Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - (၁၂၄) </h2> <h2 style="text-align: center;">(ဆရာမ ထန်ယွဲ့၏ နောက်ခံသမိုင်း)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဟန်ကျိုးသည် ရှန်ဟိုင်းနှင့် အလွန်နီးကပ်ပေသည်။ သို့မဟုတ် ရှန်ဟိုင်း၏ မြို့ပြဧရိယာနှင့် ဟန်ကျိုး၏ မြို့ပြဧရိယာမှာ တစ်ဆက်တည်း ထိစပ်နေသည်ပင် ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>မိုဖန်သည် ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဆရာမ ထန်ယွဲ့၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဟန်ကျိုးမြို့ မြောက်ဘက်ပိုင်းရှိ ကျန်းနန် ဒေသမှ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာပေသည်။</p> <p>ထိုမြို့ငယ်လေး၏ အမည်မှာ ရှီးရွှေ ဖြစ်ပြီး အမည်မှာ အတော်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပေသည်။ သို့သော် မိုဖန် ထိုမြို့သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ ဤနေရာ၌ အက်ကွဲနေသော မြေပြင်များ၊ ညစ်ပတ်ပြီး စွန့်ပစ်ထားသော လယ်ကွင်းများကိုသာ နေရာအနှံ့ တွေ့လိုက်ရသည်။ မိုဖန် စိတ်ကူးယဉ်ထားသော ရေလမ်းခရီးများဖြင့် သာယာလှပသည့် ကျန်းနန်ပုံရိပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားပေသည်။</p> <p>ချောင်းငယ်လေးတစ်စင်းတောင် မမြင်ရပေ။ ရေကန်သေးသေးလေးတစ်ခု ရှာရန် အတော်ပင် ခက်ခဲမည့်ပုံ ရှိသည်။</p> <p>ဤမြို့ငယ်လေးမှာ အတိတ်ကာလက ခရီးသွားဆွဲဆောင်မှုရှိသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပုံရပြီး ရှေးဟောင်းပုံစံ တည်းခိုခန်းအချို့လည်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ အလှလေး ထန်ယွဲ့ ပို့ပေးထားသော လိပ်စာအတိုင်း ရှာဖွေကာ မိုဖန်သည် ဝရံတာတွင် ထိုင်နေသော ကောက်ကြောင်းအလှများဖြင့် ပြည့်စုံလှသည့် သူ၏ ဆရာမကို လှမ်းမြင်လိုက်ရချိန်တွင် မိုဖန်၏ စိတ်ထဲ၌ များစွာ ပျော်ရွှင်သွားရ၏။</p> <p>ဆရာမထန်ယွဲ့၏ ဝိုင်းစက်နေသော တင်ပါးများနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တောင်ကုန်းအလား ရင်အစုံအား မိုဖန်လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ </p> <p>ထန်ယွဲ့မှာ မိုဖန် ရောက်လာသည်ကို သိရှိပုံရပေသည်။ သူ၏ ဆံနွယ်များကို သပ်တင်လိုက်ချိန်တွင် ဆောင်းဦးပေါက် ရေပြင်အလား ကြည်လင်လှသော သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရောက်ရှိလာသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းသာရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p>"ဆရာမ ထန်ယွဲ့ကတော့ အရင်အတိုင်း လှနေတုန်းပါပဲလား" မိုဖန်က မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်ပေ။</p> <p>"မင်းလည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ရောက်တယ်ဆိုတာ နာမည်ကြီး မိသားစုတွေနဲ့ အသင်းအဖွဲ့တွေကြားမှာတောင် ပါရမီရှင်လို့ သတ်မှတ်ခံရမယ့်အဆင့်ပဲ" ထန်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဖြေပေသည်။</p> <p>"ဆရာမလည်း အဲဒီလောက် မအိုသေးပါဘူး... ကျွန်တော် ဆရာမရဲ့ တကယ့် အစွမ်းကို အခုထိ မမြင်ဖူးသေးဘူး"  မိုဖန်က ဆိုသည်။</p> <p>"ကဲ... အတည်ပေါက်နဲ့ နောက်မနေနဲ့တော့။ ပိုမြို့ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်နေတုန်းက ငါ ဘယ်ရောက်နေသလဲဆိုတာ မင်း သိချင်နေတာ မဟုတ်လား" ထန်ယွဲ့က တိုက်ရိုက်ပင် မေးသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် သိချင်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆရာမက သာမန် အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဆရာတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ခံစားရလို့ပါ။ ဆရာမရဲ့ နောက်ခံကလည်း သာမန်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာမ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ တန်လန်မှော်အထက်တန်းကျောင်းမှာ လာပြီး စာသင်နေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး။ လူမသိစေချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု လုပ်ထားလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆရာမက တကယ်တော့ အနက်ရောင် ဗာတီကန်ရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူများလား"  