကို သူတို့၏မိခင်တက္ကသိုလ်အဖြစ် သဘောထားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးများမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရူးမတတ်ပင်။</p> <p> </p> <p>အခြားတက္ကသိုလ်များရှိ ကျောင်းသားများကလည်း အလားတူသဘောထားမျိုး ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် ကျောင်းသားများမှာ စတားတက္ကသိုလ်တွင် တက်ရောက်ရန်သာ အခိုင်အမာ တောင်းဆိုနေကြသဖြင့် အခြေအနေကား အလွန်ကိုးရိုးကားရားနိုင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့အနေနှင့် ဤကျောင်းသားများကို အတင်းအကျပ်ဆွဲခေါ်သွား၍ မရသဖြင့် လှည့်ပြန်ရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အစတုန်းက သူတို့သည် ဤကျောင်းသားများကို စတားတက္ကသိုလ်၏ နည်းပညာနှင့် အဆင့်မြင့်ပညာရေးခံယူချက်များကို သင်ယူစေချင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်မှာမူ သူတို့၏ လူရည်ချွန်များကို စတားတက္ကသိုလ်သို့ အလကားပေးလိုက်ရချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောင်းအုပ်ကြီးများမှာ မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာပေးများဖြင့် ကျောင်းအပေါက်ဝမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"စတားတက္ကသိုလ်က အရမ်းလွန်လွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>"နောက်နောင် ကျုပ်တို့ စတားတက္ကသိုလ်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လို့ လုံးဝမဖြစ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>စတားတက္ကသိုလ်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းမှာ သူတို့၏ ထူးချွန်ကျောင်းသားများကို ခွေးကို အသားပေါက်စီ ပစ်ကျွေးလိုက်သလို ပြန်လမ်းမရှိကြောင်း ယခုမှသာ သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အစည်းအဝေးခန်းထဲရှိ ကျောင်းသားများကို ကြည့်၍ ​ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ ဒီမှာ တကယ်နေချင်တာလား"</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ယဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ထွက်မသွားခိုင်းပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>"သေသည်ဖြစ်စေ ရှင်သည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော်တို့က စတားတက္ကသိုလ်ရဲ့လူတွေပါ"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း : "..."</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့နေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း အခုအချိန်ကစပြီး မင်းတို့က စတားတက္ကသိုလ်ရဲ့ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p> </p> <p>စတားတက္ကသိုလ်သည် အရည်အချင်းရှိသော ကျောင်းသားတစ်စုကို ရရှိခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ယဲ့ချန်းလည်း ကျေနပ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ကျောင်းအုပ်ကြီးများမှာ အစကတည်းက ရည်ရွယ်ချက်ကိုယ်စီ ရှိခဲ့ကြပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်က ကျောင်းသားများကို စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေရာ ယဲ့ချန်းဘက်ကလည်း အဘယ်ကြောင့် ယဉ်ကျေးနေရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ဤကျောင်းသားများက သူတို့သဘောဆန္ဒအလျောက် ဆက်နေချင်ကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် ထိုဖြစ်ရပ်က ပညာရေးနယ်ပယ်တွင် နောက်ထပ်လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တချို့တက္ကသိုလ်များမှာ အစတုန်းက စတားတက္ကသိုလ်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခွင့်မရသဖြင့် စိတ်ပျက်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်များမှ ကျောင်းသားများ လှည့်စားခံလိုက်ရကြောင်း သိသွားသောအခါ သူတို့အားလုံး သဘောကျကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် စတားတက္ကသိုလ်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ ထူးချွန်ကျောင်းသားများလည်း ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မည်သည့်ကျောင်းတွင်မဆို ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ပျိုးထောင်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း ကောင်းကောင်းသိထားကြသည်။ သူတို့ကို အခြားတက္ကသိုလ်တစ်ခုကို ပေးလိုက်ရခြင်းမှာ စင်စစ်ဒေါသထွက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ထိုနေ့တွင် ယန်ချွမ်းထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သခင်ကြီးယန်၏ အသက်၈၀ပြည့်မွေးနေ့ဖြစ်သဖြင့် ယဲ့ချန်းကို တက်ရောက်ရန် အထူးတလည်ဖိတ်ကြားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က ယဲ့ချန်းသည် အကြီးအကဲယန်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သောကြောင့် ယန်မိသားစုက သူ့အား ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်အဖြစ် အမြဲဆက်ဆံလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက တစ်နေကုန် တက္ကစီမောင်းနေခဲ့ပြီး ညနေပိုင်းရောက်မှသာ စုဝမ်ယိကို သွားကြိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဧည့်ခံပွဲကို တက်ရောက်ခြင်းဆိုသည်မှာ သူ့တရားဝင်ချစ်သူကို ခေါ်သွားရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကို မြင်သောအခါ စုဝမ်ယိ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်က ဒီပုံစံကြီးနဲ့ ဧည့်ခံပွဲကို သွားမလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ယန်မိသားစုက ဖိတ်ကြားထားခြင်းဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူကလည်း ယန်မိသားစုအပေါ် ကျေးဇူးရှိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ ဘာဝတ်ဝတ် အရေးမကြီးပေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ရှင့်ကို အင်္ကျီလိုက်ဝယ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယဲ့ချန်းသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်၍ ဧည့်ခံပွဲသို့ သွားပါက သူသည် အခြားဧည့်သည်များ၏ အဝတ်အစားများနှင့်ယှဉ်လျှင် ထင်းထွက်နေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စုဝမ်ယိအနေနှင့် စိုးရိမ်မှုလွန်ကဲနေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သင့်လျော်စွာ ဝတ်ဆင်ခြင်းကသာ ပိုကောင်းပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>••••••••••••••</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save