Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း-  (၁၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">( ဗျိုင်းရှေ့က ငါးပိသိမ်းသူနှင့် တံငါသည်)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့အထင်တော့ မင်းအနေနဲ့ အင်အားကြီးတဲ့ မိသားစုတစ်ခုခုကို မှီခိုသင့်တယ်။ သူတို့က မင်းအတွက် လုံလောက်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ထောက်ပံ့ပေးလိမ့်မယ်၊ အဲဒါမှ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က စိတ်ချရမှာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုရှိတာက နောင်ကျရင် သူတို့ခိုင်းတာကို မင်း လုပ်ပေးရလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မင်းအတွက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ပေးထားတာကိုး..."ဆရာမ ထန်ယွဲ့က အကြံပြုလေသည်။</p> <p>"ဆရာမ ထန်ယွဲ့ရဲ့ နောက်ခံကလည်း သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတော့... ဆရာမပဲ ကျွန်တော့်ကို ထောက်ပံ့ပေးပါလား။ နောင်ကျရင် ဆရာမအတွက်ဆိုရင် ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုးကိုမဆို ကျွန်တော် ရင်ဆိုင်ပေးပါ့မယ်"  မိုဖန်က ဆို၏။</p> <p>"မင်းကတော့လေ... စကားကို အမြဲတမ်း ပတ်ချွဲနွှဲချွဲ ပြောနေတော့တာပဲ…" ထန်ယွဲ့၏ မျက်နှာလေးမှာ ရဲသွားကာ ထိုနှာဘူးတပည့်ကျော်ကို သေလောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေပေသည်။ သူသည် သူ၏ စကားလုံးများနောက်ကွယ်မှ ညစ်ညမ်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မိုဖန်လည်း ထပ်ပြီး မနောက်ရဲပေ။ သူသည် ဆရာမ ထန်ယွဲ့၏ အကူအညီကို လိုအပ်နေသေးသဖြင့် လွန်လွန်ကျူးကျူး မဖြစ်စေရန် ထိန်းလိုက်ရပေသည်။</p> <p>မုဆိုးမှော်ဆရာများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ တိတ်တဆိတ် နောက်မှ လိုက်ပါခဲ့ကြပေသည်။ အလွန်အမင်း နီးကပ်စွာ လိုက်ရန်မူ မဝံ့ရဲကြပေ။ ဆရာမ ထန်ယွဲ့၏ အရိပ်မှော်အတတ်မှာ လူသိပ်များသော နေရာတွင် ထိရောက်မှု မရှိလှဘဲ အလွယ်တကူ ရိပ်မိသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုလူများ၏ ခြေရာအတိုင်း လိုက်လာခဲ့ရာ ဆရာနှင့် တပည့်နှစ်ဦးမှာ နောက်ဆုံးတွင် မြစ်၏ အရင်းအမြစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>မြစ်ဖျားခံရာ နေရာကို ရေလှောင်ကန်ငယ်လေးအဖြစ် တမင်တကာ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ထိုရေလှောင်ကန်မှာ ခြောက်ကပ်နေပြီ ဖြစ်၏။ ရေကန်ထဲတွင် ငါးအရိုးခြောက်အချို့ပင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။</p> <p>"လူတွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာလား။ ဒီလိုသတင်းမျိုးက ဖုံးကွယ်ထားဖို့ တကယ် ခက်တာပဲ" ထန်ယွဲ့နှင့် မိုဖန်တို့ ပုန်းကွယ်နေရင်း ရေလှောင်ကန်ငယ်လေးတွင် လူအုပ်စု နှစ်စုရောက်ရှိနေသည်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတိပြုမိကြပေသည်။</p> <p>တစ်အုပ်စုမှာ စောနက မုဆိုးမှော်ဆရာများ ဖြစ်ကြပေသည်။ ဖန်ရှုံ၊ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ရှိသောလူ နှင့် ကောင်းဘွိုင်ဆံပင်ပုံစံနှင့်လူ တို့ သုံးဦးအပြင် နောက်ထပ် အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ဦးပါ ရှိနေကြ၏။ ယခုအချိန်တွင် ထိုမုဆိုးအဖွဲ့မှာ တောင်ကုန်းအနီးရှိ နေရာတစ်ခုတွင် ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ တင်းမာစွာ ရပ်နေကြသည်။</p> <p>အခြားတစ်အုပ်စုမှာမူ ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာပုံရပြီး လူ ၄ ဦး ပါဝင်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မြင့်မြတ်သော အသွင်အပြင် ရှိကြပြီး၊ ရှေ့မှ လူ ၁၀ ဦးပါသော မုဆိုးအဖွဲ့ကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>"ဖန်ရှုံ... မင်း ဟန်ကျိုးလမ်းမပေါ်မှာ တောင်းစားတဲ့ဘဝမျိုး မရောက်ချင်ရင်တော့ လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ မင်းရဲ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားလိုက်စမ်း။ ငါတို့ တုန်းဖန်းမိသားစုက မျက်စိကျထားတဲ့ မီးဝိညာဉ်မျိုးစေ့ကို ဘယ်သူနဲ့မှ ဝေမျှမှာ မဟုတ်ဘူး" ရှေးဟောင်း တရုတ်ဝတ်စုံကို ခန့်ညားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဆိုပေသည်။</p> <p>ထိုလူသည် သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို အလွန်ပင် ဂရုစိုက်ပုံရပြီး ဆံပင်တစ်ပင်ချင်းစီကိုပင် သေချာ ပြင်ဆင်ထားသည့်အလား ရှိသည်။ သူ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားမည်ဆိုပါက အမျိုးသမီးများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p>“တုန်းဖန်းမိသားစု...”</p> <p>မိုဖန် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့၏။ ယခင်က ရုပ်မြင်သံကြားနှင့် ဝတ္ထုများတွင် ဤကဲ့သို့သော မျိုးရိုးအမည်ရှိသူများသည် အမြဲတမ်း မောက်မာတတ်ကြပေသည်။ လူစုလူဝေးနှင့်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ရိုင်းစိုင်းကာ ဘဝင်မြင့်တတ်ကြ၏။ စကားပြောတိုင်းလည်း သူတို့၏ မိသားစုအမည်ကို ရှေ့က တပ်ပြောတတ်ကြသည်မှာ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"တုန်းဖန်းမိသားစု ဖြစ်နေတာကိုး... ဒီလို လူကျင့်ဝတ် မသိတဲ့လူတွေလည်း မီးဝိညာဉ်မျိုးစေ့ကို လာပြီး မျက်စိကျနေတာပဲ။ တုန်းဖန်းမိသားစုက မီးဒြပ်စင်မှာ အထူးပြုတယ်ဆိုပြီး နာမည်ကြီးတာ။ ဒီလို ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးက သူတို့ နယ်မြေဖြစ်တဲ့ ဟန်ကျိုးမှာ ပေါ်လာမှတော့ သူတို့ အခြားလူကို လက်ဦးမှု ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"  ထန်ယွဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထန်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်မှာလည်း မီးဒြပ်စင် အထူးပြု မှော်ဆရာမတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် နိုင်ငံအတွင်းရှိ ထင်ရှားသော မီးဒြပ်စင်မိသားစုများအကြောင်းကို သူမ သိပေသည်။</p> <p>"သူတို့ ရန်ဖြစ်တော့မယ့်ပုံပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဦးထုပ်ဆောင်းထားတဲ့လူက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"  မိုဖန်က အချင်းချင်း ဓားမိုးနေကြသော ထိုအုပ်စုနှစ်စုကို ကြည့်ကာ မေးသည်။</p> <p>"သူ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေမှာပေါ့။ ဒီနှစ်အုပ်စုကို အချင်းချင်း သတ်ခိုင်းပြီးမှ သူက ကြားကနေ နှိုက်ယူဖို့ ကြံနေတာ"  ထန်ယွဲ့က ဆို၏။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p>"အဆုံးထိ စောင့်ကြည့်ကြမယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီပစ္စည်းကို ငါတို့ ရအောင်ယူမယ်" ဆရာမ ထန်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပေသည်။</p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တုန်းဖန်းမိသားစုမှ လူ ၄ ဦးမှာ ဖန်ရှုံ၏ မုဆိုးအဖွဲ့နှင့် စတင် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တုန်းဖန်းမိသားစုမှ ၄ ဦးစလုံးမှာ မီးမှော်ဆရာများ ဖြစ်ကြ၏။ တိုက်ခိုက်မှု စတင်သည်နှင့် ၎င်းတို့၏ လက်ဖဝါးများအတွင်း တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများ ပေါ်ထွက်လာပေသည်။</p> <p>မိုဖန်၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် အခြေခံအဆင့် မီးမှော်အတတ်ကို အသုံးပြုရန် မည်သည့် ပြင်ဆင်မှုမျှ လုပ်ဆောင်ရန် မလိုသည့်အလား ရှိပေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ထိုမှော်ကို အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်နေကြသဖြင့် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။</p> <p>“ချီးပဲ... လေးယောက်စလုံးက အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဆရာတွေပဲ။ တုန်းဖန်းမိသားစုက တကယ်ကို မခေပါလား၊ မီးဝိညာဉ်မျိုးစေ့အတွက် လွှတ်လိုက်တဲ့လူတွေ အားလုံးက အလယ်အလတ်အဆင့်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့သာ ပိုမြို့မှာ ရှိရင် အားလုံးက နာမည်ကြီးတွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ”</p> <p>အခြားတစ်ဖက်မှ မုဆိုး ၁၀ ဦးမှာလည်း အားနည်းပုံမရပေ။ ဖန်ရှုံ၊ မျက်နှာအမာရွတ်ရှိသော လူ နှင့် ကောင်းဘွိုင်ဆံပင်ပုံစံနှင့်လူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဖြစ်ပေသည်။ အဖွဲ့ထဲမှ ကျန်ရှိသော မှော်ဆရာ ခုနှစ် ဦးမှာလည်း အခြေခံအဆင့်မှော်၏ တတိယအဆင့်ကို ၃ စက္ကန့်အတွင်း အသုံးပြုနိုင်ကြသည့် ထိပ်တန်း မှော်ဆရာများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>၎င်းမှာ တကယ့်ကို ထိပ်တန်း မုဆိုးအဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စစ်သည်အဆင့် မှော်သားရဲတစ်ကောင်ကိုပင် သတ်နိုင်သည့် စွမ်းအား ရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p>"ထိခိုက်မှု မရှိအောင် ငါတို့ ခပ်ဝေးဝေးကို သွားပြီး ပုန်းရမယ်" ဆရာမ ထန်ယွဲ့က မိုဖန်ကို ဆွဲကာ အပင်ရိပ်များရှိသော နေရာတစ်ခုသို့ ပုန်းကွယ်လိုက်ပေသည်။</p> <p>မှော်အတတ်မှာ လျှပ်စီးလက်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ မြင်ကွင်းမှာ ဝေဝါးသွားပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အလား ရှိပေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မြင်ကွင်းများ ပြန်လည် ရှင်းလင်းလာချိန်တွင်မူ၊ မိုဖန်မှာ မီတာ ၃၀ ခန့် အကွာရှိ နွယ်ပင်များအောက်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဆရာမ ထန်ယွဲ့၏ မသိရသေးသော အစွမ်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်လျက် ရှိသည်။</p> <p>"ဒါကို အရိပ်ပြေး လို့ ခေါ်တယ်။ အရိပ်ဒြပ်စင်ရဲ့ အခြေခံမှော်ပေါ့။ မင်းလည်း အရိပ်ဒြပ်စင်ကို နိုးထပြီးရင် မကြာခင်မှာပဲ ဒီမှော်ကို သင်ယူနိုင်မှာပါ" ဆရာမ ထန်ယွဲ့က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုံးပြလိုက်ရာ၊ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် မိုဖန်မှာ သူ့အပေါ် ပို၍ပင် လေးစားအားကျသွားပေသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော နည်းပညာမှာ အစွမ်းထက်လှသလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဆွဲဆောင်မှုများကြောင့် မည်သည့် ကောင်လေးမဆို