Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - (၁၂၃) </h2> <h2 style="text-align: center;">(ဆရာမ ထန်ယွဲ့၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လောလောဆယ်တွင် သူ၏ နက်ဗျူလာ မှာ အားကောင်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း၏ အားကောင်းနှုန်းမှာလည်း နှေးကွေးခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ဆွဲသီးက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို မည်မျှအထိ ပံ့ပိုးပေးနေသလဲဆိုသည့် အတိအကျ ပမာဏကိုမူ မိုဖန် လောလောဆယ် မသိနိုင်သေးပေ။</p> <p>အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဤနှစ်လတာ အချိန်အတွင်း မိုဖန်သည် အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားကာ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ပေသည်။ သူသည် အခြေခံအဆင့်တွင် ရှိစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ရက်တိုတို ခြောက်လအတွင်း သူ၏ ပထမဆုံး အလယ်အလတ်အဆင့်မှော်ကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်မလားဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပေ။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ငါ တစ်လလောက် လေ့ကျင့်ပြီးပြီ ဆိုတော့ကြည့်ရသေးတာပေါ့"</p> <p>မိုဖန်သည် သူ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် အဆုံးအထိ ကြယ်စင်အားလုံးကို ချိတ်ဆက်ရန် အားသွန်ခွန်စိုက် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>ကြယ်တာရာ လမ်းညွှန်ချက် ကို အသုံးပြု၍ ကြယ်များကို ကြယ်လမ်းကြောင်း များအဖြစ် ချိတ်ဆက်သည့် နည်းလမ်းများကို မိုဖန် အတော်ပင် ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်၏။ ယခု နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ မိုဖန် အနေဖြင့် ကြယ်မှုန် မည်မျှအထိကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်နည်း ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ပထမဆုံး ခုနစ်လုံးမှာ သူ၏ အခြေခံအဆင့်မှော်အတွက် ကြယ်စင်များ ဖြစ်သဖြင့် လွယ်ကူလှပေသည်။ မိုဖန်သည် ၎င်းတို့ကို လွယ်ကူစွာပင် ချိတ်ဆက်လိုက်ရာ ကြယ်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ထိန်းချုပ်မှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရင်း မိုဖန်သည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော အခြားကြယ်စင်များကို သူ၏ အမိန့်ကို နာခံရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေလိုက်သည်။</p> <p>အဋ္ဌမမြောက် ကြယ်စင်မှာ အတော်ပင် လိမ္မာလှပေသည်။ မိုဖန်အနေဖြင့် ၎င်းနှင့် အများကြီး ထိတွေ့ဆက်ဆံစရာ မလိုဘဲ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော သဘောတူညီမှု ရယူပြီးနောက်တွင် ထိုအဋ္ဌမမြောက် ကြယ်စင်မှာ ပထမအပတ်အတွင်းမှာပင် သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။</p> <p>နဝမမြောက် ကြယ်စင်မှာမူ ထိုမျှ မလိမ္မာပေ။ မိုဖန်သည် ၎င်းကို ခြိမ်းခြောက်မှုများ သုံးကာ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ အနည်းငယ် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားချိန်တွင် နဝမမြောက် ကြယ်စင်၌ အက်ကြောင်းတစ်ခု အလွယ်တကူ ပေါ်လာတတ်ပေသည်။</p> <p>အက်ကြောင်းဖြစ်ပေါ်ခြင်း သည် အခြေခံအဆင့်တွင် ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ ကြယ်စင်တစ်လုံးတည်း ချိတ်ဆက်မှု ပျက်ပြားသွားပါက ကြယ်တာရာလမ်းကြောင်း တစ်ခုလုံးမှာ ဒိုမီနိုကွက်များအလား ပြိုလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး အစမှ ပြန်စရပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ ပြင်ပမှ နှောင့်ယှက်မှုများကြောင့်သော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် ကြယ်စင်ကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် အာရုံစူးစိုက်မှု လျော့နည်းသွားခြင်းကြောင့်သော်လည်းကောင်း ဖြစ်တတ်ပေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ...နောက်တစ်ခုက ဒသမမြောက် ကြယ်စင်ပဲ"</p> <p>နဝမမြောက် ကြယ်စင်ကို အောင်မြင်စွာ ချိတ်ဆက်ပြီးနောက်တွင် ပိုမိုခက်ခဲလာသော ဒသမမြောက် ကြယ်စင်ကို သူ ချက်ချင်းပင် စတင်လိုက်သည်။</p> <p>ယခင် ကြယ်စင်ကိုးလုံးမှာ ကြယ်တာရာလမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်းပေါ်တွင် ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့သည် ကြယ်တာရာပုံရိပ်၏ ဝင်ရိုးများ ဖြစ်ကြပေသည်။ မိုဖန်သည် ပြီးစီးသွားသော ကြယ်တာရာလမ်းကြောင်း မပြိုကွဲစေရန် အမြဲမပြတ် ထိန်းသိမ်းထားရသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း အခြားသော ကြယ်တာရာလမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ရန် ကြိုးပမ်းရပေသည်။</p> <p>ကြယ်တာရာလမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်းကို အပြီးသတ်ရန်မှာ မခက်ခဲလှသော်လည်း၊ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း အခြားသော ကြယ်စင်များကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာ ခက်ခဲမှုကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြင့်စေပေသည်။ ၎င်းကို မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ အာရုံစူးစိုက်မှု အဆင့်အတန်းကို စမ်းသပ်ခြင်းပင် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>သူသည် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းစဉ်က သူ၏ အသိစိတ်မှာ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာများကို ဆက်တိုက် ခံစားခဲ့ရသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေပေသည်။ သူသည် အံကို တင်းတင်းစေ့ကာ ထိုဝေဒနာကို အောင့်အည်း သည်းခံခဲ့ပေသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် သူသည် ထိုသို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများကို မခံနိုင်ပါက၊ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာ နက်ဗျူလာတစ်ခုလုံးစာ ကြယ်စင်များကို ထိန်းချုပ်ရန် မလုံလောက်သေး၍ပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဤလေ့ကျင့်မှု ကာလအတွင်း မိုဖန်သည် ဒသမမြောက် ကြယ်စင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း အကြိမ်ပေါင်း မည်မျှ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p><br /> "လာစမ်း... တော်တယ်"</p> <p>ခရမ်းရောင် ကြယ်စင်လေးမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း နာခံစွာဖြင့် ရောက်ရှိလာပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းမှာ မိုဖန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် သတ်မှတ်ထားသော နေရာ၌ လိမ္မာစွာပင် ရောက်ရှိလေသည်။</p> <p>မိုဖန်အတွက်မူ ၎င်းကို ခြေလှမ်းအကြီးကြီး လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် အလယ်အလတ်အဆင့်မှော်၏ ကြယ်တာရာပုံရိပ်အတွက် အခြေခံအကျဆုံး အစိတ်အပိုင်းကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပေပြီ။</p> <p>အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဆရာများစွာမှာ ဤကြယ်တာရာပုံရိပ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာကြရပေသည်။ လူအများမှာ အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သော်လည်း၊ အလယ်အလတ်အဆင့်မှော်ကို အသုံးပြုနိုင်သည့် အချိန်တွင်မူ ၎င်းတို့မှာ အိုမင်းနေကြပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကြယ်တာရာပုံရိပ်တစ်ခု၏ ခက်ခဲမှုမှာ ကြယ်လမ်းကြောင်းထက် များစွာ ပိုမိုခက်ခဲလှပေသည်။ သင်၌ လုံလောက်သော စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှု အပေါ် နားလည်မှု မရှိပါက