Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၅၂</h2> <h2 style="text-align: center;"> အဆိုးထဲက အကောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲယန်က ပြုံးလျက် ယဲ့ချန်းကို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယဲ့... မိတ်ဆွေတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း အကြီးအကဲဟွားပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုအကြီးအကဲကို မြင်သောအခါ ယဲ့ချန်း၏ အကြည့်တို့က အနည်းငယ် စူးရှသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲယန်က သူ့နောက်ခံကို ထုတ်မပြောသော်လည်း ဤလူ၏နောက်ခံက အလွန်အထင်ကြီးစရာကောင်းကြောင်း ယဲ့ချန်းကတော့ မှတ်တမ်းစနစ်မှတစ်ဆင့် သိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟွားက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲယန်.. ခင်ဗျားလို ခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေရအောင် ဒီလူငယ်လေးဆီမှာ ဘယ်လိုအရည်အချင်းတွေများ ရှိနေလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ခေါက် အကြီးအကဲဟွား မိုတုမြို့သို့ လာခဲ့ခြင်းမှာ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်၏ မွေးနေ့ကို ဂုဏ်ပြုရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲယန် နှလုံးရောဂါဖောက်ပြီး ဆရာဝန်အားလုံးက မကယ်နိုင်တော့ဘူးဟု မှတ်ချက်ချထားချိန်တွင် လူငယ်လေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့ကြောင်း သူ ကြားသိခဲ့ရသဖြင့် ယဲ့ချန်းအကြောင်း အနည်းငယ် သိချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အကြီးအကဲယန်၏ အသက်အရွယ်နှင့် နှလုံးရောဂါဖောက်ခြင်းမှာ သေချာပေါက် အသက်အန္တရာယ်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ချန်း သူ့ကို သေမင်းခံတွင်းဝမှ ပြန်ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်လည်း ယခင်က အကြီးအကဲယန်ဆီ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်များ၏ အဆိုအရ အကြီးအကဲယန်မှာ ဤလကိုပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်သည်ဟု သိရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်ကား သူ့အသက်ကို ဆွဲဆန့်ထားရုံမျှသာ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤလူငယ်လေး ကုသပေးလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အသက်ချမ်းသာရာရသွားရုံသာမက အကြီးအကဲယန်မှာ ဆယ်နှစ်ခန့် ပိုမိုနုပျိုသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲဟွားလည်း ဤလူငယ်လေးနှင့်ပတ်သက်၍ အလွန်သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ချန်းကို မြင်သောအခါ သူ အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက စင်စစ်ငယ်ရွယ်လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာတွင် အသက်ကြီးလေလေ ပိုတန်ဖိုးရှိလေလေပင်။ ယဲ့ချန်းလို ငယ်ရွယ်သူတစ်ယောက်တွင် ဤသို့သောစွမ်းရည်မျိုး တကယ်ရှိနိုင်ပါ့မလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အကြီးအကဲယန်၏ရောဂါက အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ယခု အကြီးအကဲယန်၏ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာခြင်းမှာလည်း အစစ်အမှန်ပင်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို အကြီးအကဲယန်က လိမ်ညာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲယန်က ရယ်မောရင်း ပြောလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ ပြန်ဆုံနိုင်တာက မစ္စတာယဲ့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ။ သူ့ရဲ့ဆေးပညာက အံ့မခန်းလို့ ပြောရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟွားက ရယ်ကာမောကာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယဲ့ရဲ့ဆရာက ဘယ်သူများလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟွားနိုင်ငံတွင် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ အစဉ်အလာရှိသော မိသားစုပေါင်းများစွာရှိ၏။ အကြီးအကဲဟွားက ထိုတိုင်းရင်းဆေးပညာ ထိပ်တန်းမိသားစုများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်မှာ ဆရာမရှိပါဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လေ့လာသင်ယူခဲ့တာလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က နည်းနည်းပါးပါးပဲ တတ်တာပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲဟွားလည်း မှင်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်လေ့လာတာ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"လူငယ်တွေထဲက သူရဲကောင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟွားက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲဟွားကတော့ မြှောက်လွန်းနေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကလည်း ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ မင်းက မျက်နှာဖတ်တဲ့ပညာကိုလည်း တတ်တယ်လို့ ရှောင်ယန့်ဆီက ကြားထားတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်းပါးပါးပဲ တတ်တာပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲဟွား စိတ်ဝင်စားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းရွှေနှင့် မြေကြောပညာတို့မှာ ဟွားနိုင်ငံ၏ ထူးခြားသော