Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း၏ အံ့ဖွယ်အသုံးဝင်ပုံနှင့် တပည့်သစ်များ စုဆောင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“‘ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း’ ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ လိုက်ဖက်အောင်ကို သူ့ရဲ့ စွမ်းပကားက တကယ့်ကို အနှိုင်းမဲ့လှတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝန်းရံနေသော တန်ခိုးထွားသော အရှိန်အဝါများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နောက်ကွယ် မနီးမဝေးတွင်မူ၊</p> <p> </p> <p>ကျီဇီလင်း၊ ချောင်ကျားရှီး၊ လုံထျန်းရှင်း၊ ဝမ်ဖင်းအန်းနှင့် မြေကြွက်ကလေးတို့သည် ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေသော ယဲ့ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မှင်သက်နေကြကုန်၏။ ယဲ့ဖုန်း ခုနစ်လှမ်းမြောက် လှမ်းလိုက်သည့် ခဏ၌ သူသည် လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ထိုခြေလှမ်းကို အစွမ်းကုန် နင်းချလိုက်မည် ဆိုပါက ဤမြေအောက်ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ နေရာမှာတင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားပြီး မည်သူမျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားကြပါသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ ‘ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း’ လျှို့ဝှက်သိုင်းက တော်တော်လေးကို အစွမ်းထက်တာပဲဗျာ... ကျွန်တော်လည်း ဒါကို တကယ် ကျင့်ချင်လိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖင်းအန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် လိုလားတောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချီကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း၊ အကယ်၍သာ ဤလျှို့ဝှက်သိုင်းကို အောင်မြင်စွာ တတ်မြောက်သွားမည်ဆိုလျှင် ခြေတစ်ချက် နင်းရုံဖြင့် အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် တစ်ကောင်ကို အသာလေး ဖိချေပစ်နိုင်မည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီလျှို့ဝှက်သိုင်းက ကျင့်ဖို့တော့ မလွယ်ဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တပည့်များမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>မှတ်မိရန်နှင့် နားလည်ရန်ပင် ဤမျှလောက် ခက်ခဲလှသော လျှို့ဝှက်သိုင်းတစ်ခုကို အလွယ်တကူ တတ်မြောက်နိုင်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လူတိုင်းမှာမူ လက်မလျှော့ချင်ကြဘဲ ၎င်းကို ကျင့်ကြံလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေကြဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်သားပဲ... ဒီလျှို့ဝှက်သိုင်းကို ဘယ်သူက ဖန်တီးခဲ့တာပါလိမ့်... ဂိုဏ်းချုပ် ပြောတာတော့ ‘ပေဟယ်’ လို့ခေါ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက် ဆိုလားပဲ... ပေဟယ်... မြောက်ပိုင်းမဟာ တောင်ထိပ် ခုနစ်ခု...”</p> <p> </p> <p>ကျီဇီလင်းသည် သူမ၏ နားထင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားနေမိရာ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းပင်လျှင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>မြောက်ပိုင်း မဟာ တောင်ထိပ် ခုနစ်ခု... ပေဟယ်...</p> <p> </p> <p>သူ ရုတ်တရက် ပြဿနာ တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုလွင့်မျောနေသော တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုကို အမည်ပေးစဉ်က မူလက “ခုနစ်တောင်ထိပ်” ဟုသာ ခေါ်ရန် ကြံရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ စိတ်ကူးပေါက်ကာ “မြောက်ပိုင်းမဟာ” ဟူသော စကားလုံးကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခု ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ၎င်းမှာ ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုတစ်ခု ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်ဟု ယဲ့ဖုန်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုကို မြောက်ပိုင်းမဟာလို့ အမည်ပေးခဲ့တာက၊ နောက်ပိုင်းမှာ ငါ ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီး ပေဟယ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ သိုင်းကျမ်းကို တွေ့ရမယ်ဆိုတဲ့ နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်မှာပဲ...’