သူ့ကို စွဲလန်းသွားမည်မှာ မလွဲပေ။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တုန်းဖန်းမိသားစုနှင့် မုဆိုးအဖွဲ့တို့မှာ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ ပေါက်ကွဲသံများမှာ ထိုတောအုပ်လေးအတွင်း၌ အဆက်မပြတ် ထွက်နေပေသည်။ ခြောက်ကပ်နေသော အပင်များမှာလည်း မှော်ဆရာများ၏ အပူရှိန်ကြောင့် မီးတောက်များ ထလာခဲ့သည်။</p> <p>မိုဖန် သေချာ စောင့်ကြည့်နေမိ၏။ ထိုအလယ်အလတ်အဆင့် မှော်ဆရာများသည် အစောပိုင်း တိုက်ခိုက်မှုများတွင် ၎င်းတို့၏ အလယ်အလတ်အဆင့်မှော်ကို အသုံးမပြုကြသေးသည်ကို သူ သတိပြုမိပေသည်။</p> <p>စဉ်းစားကြည့်လျှင် အလယ်အလတ်အဆင့်မှော်တစ်ခု အသုံးပြုရန်အတွက် ကြယ်စင် ၄၉ လုံးကို ထိန်းချုပ်ရပေသည်။  ကြယ်တာရာပုံရိပ်ကို ရေးဆွဲနေစဉ်မှာပင် ရန်သူက သင့်အပေါ်သို့ အခြေခံမှော်များစွာ အသုံးပြုသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>အခြေခံမှော်၏ စွမ်းအားမှာ အလယ်အလတ်အဆင့်လောက် မပြင်းထန်သော်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည့် အရှိန်မှာမူ များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်ပေသည်။</p> <p>"မင်းတို့ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးထားကြ၊ သူတို့ကို ငါ့ရဲ့ မီးလက်သီးအရသာ ကျွေးလိုက်မယ်"  ရှေးဟောင်း တရုတ်ဝတ်စုံနှင့် ခန့်ညားသောလူက ဆိုပေသည်။</p> <p>၎င်းတို့ လေး ဦးမှာ အတူတူ တွဲဖက်လုပ်ကိုင်နေကျ ဖြစ်ပုံရသည်။ ကျန်ရှိသော ၃ ဦးမှာ တရုတ်ဝတ်စုံနှင့်လူကို ကာကွယ်ရန် တြိဂံပုံစံ ချက်ချင်း နေရာယူလိုက်ပေသည်။</p> <p>ကြယ်မှုန်များမှာ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ချိတ်ဆက်လာပြီး ကြယ်လမ်းကြောင်း ကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>တောက်ပသော ကြယ်လမ်းကြောင်းများမှာ ထပ်မံ၍ ဖြတ်ကျော်သွားကြပြီး၊ တရုတ်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ကြယ်တာရာပုံရိပ် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ကြယ်တာရာပုံရိပ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တောက်ပသော မီးလျှံများမှာ ထိုလူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လွှမ်းခြုံသွား၏။ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာဦးကတည်းက ကလဲ့စားချေရန် ရှာဖွေနေသော ပူပြင်းလှသော ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့်ပင် တူလှပေသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူရှိန်မှာ မြင့်တက်လာပြီး လေထုမှာလည်း ဆူပွက်နေသော အိုးတစ်လုံးအတွင်း ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။</p> <p>"မီးလက်သီး  ကောင်းကင်ယံပေါက်ကွဲခြင်း...”</p> <p>တရုတ်ဝတ်စုံနှင့်လူက သူ၏ အလယ်အလတ်အဆင့်မှော်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ၃ ဦးမှာ ဘေးသို့ ချက်ချင်း ရှောင်ထွက်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ထိုလူမှာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ၏ ညာလက်အတွင်းသို့ မီးလျှံအားလုံးကို စုစည်းလိုက်သည်။ ထိုဟန်ပန်၊ ထိုပုံစံနှင့် ထိုခံစားချက်မှာ မိုဖန်အတွက်မူ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း(၁၂၇) ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save