မိုဖန်က ထုတ်ဖော် မေးမြန်းပေသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ယွဲ့ မျက်စောင်း ထိုးလိုက်မိသည်။ ဤတပည့်ကျော်၏ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းမှာ အတော်ပင် ကြွယ်ဝပေသည်။</p> <p>"မင်း မှော်အသင်းအဖွဲ့ ရဲ့ ဥပဒေစိုးမိုးရေး အဖွဲ့အစည်းအကြောင်း ကြားဖူးသလား"  ထန်ယွဲ့က မေး၏။</p> <p>"နည်းနည်းပါးပါးတော့ ကြားဖူးပါတယ်။ သူတို့က အဆင့်မြင့်ဆုံး အာဏာပိုင် မှော်ဆရာတွေဖြစ်ပြီး ဥပဒေချိုးဖောက်တဲ့ မှော်ဆရာတွေကို ဖမ်းဆီးတဲ့နေရာမှာ အထူးပြုတယ်လို့ ဆိုကြတယ် မဟုတ်လား"  မိုဖန်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ငါက အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အနက်ရောင် ဗာတီကန် က ပိုမြို့အတွက် စီစဉ်ထားတဲ့ အစီအစဉ်ကို ငါတို့ အနည်းငယ် သိထားခဲ့တယ်။ ကံမကောင်းတာက သူတို့က ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကြီး လုပ်ထားမယ်ဆိုတာ ငါတို့ ကြိုမမြင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် အနက်ရောင် ဗာတီကန် က ဆာလန်းဆိုတဲ့ လူကို အနိုင်ယူဖို့ပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျန်တာတွေကိုတော့ ကျန့်ခုံးတို့ အဖွဲ့ဆီပဲ လွှဲပေးခဲ့ရတာ။ အဲဒါ ငါ့အပြစ်ပါ၊ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါသာ စောစော ကြိုမြင်နိုင်ခဲ့ရင် ဒီဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ထန်ယွဲ့က မိုဖန်ကို အမှန်အတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဆရာမက ပိုမြို့မှာ ရှိနေတာ နှစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ၊ အဲဒီလူတွေကတော့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အောင် ကြိုတင်စီစဉ်ပြီး လူအင်အားတွေ ဖြန့်ထားခဲ့တာ။ ကြည့်ရတာ အထက်လူကြီးတွေက ပိုမြို့ကိစ္စကို အလေးအနက် မထားခဲ့ပုံပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း ဆရာမ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သူလျှိုအဖြစ် လွှတ်လိုက်တာနေမှာပေါ့" မိုဖန်က ဆိုသည်။</p> <p>ပိုမြို့ဘေးဒုက္ခမှာ အနက်ရောင် ဗာတီကန် က အချိန်အကြာကြီး ကြိုတင် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဥပဒေစိုးမိုးရေး အဖွဲ့အစည်းအနေဖြင့် ဤကိစ္စကို အနည်းငယ် သိရှိထားပြီး ထန်ယွဲ့ကိုပါ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းမှာ ၎င်းတို့သည်လည်း လူညံ့များမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။</p> <p>"အခုတော့ ပိုမြို့ ပျက်စီးသွားတဲ့ သတင်းက နေရာအနှံ့ ပြန့်နေပြီ။ ဒါ့ပြင် အနက်ရောင် ဗာတီကန် အကြောင်းကိုလည်း လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြန်ထားပြီးပြီ။ ငါ သိထားတာတွေကိုလည်း အစီရင်ခံစာ တင်ထားပြီးပြီမို့  ဥပဒေစိုးမိုးရေး အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိတွေက ဒီကိစ္စကို လွှဲပြောင်းယူထားကြတယ်။ သူတို့ ပိုမြို့အတွက် တရားမျှတမှုကို မကြာခင် ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"  ထန်ယွဲ့က ပြောပေသည်။</p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... ဝမ်းနည်းစရာတွေကို မပြောကြရအောင်။ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ လာခိုင်းတာလဲဆိုတာပဲ ပြောပါဦး။ ဒီမြို့ငယ်လေးမှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခြောက်သွေ့နေရတာလဲ"  မိုဖန်က ခေါင်းစဉ် ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ အကဲခတ်မှုက အတော် ထက်မြက်တာပဲ။ မင်းပြောသလိုပါပဲ၊ ဒီ ရှီးရွှေမြို့ရဲ့ ရေအရင်းအမြစ်တွေ ခန်းခြောက်ကုန်ပြီ၊ အနောက်မြောက်ဘက်က မိုးခေါင်ရေရှားရပ်ဝန်းလို ဖြစ်နေပြီ"  ဆရာမ ထန်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။</p> <p>"ဒီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား" မိုဖန်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။</p> <p>မုဆိုးအဖွဲ့တွင် အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေခဲ့ပြီးနောက် မိုဖန်သည် ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် အခြေအနေများကို မှော်သားရဲများ၏ လက်ချက်ဟု ဆက်စပ်တွေးတောတတ်သော