Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း  (၁၁၉) </h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော လက်သီးချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ညနေချမ်း အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း **ပိုမြို့**ကြီးမှာ မှိုင်းညို့နေသော မြူနှင်းများအောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤအချိန်၌ ပိုမြို့အတွင်း လင်းထိန်နေသော မီးရောင်စုံများကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မီးခိုးရောင်သန်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကျဲပါးလှသော မိုးစက်မိုးပေါက်များနှင့်အတူ မြို့အနှံ့မှ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိသော ဟိန်းဟောက်သံများသာ ကြားနေရ၏။ ဤအခြင်းအရာက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ဤမြို့သည် လူသားများ နေထိုင်ရာ မြို့လော သို့မဟုတ် မှော်သားရဲများအတွက် အမဲလိုက်ကွင်းပြင်လော သံသယဝင်စေတော့သည်။</p> <p>မင်ဝမ်ရပ်ကွက်အတွင်းရှိ နေရာအနှံ့အပြားတွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစမရှိသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ စက္ကန့်တိုင်းမှာပင် လူသားများသည် ပုန်းအောင်းရာနေရာများမှ ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံနေရပြီး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော မှော်သားရဲတို့၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းရှိ အစာများအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် နေဝင်ဆည်းဆာ၏ မှေးမှိန်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် မှောင်မိုက်သော ညအလှသို့ ကူးပြောင်းသွားချိန်တွင် မှော်သားရဲ အုပ်စုများစွာသည် လမ်းမများပေါ်၌ သောင်းကျန်းနေကြပေသည်။ ၎င်းတို့သည် ယုတ်ညံ့လှသော လူသားတစ်စုက ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးရှိလှသော ဝင်ပေါက်လမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည့်အတွက် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>လူသားခေါ်သော အရသာရှိလှသည့် အစာများကို မမြည်းစမ်းရသေးသည့် မှော်သားရဲများစွာ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့ ဤမြို့ကို အလုံးစုံ မသိမ်းပိုက်နိုင်သေးမီမှာပင် မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရာ လမ်းကြောင်းမှာ မထင်မှတ်ဘဲ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပေပြီ။</p> <p>အနီးအနားရှိ မှော်သားရဲများသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုလမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော လူသားများကို အသည်းအသန် လိုက်လံရှာဖွေနေကြသည်။ လူသားများကြားတွင် အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဆရာတစ်ဦး ပါဝင်နေစေကာမူ ၎င်းတို့သည် ဤကိစ္စကို အလျှော့ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုအစွမ်းထက်လှသော လူသားမှာ ၎င်းတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ ကြွက်များအလား ထွက်ပြေးနေကြသော လူလေးဦးသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။</p> <p>"ခေါင်းဆောင်... တော်ပါတော့... ငါတို့ ထပ်ပြီး မပြေးနိုင်တော့ဘူး" ဖန်လီကျွင်းသည် သူ၏ အားအင်အားလုံးကို သုံးကာ ထွက်ပြေးနေသော လော့ယွင်ပေါ်ကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်ရင်း လက်လျှော့လိုက်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဤမစ်ရှင်အဖွဲ့သို့ စတင်ဝင်ရောက်ကတည်းက ပြန်မလာတော့ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝင်ပေါက်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း အရာရှိ ချန်၏ စတေးမှုနှင့်အတူ အခြေခံအဆင့် မှော်ဆရာလေးများသာဖြစ်သော ၎င်းတို့သည် မှော်သားရဲတို့၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... သူတို့ရဲ့ အရှိန်က ငါ့ကို မမှီနိုင်ပါဘူး။ ငါ့ကို ယုံစမ်းပါ... ငါတို့ သေချာပေါက် လွတ်မှာပါ" လော့ယွင်ပေါ်က ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>လော့ယွင်ပေါ်သည် လက်မလျှော့သေးပေ။ သေရမှာကို မကြောက်သော သူဟူ၍ မရှိပေ၊ ၎င်းတို့သည် သာမန်လူများထက် ပို၍ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာကြသူများသာ ဖြစ်၏။ မိမိကိုယ်ကိုယ် စတေးရမည့်အချိန် ရောက်လာလျှင်လည်း ၎င်းတို့သည် ဝေခွဲနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>မစ်ရှင်မှာ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အရာရှိ ချန်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးမှော်စွမ်းအင်ကို သုံးကာ ၎င်းတို့ လက်မလျှော့စေရန်အတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးခဲ့လေသည်။</p> <p>အသက်သည် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ပိုမြို့အတွင်း၌ လူသောင်းနှင့်ချီ၍ သေဆုံးခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။ လော့ယွင်ပေါ်သည် ဤမြို့၌ ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ရာ နောက်ထပ် သေကျေပျက်စီးမှုများကို မမြင်လိုတော့ပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက် ဖန်လီကျွင်းကိုလည်း မှော်သားရဲတို့၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ မကျရောက်စေလိုပေ။</p> <p>ခေါင်းဆောင် ကျန့်ခုံးတစ်ယောက် တောင်ပံနက်ဝံပုလွေ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ပြန်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့ချင်သေးသည်။ မှော်သားရဲတိုင်း ပိုမြို့အတွင်းမှ နှင်ထုတ်ခံရသည်ကို သူ မြင်လိုသေးသည်။ ထို့ပြင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုယိုသံများ မရှိဘဲ ပိုမြို့ကြီး နဂိုအတိုင်း အေးချမ်းသာယာသွားသည်ကိုလည်း သူ မြင်တွေ့ချင်သေးသည်။<br /> ထို့အတူ ဖန်လီကျွင်းကိုလည်း ဤကဲ့သို့ လက်လျှော့ခွင့် မပေးနိုင်ပေ။</p> <p>"အာဝူး... အာဝူး...”