</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်၊ သူသည် သူ့တပည့်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာမှာ ရှိတဲ့ ရင့်မှည့်နေတဲ့ မှိုတွေကို အကုန်သိမ်းကြ... ပြီးတော့ ဟို နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ရဲ့ အရိုးစုကြီးကိုလည်း ယူသွားကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”</p> <p> </p> <p>တပည့်များသည် အလျင်အမြန်ပင် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေကြွက်ကလေးသည်လည်း မှိုခူးသည့် အဖွဲ့ထဲတွင် ပါဝင်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်းသည် ဝါးခြင်းတောင်းလေး တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ခူးလိုက်၊ စားလိုက် လုပ်နေသဖြင့်၊ ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကလေးမှာ အလွန်အမင်း ဖောင်းကားလာသည်။ လမ်းလျှောက်လျှင်ပင် ဟိုယိုင်ဒီယိုင်နှင့် ဖြစ်နေသည်မှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းပြီး ချစ်စရာ ကောင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ ယဲ့ဖုန်းသည် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အရိုးစုကြီးအထက်တွင် ရပ်လျက်၊ တပည့်များနှင့်အတူ လျှပ်တပြက် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်၏။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့အဖွဲ့သည် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အရိုးစုကြီးကို စီးနင်းကာ ပေပေါင်း သောင်းချီ မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံထက်ဝယ်၊ နောက်ထပ် ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးများ ရှိရာဆီသို့ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။</p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြူခိုးဂိုဏ်း တွင် ၊</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုးသည် ထိုနေ့အတွက် တရားဟောကြားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို အဆုံးသတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး အားလုံးပဲ အပတ်တကုပ် ကျင့်ကြံကြပါ...အကြီးအကဲက အပြင်ကို ခဏ သွားစရာ ရှိတယ်... သိချင်တာရှိရင် တခြား စီနီယာ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတွေကို အကူအညီ တောင်းကြနော်...”</p> <p> </p> <p>သူမက ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် မြူခိုးတောင်ထိပ် ဆီသို့ တက်လှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ပျင်းစရာကြီး.....”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟူဖေးဖေးသည် ညည်းညူရင်း သူမ၏ ပေါက်ကွဲစေသော တုတ် ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ သံလုံးများမှာ လေထဲတွင် လှပသော မီးပန်းများပမာ ပေါက်ကွဲသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းစောင့်... ကျွန်မ အပြင်ကို တပည့်သစ်တွေ သွားပြီး စုဆောင်းရမယ်... ကျွန်မ မရှိတဲ့အချိန် ဂိုဏ်းကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးနော်...” ကုန်းချင်းချိုးက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟင်... နင်က အပြင်သွားပြီး ပျော်ပါးမလို့လား... ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားလေ.....”</p> <p> </p> <p>ဟူဖေးဖေးက ခါးကို ထောက်ကာ၊ ‘ငါ့ကို မခေါ်ရင်တော့ နင့်ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေမှာနော်’ ဟူသော အမူအရာဖြင့် ကုန်းချင်းချိုးကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုးမှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမသည် ဟူဖေးဖေးကိုပါ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမတို့နှစ်ဦးအပြင် နင်ရှန်ရှန်၊ လေရှောင်ဟူ၊ မုစီစီ နှင့် အခြားသော ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်အချို့လည်း ပါဝင်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့အဖွဲ့သည် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လှေ တစ်စင်းကို စီးနင်းကာ မီတာ တစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံမှ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲ... ဘယ်နေရာမှာ တပည့်သစ်တွေ သွားရှာကြမှာလဲဟင်...”</p> <p> </p> <p>အလွန် စူးစမ်းချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော မုစီစီက မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းအိုင် ရဲ့ ကမ်းခြေတွေကို သွားကြမယ်... အဲဒီနယ်မြေက ကျွန်းပေါင်းတစ်သောင်း မဟာမိတ် ရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိတာလေ... သူတို့က ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်း နဲ့လည်း ဆက်ဆံရေး ကောင်းတယ်ဆိုတော့... အဲဒီမှာ တပည့်သစ် အမြောက်အမြား စုဆောင်းနိုင်လိမ့်မယ်...” ကုန်းချင်းချိုးက အရှေ့ဘက်ဆီသို့ ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုင်ကမ်းခြေကို သွားမှာလား... ဒါဆို သိပ်ကောင်းတာပဲ... ကျွန်တော် အဲဒီရောက်ရင် ငါးပါ မျှားလို့ ရတာပေါ့...” လေရှောင်ဟူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး ဝါးငါးမျှားတံ တစ်ခုကို ကပျာကယာ ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းမှလွဲလျှင် သူ၏ အကြီးမားဆုံး ဝါသနာမှာ ငါးမျှားခြင်းပင် ဖြစ်ပါ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ ၏ အကြီးမားဆုံး အိုင်ကြီးဆီသို့ သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လေရှောင်ဟူမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ အားလုံးက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းအိုင်။</p> <p> </p> <p>ဤအိုင်ကြီးမှာ မိုင်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး အိုင်ကမ်းခြေတစ်လျှောက်တွင် မြို့ပေါင်း ဒါဇင်ချီ၍ တည်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုးနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သည် လူဦးရေ သောင်းနှင့်ချီ နေထိုင်သော မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ မြူခိုးဂိုဏ်း ၏ အမည်နာမကို ကြွေးကြော်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုအမည်ကို သိရှိသူမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာက မြူခိုးဂိုဏ်း နဲ့ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးတာလေ... ပြီးတော့ ဒီမြို့မှာ အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကလည်း ချီကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် အထွတ်အထိပ်ပဲ ရှိတာဆိုတော့... သူတို့ မြူခိုးဂိုဏ်း အကြောင်း မသိတာ မဆန်းပါဘူး...” ကုန်းချင်းချိုးက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့်၏ အရှိန်အဝါကို အနည်းငယ် ထုတ်ဖော်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မြို့တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ လူငယ် ရာပေါင်းများစွာသည် မြူခိုးဂိုဏ်း သို့ ဝင်ရောက်ရန်နှင့် မသေမျိုးလမ်းစဉ်သို့ လျှောက်လှမ်းရန်အတွက် စုရုံးရောက်ရှိလာကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ချွင် ချွင် ချွင်.....”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး အုံခဲလာသည်နှင့်အမျှ၊ တပည့်များသည် သူတို့၏ ခါးပတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းများမှာ သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် မြည်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ကံပါသူတစ်ဦး အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် ပြုံးနေသော ကုန်းချင်းချို၏ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားများမှာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ၊ ဘုရင်မ တစ်ပါးနှင့် တွေ့ဆုံနေရသလို ခံစားချက်ကို ချက်ချင်း ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ပဲ... ဘယ်သူမဆို ဒီခေါင်းလောင်းကို ထိလိုက်လို့ အသံက အဆက်မပြတ် မြည်လာမယ်ဆိုရင်... ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ အစမ်းခန့်တပည့် တစ်ယောက်အဖြစ် ဝင်ရောက်ခွင့် ရပါလိမ့်မယ်...” သူမက ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစမ်းခန့်တပည့် ဆိုသည်မှာ ယဲ့ဖုန်း အသစ် သတ်မှတ်လိုက်သော စကားလုံး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့မှာ ပြင်ပမှ လူများဖြစ်ကြပြီး ယဲ့ဖုန်းနှင့် မတွေ့ဆုံရသေးသော်လည်း၊ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိထားသူများ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းနှင့် လူချင်း တွေ့ဆုံပြီးနောက် ဂိုဏ်းဝင်မှတ်တမ်းတွင် အမည်စာရင်း သွင်းပြီးမှသာ၊ သူတို့သည် မြူခိုးဂိုဏ်း ၏ တရားဝင် စာရင်းသွင်းထားသော တပည့်များ ဖြစ်လာကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ရောက်ရှိနေသော လူရာပေါင်းများစွာမှာ တန်းစီလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုး၊ မုစီစီ၊ လေရှောင်ဟူ နှင့် အခြားသူများသည် မတူညီသော တန်းစီလမ်းကြောင်းများ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လျက်၊ သူတို့၏ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းများကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ချွင် ချွင် ချွင်...”</p> <p> </p> <p>လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို စစ်ဆေးပြီးနောက်တွင်တော့၊ နောက်ဆုံး၌ ကစားရတာ ဝါသနာပါပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦးမှာ ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ရှင်တစ်ဦး၏ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် သားဖြစ်သူမှာလည်း အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အို... ငါ့သားက တကယ့် ကျင့်ကြံရေးဂိုဏ်းထဲကို ဝင်နိုင်သွားပြီပဲ... ငါ့သားရယ်... အပတ်တကုပ် ကျင့်ကြံစမ်းပါ... အဖေက မုန့်တွေ ရောင်းပြီး မင်းကို ထောက်ပံ့ပေးပါ့မယ်.....”