ထိုနေရာတွင်ပင် တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေနိုင်သည်။</p> <p>မိုဖန်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှာ အလွန်ပင် အောင်မြင်သည် ဆိုနိုင်ပေသည်။ ဤမနက်ခင်းတွင် မိုဖန်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် မှော်အတတ်ကို လေ့ကျင့်နိုင်ရန် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို သွားရောက်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မိုဖန်၏ မှော်အသုံးပြုနိုင်သည့် အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လာသည်။</p> <p>ယခုအခါ မိုဖန်သည် လက်စီးလက်ခြင်း သို့မဟုတ် မီးတောက်ပေါက်ကွဲခြင်း ကို အသုံးပြုရန် ၁.၅ စက္ကန့်သာ လိုအပ်ပေသည်။ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော မှော်ဆရာကြီးများသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံမျှဖြင့် အခြေခံအဆင့်မှော်များကို ချက်ချင်း အသုံးပြုနိုင်ကြသည် ဆိုကြပေသည်။</p> <p>ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် လေ့ကျင့်မှုမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးကြောင်း မိုဖန် သိရှိပေသည်။ ၁.၅ စက္ကန့်မှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးနေဆဲ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ မှော်သားရဲတစ်ကောင်မှာ သင့်ထံမှ မီတာ ၃၀ ခန့် အကွာတွင် ရှိနေပါက၊ ၎င်းတို့သည် သင့်ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်လာရန် ၁ စက္ကန့်သာ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>လေ့ကျင့်မှုပြီးနောက် မိုဖန်သည် သူ၏ ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းတုန်ခါလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ မိုဖန် ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မသိသော နံပါတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် သံသယဖြင့် ဖုန်းကို ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p>"ဟဲလို... မိုဖန်လား" </p> <p>ဖုန်းထဲမှ ရင့်ကျက်ပြီး အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ နားထောင်ရသူ၏ နားကို အေးသွားစေသည်။</p> <p>"ဆရာမ ထန်ယွဲ့... ဆရာမရဲ့ အသံကို ပြန်ကြားရတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာပါတယ်"  မိုဖန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>ဘေးဒုက္ခဆိုးကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင် မည်သူမျှ မိမိကိုယ်ကိုမှလွဲ၍ အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြပေ။ မိုဖန်သည်လည်း သူ၏ ချစ်လှစွာသော ဆရာမ ထန်ယွဲ့ကို မမြင်တွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။ ပြောရလျှင် ဆရာမ ထန်ယွဲ့က သူ့ကို စာအုပ်အချို့ မပေးခဲ့ပါက သူ၏ အသက်မှာ ပိုမြို့အတွင်းမှာပင် ဇာတ်သိမ်းသွားနိုင်သည်။</p> <p>"မင်းကတော့ အဝေးကြီးမှာ သွားပုန်းနေတာပဲ။ မင်း ရှန်ဟိုင်းက နေရာချထားရေးစခန်းမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ငါ ကျန့်ခုံးကို မနဲမေးလိုက်ရတယ်"  ထန်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>"အများကြီး ဖြစ်ပျက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် လေ့ကျင့်နိုင်မယ့် နေရာတစ်ခုကိုပဲ ရှာချင်နေမိလို့ပါ" မိုဖန်က ဖြေ၏။</p> <p>"မှော်မြို့တော်ကြီးကို လာဖို့ ဘယ်လိုများ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ၊ မူမိသားစု တောင်မှ ဒီမြို့တော်ကြီးမှာဆိုရင် မိသားစုငယ်လေးအဆင့်ပဲ ရှိတာ။ မင်းက ပြဿနာရှာရတာ ဝါသနာပါတဲ့လူဆိုတော့ ကြီးကျယ်တဲ့ မိသားစုကြီးတွေကို သွားပြီး မနှောင့်ယှက်မိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ထန်ယွဲ့က ဆိုသည်။</p> <p>"လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော်က တစ်ကမ္ဘာလုံးနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသလိုပါပဲ။ ဒီနေရာချထားရေးစခန်းက တော်တော်လေး ခြောက်ကပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ပြဿနာရှာချင်ရင်တောင်မှ အခြေအနေမပေးပါဘူး"  မိုဖန်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“နေရာချထားရေးစခန်းကတော့... ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲဒီအကြောင်းကို ပြောဖို့တောင် စိတ်မပါတော့ပါဘူး...”</p> <p>"ငါ အခု ဟန်ကျိုးရဲ့ မြောက်ဘက်ပိုင်းမှာ မစ်ရှင်တစ်ခု လုပ်နေတာ။ မင်းမှာ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိရင် ဒီဘက်ကို ခဏလောက် လာခဲ့ပါလား၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းအတွက် အကြံပြုချက်တချို့ ငါပေးမယ်" ထန်ယွဲ့က သူ့ကို ပြောသည်။</p> <p>"မစ်ရှင် ဟုတ်လား...ဆရာမ ထန်ယွဲ့... ဆရာမက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ဆရာမရဲ့ တပည့်လေးကို နည်းနည်းလောက် အရိပ်အမြွက် ပြောပြလို့ မရဘူးလား"  မိုဖန်က မေးလိုက်၏။</p> <p>မိုဖန်သည် ယခင်ကတည်းက တစ်ကြိမ် မေးဖူးခဲ့ပေသည်။ ဆရာမပေးသောစာအုပ်များမှာ ပိုက်ဆံရှိလျှင်ပင် ဝယ်ယူ၍မရသော ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ဆရာမ ထန်ယွဲ့မှာ ထိုစာအုပ် လေးအုပ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ နောက်ခံသမိုင်းမှာ သာမန် အထက်တန်းကျောင်းဆရာမ တစ်ဦးထက် များစွာ ပိုမိုနက်နဲကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။</p> <p>"အချိန်ကျလာရင် ငါ ပြောပြပါ့မယ်။ ဒါနဲ့... မင်း လာမှာလား မလာဘူးလား" ထန်ယွဲ့က လျှို့ဝှက်စွာ ပြောပေသည်။</p> <p>"လာမှာပေါ့... သေချာပေါက် လာမှာပေါ့"</p> <p>"မင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား"</p> <p>"အာ... ဆရာမက ဘယ်လိုသိတာလဲ" မိုဖန်က အနေခက်စွာ ဖြေလိုက်၏။</p> <p>အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ကိစ္စမှာ မိုဖန်အနေဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရသေးပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ စွမ်းအားကို အများကြီး ထုတ်ပြလေ၊ သူ့အတွက် ပို၍ အဆင်မပြေဖြစ်လေ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ငါတို့ဆီမှာ လျှပ်စီးမှော်ဆရာ တစ်ယောက် လိုအပ်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ"</p> <p>"ဆရာမ... ကျွန်တော်က ကြယ်တာရာပုံရိပ်ကို အဆုံးအထိ မပြီးသေးဘူးလေ"</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းအတွက် ကြယ်တာရာ မြေပုံစာအုပ် ကို ငါ အသင့်ပြင်ထားပြီးသားပါ"</p> <p>"အဲဒါတွေကို ဆရာမတို့ မိသားစုက ရောင်းနေတာလား။ ဆရာမ ပြောပုံက ဂေါ်ဖီထုပ်လေးတွေလိုပဲ။ ဒီပစ္စည်းတွေကို အစွမ်းထက်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေကပဲ ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဈေးကွက်ထဲမှာ ဝယ်လို့မရဘူးလို့ ကျွန်တော် ကြားထားတာ။ ဆရာမ ထန်ယွဲ့... ဆရာမက အဲဒီ အဖွဲ့အစည်းထဲကလား"  မိုဖန်က မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဘာလို့ မေးခွန်းတွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာလဲ။ အကယ်၍ မင်း ငါတို့ကို ဒီမစ်ရှင်မှာ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရလိမ့်မယ်"</p> <p>“မှော်နှိုးခြင်းကျောက်တုံးရော ရမလား"</p> <p>"မှော်နှိုးခြင်းကျောက်တုံး ဟုတ်လား... ကောင်းပြီ၊ အကယ်၍ မင်း ဒါကို ပြီးအောင်လုပ်နိုင်ရင်၊ မင်းကို ငါ မှော်အသင်းအဖွဲ့ဆီ ခေါ်သွားပြီး မှော်နှိုးခြင်း လုပ်ပေးမယ်"</p> <p>မိုဖန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကိုက်သွားရပေသည်။</p> <p>"ဒါကို ပြီးအောင်လုပ်နိုင်ရင် ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း(၁၂၃)ပြီး<br /> ***</p>


Save