</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှေ့ရှိ လမ်းဆုံတွင် မျက်လုံးတစ်လုံး ဝံပုလွေခြောက်ကောင်က လော့ယွင်ပေါ်နှင့် ဖန်လီကျွင်းတို့၏ ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။</p> <p>ဤလမ်းမကြီးပေါ်တွင် အခြားသော လမ်းကြားဟူ၍ မရှိပေ။ ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း ရာနှင့်ချီသော မှော်သားရဲများက လိုက်ပါလာကြပြီဖြစ်ရာ ဤလူနှစ်ဦး၏ အားနည်းလှသော စွမ်းအားဖြင့် မည်သို့မျှ တိုးထွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရှေ့တွင်လည်း ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံးထွက်ပေါက်ကို မျက်လုံးတစ်လုံး ဝံပုလွေခြောက်ကောင်က ဖြတ်တောက်ထားလေသည်။</p> <p>ဖန်လီကျွင်း၏ မျက်နှာတွင် အားကိုးရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့၏။ သူသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော ရုန်းကန်မှုများကို မပြုလုပ်လိုတော့ပေ။ ဘယ်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသေရမည်သာ ဖြစ်ရာ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်နေရခြင်းမှာ အပိုသာ သူခံစားနေရသည်။</p> <p>လော့ယွင်ပေါ်မှာ ကံကြမ္မာကို အရှုံးမပေးလိုသေးပေ။ ၎င်းတို့နောက်ကို ရာနှင့်ချီသော သားရဲများ လိုက်နေသော်လည်း စစ်သည်တော်အဆင့် မှော်သားရဲသာ မပါဝင်ပါက သူ့ကို ဖမ်းမိရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။</p> <p>ဤလမ်းမကြီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လျှင် ၎င်းတို့အတွက် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လှည့်လည်နေသော မှော်သားရဲ ခြောက်ကောင်မှာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေ၏။ ၎င်းတို့ကို အဖော်များက လမ်းပိတ်ရန်အတွက် လှမ်းခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>“ငါ လက်မလျှော့ဘူး...ငါသာ နည်းနည်းလေး ပိုပြီး အစွမ်းထက်မယ်ဆိုရင် ရလဒ်က ဒီလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p>လော့ယွင်ပေါ်သည် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးကို မျှော်လင့်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဘာမျှမရှိပေ။ သို့သော်လည်း အဆောက်အဦးတစ်ခု၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အဘယ်ကြောင့် မီးလျှံများ၏ တောက်ပမှုကို မြင်နေရသနည်း သူ မသိပေ။</p> <p>"တောက်လောင်စမ်း..."</p> <p>မှောင်မိုက်သော ညအမှောင်အတွင်း၌ ကြွေလွင့်လာသော ဥက္ကာခဲတစ်ခုကဲ့သို့ မီးလျှံများသည် လော့ယွင်ပေါ်၏ မျက်လုံးများကို စူးရှသွားစေသည်။ ၎င်းမှာ ဖျက်ဆီးခြင်း အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>“ပြင်းထန်သော လက်သီး...”</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် အဆောက်အဦး၏ ခေါင်မိုးပေါ်မှနေ၍ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံကြီးသည် အရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။</p> <p>တစ်ကိုယ်လုံး မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းလျက် သူသည် ခေါင်မိုးစွန်းတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး မီးလျှံမိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူပေသည်။ မြို့ကြီး၏ အထက်တွင် ရပ်နေရင်း မီးလျှံများသည် ညအမှောင်ထဲ၌ ဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေပြီး အပူလှိုင်းများမှာ အရာအားလုံးကို ရိုက်ခတ်သွားတော့၏။</p> <p>လေထု၏ အပူချိန်မှာ အလိုအလျောက် မီးလောင်ကျွမ်းနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ မိုဖန်သည် သူ၏ မီးလက်သီးကို အစွမ်းကုန် ပစ်လွှတ်လိုက်ချိန်တွင် ဧရာမ မီးလျှံလက်သီးကြီးမှာ အမှောင်နတ်ဘုရားကို တွန်းလှန်နေသော စွမ်းအားတစ်ခုကဲ့သို့ ညအမှောင်ထုကို ထိုးခွဲသွားတော့၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ လင်းထိန်သွားပေသည်။ ထိုဧရာမ မီးလျှံလက်သီးကြီးမှာ တောက်လောင်နေသော ဥက္ကာခဲတစ်ခုအဖြစ်သို့ပင် ပြောင်းလဲသွား၏။ ၎င်းသည် အဆောက်အဦး အချို့ကို လှပစွာ ကျော်ဖြတ်သွားပြီး လမ်းဆုံဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘုန်း... ဘုန်း... ဝုန်း...”