</p> <p> </p> <p>ပုကွကွနှင့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် မုန့်ဖုတ်ဆိုင်ရှင်ကြီးမှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာရှာသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ပင် မပြည့်သေးသော အချိန်အတွင်းမှာပင် စစ်ဆေးမှုများ ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လူရာပေါင်းများစွာထဲမှ (၁၀) ဦးသာလျှင် ဂိုဏ်းဝင်ရန် သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“အရေအတွက်ကတော့ နည်းနည်း နည်းနေသေးတာပဲ... ဒါပေမဲ့ မြို့တစ်မြို့ကနေ ဆယ်ယောက်လောက်စီ ရမယ်ဆိုရင်တော့၊ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းအိုင် တစ်ပတ်ပတ်ပြီးတဲ့အခါ ငါတို့ တပည့် ရာနဲ့ချီ ရနိုင်ပါတယ်...” ကုန်းချင်းချိုးက ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို အစမ်းခန့်တပည့်များကို သူတို့၏ မိသားစုများနှင့် နှုတ်ဆက်ခွင့် ပေးပြီးနောက်၊ သူမသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လှေကို မောင်းနှင်ကာ လူတိုင်းကို တင်ဆောင်လျက် အိုင်ကမ်းခြေတစ်လျှောက် နောက်ထပ် မြို့တစ်မြို့ဆီသို့ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တအီအီ ငိုယိုနေကြသော အစမ်းခန့်တပည့် အချို့ကို ကြည့်ကာ ကုန်းချင်းချိုးက နှစ်သိမ့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ထာဝရ ခွဲခွာရတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဝမ်းနည်းမနေကြပါနဲ့... မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားတဲ့အခါ၊ အိမ်ကို တစ်ခါတလေ ပြန်လာပြီး မိသားစုနဲ့ ပြန်ဆုံလို့ ရတာပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်လှေသည် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် အထက်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီကျီလုံသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ မြင်းရထားများနှင့် နွားလှည်းများကို အသုံးပြု၍ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သယ်ဆောင်ကာ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ဆီသို့ လူအများအပြား စုပြုံပြောင်းရွှေ့လာကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ရဲ့ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ဆီကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ပြောင်းလာတဲ့သူတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုများလာတာပဲ... ကြည့်ရတာ မြို့ကွက်သစ် တစ်ခု ထပ်ဖော်မှ ရတော့မယ် ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>လီကျီလုံသည် အဝေးရှိ ရှောင်လင်းကျေးရွာ ရှိရာ ဘက်သို့ ညွှန်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယ မြို့စားမင်း... ရှောင်လင်းကျေးရွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြို့ကွက်သစ် အဖြစ် ဖော်ဆောင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုထင်လဲဟင်...”</p> <p> </p> <p>ဒုတိယ မြို့စားမင်းသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေရင်း ခေတ္တမျှ တွေးတောကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လင်းကျေးရွာ က မြူခိုးတောင်ထိပ် အောက်ခြေမှာ ရှိတာလေ... ဂိုဏ်းနဲ့လည်း အရမ်း နီးကပ်လွန်းနေတော့... အဆင်မပြေ ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး...” လီကျီလုံက ပြောလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်ရော အကြီးအကဲကုန်းရောက ဒါက ထိခိုက်မှု မရှိနိုင်ဘူးလို့ ပြောထားပြီးသားပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့.....” ဒုတိယ မြို့စားမင်းက ကြေညာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရှီလေ့သည် လေထဲမှတစ်ဆင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး၊ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယ မြို့စားမင်း... အကြီးအကဲလီ... ကျွန်တော့်မှာ အကြံပြုချက်တစ်ခု ရှိပါတယ် ခင်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို အကြံပြုချက်လဲဗျ...”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ပြိုင်တူ မေးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်မဟုတ်လား... ချမ်းသာချင်ရင် အရင်ဆုံး လမ်းဖောက်ရမယ်တဲ့... ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် နဲ့ တခြားမြို့တွေကို ဆက်ထားတဲ့ လမ်းတွေက ကျဉ်းပြီး သွားရလာရတာ တော်တော် ခက်တယ်ဗျ... ဒါကြောင့် လမ်းတွေကို ချဲ့ပြီး ကျောက်ပြားတွေ ခင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား... ဒါဆိုရင် ရထားလုံးတွေလည်း အရင်ကထက် ပိုမြန်မြန် သွားနိုင်တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ရှီလေ့က အောက်ဘက်ရှိ ကျောက်စရစ်လမ်းများကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီကျီလုံနှင့် ဒုတိယ မြို့စားမင်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်ပသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အလိုလေး။ အဲဒါ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save