ပညာရပ်များဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရာထူးကြီးမားသူဖြစ်သည့် အကြီးအကဲဟွားမှာ ဤကိစ္စများနှင့်ပတ်သက်၍ သာမန်လူများထက် ပိုသိနားလည်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ဆေးပညာကို အကဲဖြတ်ရလျှင် ယဲ့ချန်းမှာ ကျွမ်းကျင်သော်လည်း နည်းနည်းပါးပါးသာတတ်သည်ဟု နှိမ့်ချပြောဆိုနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဤလူငယ်လေးက အလွန်နှိမ့်ချတတ်ပြီး စိတ်မလောတတ်သလို စိတ်လိုက်မာန်ပါလည်း မလုပ်တတ်ကြောင်း ပြသနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို စစ်ဆေး၍ မရနိုင်သော်လည်း မျက်နှာဖတ်ခြင်းကိုမူ တိုက်ရိုက်သိမြင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟွားက ပြုံးတုံ့တုံ့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယဲ့... ငါ့ကံကြမ္မာကို ဟောပေးပါ့လား"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ အကြီးအကဲယန်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဒီအဘိုးကြီးလည်း အသစ်အဆန်းတစ်ခုကို လေ့လာခွင့်ရပြီပေါ့"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟွားက ပြုံးစစဖြင့် ဆိုချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါ့နောက်ခံက ဘာလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါလား"</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲဟွားက ရာထူးမြင့်မားပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့အဆင့်အတန်းက စကားနဲ့တောင် ဖော်ပြလို့မရပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲဟွား အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အကြီးအကဲဟွား၏ နောက်ခံကို အတိအလင်း ထုတ်မပြောသော်လည်း သူ ဆိုလိုရင်းက ရှင်းလင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟွားက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အင်း.. ဒါကိုတော့ ထည့်မတွက်ဘူး။ တကယ်တော့ လူတော်တော်များများ ဒါကို မြင်နိုင်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းကလည်း သဘောတူညီဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အကြီးအကဲဟွားထံတွင် အထက်လူကြီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုးရှိပြီး အကြီးအကဲယန်၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသူ မည်သူမဆို အဆင့်အတန်းနှင့် အာဏာကြီးမားသူ ဖြစ်မည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် အကြီးအကဲဟွား၏ ဘဝမှတ်တမ်းကိုဖွင့်ကာ အစောပိုင်းအချက်အလက်များကို အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယဲ့ချန်းက မေးခွန်းသင်္ကေတတစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။ ငွေတစ်ဘီလျံ ကုန်ကျသွားသော်လည်း သူ ရရှိလိုက်သော အချက်အလက်များက မျှော်လင့်မထား​သော အချက်များပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲဟွား.. ကျွန်တော့်အထင်မမှားဘူးဆိုရင် ခင်ဗျား အခု ကိစ္စတစ်ခုကို စိတ်ပူနေတယ်။ ပြီးတော့ နောက်ငါးမိနစ်နေရင် အဖြေတစ်ခု ထွက်လာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲဟွား၏ အမူအရာကား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားမှာ ကွက်တိမှန်နေပေသည်။ သူသည် လတ်တလော ကိစ္စတစ်ခုအတွက် စိတ်ပူနေပြီး ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ထားပါဘဲ ယဲ့ချန်းက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုအကြောင်းကို သိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ချန်းအပေါ် ထားရှိသော အကြီးအကဲဟွား၏ အကြည့်များလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အခြားလူများကမူ မယုံကြည်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားများမှာ အလွန်သေချာလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ငါးမိနစ်အတွင်း ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုသည်ကို မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲယန်နှင့် အကြီးအကဲဟွားတို့သည် အသက်ကြီးပြီး သတိလွတ်နေကြပြီဖြစ်ရာ လူငယ်လေးတစ်ယောက်၏ လှည့်စားမှုကို ခံနေရသည်ဟုပင် တော်တော်များများက ထင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ငါးမိနစ်ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်လာသော်လည်း မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဧည့်ခံပွဲရှိ လူအများအပြားမှာ တီးတိုးပြောဆိုကြလေတောလသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးက လေလုံးထွားနေတာပါကွာ။ အရှက်ကွဲတော့မှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးက ယုံရမယ့်ပုံမပေါ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟာသပဲ။ အကြီးအကဲဟွားလို ရာထူးကြီးတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးတွေကို ဘယ်သူက ခန့်မှန်းနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ စုဝမ်ယိပင် ခပ်တိုးတိုးကပ်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ယဲ့ချန်း.. ရှင် ခုနက စကားလောသွားတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာမှာပင် ငါးမိနစ်ပြည့်သွားချေသည်။ ထိုအခိုက်တွင် သီးသန့်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး အတွင်းရေးမှူးဖြစ်ဟန်တူသော