</p> <p>ထိုမီးလက်သီးသည် ဖျက်ဆီးရန်အတွက်သာ မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လောဘတကြီး ရှိနေကြသော ထိုမျက်လုံးတစ်လုံး မှော်ဝံပုလွေခြောက်ကောင်မှာ ဧရာမ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်က ၎င်းတို့ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည့်အလား ကောင်းကင်ယံမှ မီးလျှံများ ကျဆင်းလာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမျှ မတွေးထားခဲ့ကြပေ။ ဝံပုလွေများသည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းကြသော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။ ၎င်းတို့မှာ မီးလှိုင်းများအတွင်း၌ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ဧရာမ မီးလက်သီးကြီး ကျရောက်သွားသော လမ်းဆုံတွင် ကြီးမားလှသော မီးလောင်ကျင်းကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။ လော့ယွင်ပေါ်နှင့် ဖန်လီကျွင်းတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ထားသော ဝံပုလွေ ခြောက်ကောင်မှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရပြီး အချို့မှာမူ သနားစဖွယ် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။</p> <p>"ဒါက......" လော့ယွင်ပေါ်နှင့် ဖန်လီကျွင်းတို့မှာ မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးသနားလိုက်သော ကောင်းချီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ ငရဲတံခါးဝသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းနေရသော အချိန်မှာပင် မီးလက်သီးတစ်ချက်က ၎င်းတို့ကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့၏ ယခုလက်ရှိ ခံစားချက်ကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>လော့ယွင်ပေါ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။သူသည် လေပြင်းခြေလှမ်းကို ထပ်မံအသုံးပြုကာ ဖန်လီကျွင်းနှင့်အတူ ထွက်ပြေးလိုက်ပေသည်။ ထိုဧရာမ အပေါက်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်သွားချိန်တွင် လော့ယွင်ပေါ်သည် ထိုတောက်ပသော မီးလျှံများ မည်သည့်နေရာမှ လာသနည်း လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>မီးလျှံများကြားမှ အရိပ်တစ်ခု...</p> <p>“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာလဲ... အဲဒါ မိုဖန်နဲ့ ဘာကြောင့် တူနေရတာလဲ...ငါများ မှားနေတာလား...”</p> <p>ဖန်လီကျွင်းလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်မှာပင် ဤကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည် သူမတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ဤအံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်မှာ ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အမျိုးသားတစ်ဦးထံမှ လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“သူက ဘယ်သူလဲ...ပိုမြို့ထဲမှာ ငါတို့ မသိသေးတဲ့ ပညာရှင်တွေ ရှိနေသေးတာလား။ သူက ဘာကြောင့် ငါတို့ကို ကယ်ချင်တာလဲ...”</p> <p>မီးလျှံများ၏ တောက်ပမှုမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားချိန်တွင် ထိုရပ်ကွက်မှာလည်း မှောင်မိုက်မှုအတွင်းသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရှင်းရှားသည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ မိန်းကလေးငယ်၏ နုနယ်လှသော အလှတရားမှာ မီးလှိုင်းများနှင့်အတူ လွင့်မြောနေ၏။ သူ၏ ဆံပင်အနက်ရောင်များနှင့်အတူ ဤခေါင်မိုးပေါ်မှာ ရွေ့လျားနေသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ လှပသော မျက်နှာတွင်မူ အံ့ဩမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သူ၏ လှပသော မျက်လုံးများသည် ခေါင်မိုးစွန်းရှိ အရိပ်ဆီသို့သာ အာရုံစိုက်နေမိသည်။ သူသည် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေစေကာမူ ညအမှောင်ထုထဲသို့ မီးလက်သီးတစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်ချိန်တွင် မိုဖန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါများနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါမှုမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုရှင်းရှား ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှင်းရှား၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မိုဖန်သည် အမြဲတမ်း သူ့ကို နွေးထွေးစွာ ဆက်ဆံတတ်ပြီး ရယ်စရာအတွေးများကို ဝေမျှတတ်သော လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော တည်ကြည်လေးနက်ပြီး အကြွင်းမဲ့သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည် သူ စိတ်ကူးရန်ပင် ခက်ခဲပေသည်။</p> <p>မိုဖန်သည် ရှင်းရှား၏ အကြည့်မှာ သူ၏ မျက်နှာထက်မှ တစ်ခါမျှ မခွာသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီးနောက် ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးကာ မသိစိတ်မှ မေးလိုက်မိ၏။ </p> <p>"ငါ့ပုံစံက တော်တော်လေး လန်းမနေဘူးလား"</p> <p>ထိုအခါမှပင် ရှင်းရှားသည်  သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်မှာ အနည်းငယ် ကလေးဆန်သွားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။ သူသည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး မိုဖန်၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှင်းရှားသည် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ လိပ်ပြာလေးများ ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော ရင်ခုန်သံကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း(၁၁၉)ပြီး<br />  ***</p>


Save