အကျင့် ဖြစ်နေပေပြီ။</p> <p>မြို့ကြီးပြကြီးတွေမှာ မှော်သားရဲ မရှိနိုင် ဟု မဆိုလိုပေ။ မြို့ကြီးလေ၊ မှော်သားရဲ များလေဖြစ်ပြီး လူများလည်း ပိုပြီး အစားခံရလေ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ငါလည်း အသေအချာတော့ မသိသေးဘူး။ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးက တခြား မြို့တွေမှာလည်း ဖြစ်နေတယ်လို့ သတင်းရထားတယ်။ ငါ ရှာတွေ့ထားတဲ့ သဲလွန်စတွေကလည်း နဲနဲပဲရှိနေသေးတယ်၊ အဲဒါကြောင့် မင်းကို ဒီမှာ ကူညီပေးဖို့ ခေါ်လိုက်တာ" ဆရာမ ထန်ယွဲ့က ပြောပြ၏။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ဆရာမ လူမှန်ကို ရှာမိတာပဲ။ ကျွန်တော် မှော်ဆရာ မဖြစ်ခင်တုန်းက စုံထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တာ။ စုံထောက် ကောနန်ကို အပိုင်း ၆၀၀ ကျော်အောင် ကြည့်ထားတာမို့ အစုံသိပါတယ်... အဲ... ပြောချင်တာက ကျွန်တော် ဘာကူညီပေးရမလဲဆိုတာသာ ပြောပါ"  မိုဖန်က အားတက်သရော ဆိုသည်။</p> <p>“ငါတို့ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ငါတို့ အဖွဲ့အစည်းက အလိုရှိနေတဲ့သူဆီမှာ အဖြေရှိလိမ့်မယ်" ထန်ယွဲ့က ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ခန့်ညားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"သူက ဘာဖြစ်လို့လဲ" မိုဖန်က မေးလိုက်၏။</p> <p>"အခုထိတော့ ငါတို့ မသိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အတွေ့အကြုံအရတော့ ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ မိစ္ဆာမှော်ဆရာတွေ ပါဝင်နေတတ်တယ်။ ဒီမိစ္ဆာတွေဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေတဲ့ မှော်ဆရာတွေပဲ။ ပရိယာယ်များတဲ့ မှော်ဆရာတွေ အများကြီး ရှိနေပါတယ်။ သူတို့က အနက်ရောင် ဗာတီကန် ထဲ မဝင်ထားရင်တောင်မှ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်တဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး လုပ်ထားကြတယ်။ လူသတ်တာက သူတို့အတွက် သာမန်ကိစ္စပဲ။ သူ့ရဲ့ ဝတ်ပုံစားပုံက ဟန်ကျိုးက သခင်လေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပေမဲ့ သူတို့ သတ်ခဲ့တဲ့ လူဦးရေက... ပြောရရင် မှော်သားရဲတွေ သတ်တာထက်တောင် မနည်းဘူး" ထန်ယွဲ့က အလေးအနက် ဆိုသည်။</p> <p>ထန်ယွဲ့သည် မိုဖန်ကို ဤနေရာသို့ လာခိုင်းခြင်းမှာ အပျော်အပါးအတွက် မဟုတ်ဘဲ ထိုကဲ့သို့သော ယုတ်မာသည့် မှော်ဆရာများကို ရင်ဆိုင်ရန် ဖြစ်ကြောင်း နားလည်စေလိုသည်။ ထိုမှော်ဆရာများသည် အခြားသူများ၏ အသက်ကို တန်ဖိုးမထားကြဘဲ တိုက်ခိုက်ချိန်တွင်လည်း လက်ဦးမှု ယူတတ်ကြပေသည်။</p> <p>"ဆရာမ ထန်ယွဲ့... ဆရာမက ကျွန်တော့်ကို ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မှော်ဆရာကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ခေါ်တာလား... ကျွန်တော် သူတို့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး"</p> <p>"ငါက မူလက လျှပ်စီးအလယ်အလတ် မှော်ဆရာတစ်ယောက်ကို ခေါ်မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အဝေးကြီးမှာ ရောက်နေတယ်။ သူ့ကို စောင့်နေရင် အဲဒီ အလိုရှိသူက ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်" မိုဖန်ကဲ့သို့သော ကျောင်းသားတစ်ဦးအတွက် ဤကိစ္စမှာ ခက်ခဲနိုင်ကြောင်း ထန်ယွဲ့ နားလည်ပေသည်။ သို့သော် သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ရာဇဝတ်ကောင်မျိုးကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနေရန် ခွင့်မပြုလိုပေ။</p> <p>"ဆရာမ ထန်ယွဲ့ရဲ့ ကိစ္စက ကျွန်တော့်ကိစ္စပါပဲ။ အားနာမနေပါနဲ့၊ ကျွန်တော် အဲဒီလူနောက်ကို လိုက်သွားပါ့မယ်။ သူ့ရဲ့ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် စာရင်းပါ ရအောင် ယူခဲ့မယ်လို့ အာမခံပါတယ်"</p> <p>"မင်းလို ကောင်လေးကတော့လေ... ငါက မင်းကို အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုခု မပေးမချင်း ဘာမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" ထန်ယွဲ့က မိုဖန်ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောသည်။ ထိုကဲ့သို့ ချစ်စဖွယ် စိတ်ကောက်ပြသည့် အသွင်အပြင်မှာ အမှန်ပင် ကျော့ရှင်းလှပပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၄) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save