လူတစ်ယောက် အတွင်းသို့ဝင်လာပြီး အကြီးအကဲဟွားကို စကားအနည်းငယ် တီးတိုးကပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟွား၏ အမူအရာကား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ငါးမိနစ်တိတိ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။</p> <p> </p> <p>ဒါက အံ့ဩစရာကောင်းလွန်းမနေဘူးလား။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>စင်စစ်အံ့မခန်းဖွယ်ရာပင်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးက အကြီးအကဲဟွားကို သတင်းစကားပါးပြီးနောက် တစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်လေရာ အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးခမျာ သူတို့၏အကြည့်များအောက်တွင် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ ငါ့ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံများ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟွားက မတ်တတ်ထရပ်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲယန်.. ခင်ဗျားတို့ စကားဆက်ပြောနှင့်ကြပါ။ ဖုန်းတစ်ကောပြောစရာရှိလို့ အပြင်ခဏထွက်လိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲယန်က တအံ့တသြရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယဲ့.. မင်းက တကယ်အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။ ဒါကို တကယ် ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့တယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းကမူ တဟားဟားရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်းပါးပါးပဲ တတ်တာပါ။ မှန်သွားမယ်လို့ မထင်ထားဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခန့်မှန်းတာတဲ့လား။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းတိကျလွန်းနေတယ်လေ။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် အကြီးအကဲဟွား ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ပြန်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြုံးစစဖြင့် ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ယဲ့.. ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ တကယ်ယုံသွားပြီ။ မင်းရဲ့ဟောကိန်းက ကွက်တိပဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကံကောင်းလို့ မှန်သွားတာပါ"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲဟွားက ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယဲ့.. ကျုပ် မကြာခင် ခရီးတစ်ခု သွားဖို့ရှိတယ်။ အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိနိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက အကြီးအကဲဟွားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နိမိတ်မကောင်းဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲဟွား၏မျက်နှာကား ရုတ်ခြည်းပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယဲ့ချန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဖြေရှင်းလို့တော့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသော် အကြီးအကဲဟွား၏မျက်လုံးများ အရောင်လဲ့သွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာယဲ့.. ဒါကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲဟွား.. ခင်ဗျားရဲ့ကိစ္စတွေက ကျွန်တော်တို့လို သာမန်လူတွေ ဝင်ပါသင့်တဲ့ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ ကျွန်တော် ဝင်မပါတာ အကောင်းဆုံးပဲမဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>သို့သော် အကြီးအကဲဟွားကမူ ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြောပါ။ ပြဿနာမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားအစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်လုပ်မယ်ဆိုရင် ပြန်လာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲဟွား၏မျက်နှာကား ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်းက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့..."</p> <p> </p> <p>ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ယဲ့ချန်းမှာ စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ရေးမှတ်ပြီးနောက် စာရွက်ကိုခေါက်၍ အကြီးအကဲဟွားထံသို့ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခု ဖွင့်မကြည့်ပါနဲ့။ တကယ်လို့ အန္တရာယ်ကြုံလာခဲ့ရင် ကံဆိုးရာကနေ ကံကောင်းဖို့အတွက် ဒီစာရွက်ထဲက ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လုပ်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲဟွားက ထိုစာရွက်ကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက်ထည့်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ချန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကလည်း အနည်းငယ် လေးနက်နေသည်။ အကြောင်းမှာ ဤကိစ္စသည် သူနှင့်လည်း ပတ်သက်နေသည်ဖြစ်ရာ သတိမထားပါက သူ့အသက်ပါ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ယဲ့ချန်း အကြီးအကဲဟွားကို ကူညီပေးရသည့် အရေးကြီးအကြောင်းအရင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>••••••••••••</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save