Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှေးဟောင်း ယဇ်ပူဇော်ခြင်း အခမ်းအနားနှင့် ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စုမှ ပညာရှင်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“ဒီရုပ်တုက ကြည့်ရတာ တော်တော်လေးတော့ ကြမ်းမယ့်ပုံပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း၊ အမြင့် သုံးမီတာခန့် ရှိသော လက်ရှစ်ဖက်နှင့် ဦးခေါင်းတစ်ခု ပါသည့် ရုပ်တုကို စေ့စေ့ငုငု အကဲခတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုရုပ်တုအတွင်း၌ သာမန်လူများကို ခြောက်လှန့် သတ်ပစ်နိုင်လောက်သည့် ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာချီများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သူ စစ်ဆေးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖင်းအန်းနှင့် လုံထျန်းရှင်းတို့မှာ ဤနေရာသို့ အရင် ရောက်ရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဆောင်ထားသော သက်သေခံ တံဆိပ်ပြား၏ ကာကွယ်ရေး အမြှေးပါးသာ မရှိခဲ့လျှင် သော်လည်းကောင်း၊ ဤနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး နေမိလျှင် သော်လည်းကောင်း၊ သူတို့၏ စိတ်အာရုံများမှာ ထိခိုက်သွားနိုင်ပြီး ဘေးနားရှိလူကိုပင် ဓားဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မိနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ရုပ်တုအတွင်းရှိ မိစ္ဆာချီများကို ဝါးမြိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့တာ အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ပြီးနောက် နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နေမင်းမှာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ လုံးဝ ငုပ်လျှိုးသွားခဲ့ပါသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်မှန်သော ညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားစေမည့် လေအေးကြီး တစ်ချက် တိုက်ခိုက်လာရာ ဝမ်ဖင်းအန်းမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်သွားရရှာသည်။ သူ့နောက်တွင် ယဲ့ဖုန်းသာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် အစောကြီးကတည်းက ခြေဦးတည့်ရာ ထွက်ပြေးသွားမိလောက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“မလန့်ကြနဲ့... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်တော့မှာမို့လို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာမှာ လေးနက်တည်ငြိမ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ထိုလေအေးကြီးမှာ ဝဲဂယက် တစ်ခုပမာ လည်ပတ်နေ၏။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထူထပ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ပုံရိပ်ယောင် တံခါးပေါက်ကြီး တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအတွင်းမှ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ ထွက်ပေါ်လာကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့မှာ ချပ်ဝတ်များ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး စစ်မြေပြင်မှ စစ်သည်တော်များနှင့် တူညီလှ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုပုံရိပ်များမှာ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မရှိဘဲ လက်ဗလာဖြင့်သာ ဖြစ်ကြသည်။ ပုံရိပ်ယောင် တံခါးပေါက်မှနေ၍ တန်းစီကာ ဆင်းသက်လာကြပြီးနောက် ၎င်းတို့က ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> ခေါင်းကို မော့ကာ လက်ရှစ်ဖက်ပါသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ရုပ်တုကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမှာ အသက်ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားသည် ခြေထောက်အောက်ရှိ အချုပ်အနှောင်များကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် စတင် လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။ ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိအားမှာ ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ ပြင်းထန်လာပြီး ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ပုံရိပ်ယောင် တံခါးပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ၎င်း၏ လက်ရှစ်ဖက်စလုံးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ပါးစပ်မှ တစ်ခုခုကို ရွတ်ဆိုနေသလို ရှိသော်လည်း ယဲ့ဖုန်းနှင့် တပည့်များမှာ မည်သည့် အသံကိုမျှ မကြားရပေ။</p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အလွန်ပင် ထူးဆန်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“သူ ဘာလုပ်နေတာလဲဟင်...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖင်းအန်းက နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွရုံ အသံထွက်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက ဝမ်ဖင်းအန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိတ်တိတ်နေရန် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖင်းအန်းသည် ပါးစပ်ကို အမြန် ပိတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ မျက်နှာဖုံး တစ်ခုကို ထုတ်၍ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး လုံထျန်းရှင်း၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p> </p> <p>အထက်မှ လေအေးများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပုံရိပ်ယောင် တံခါးပေါက်မှာ အစစ်အမှန်ပမာ ခိုင်မာလာပြီး အတွင်းမှ အနက်ရောင် မြူခိုးများ တိုးထွက်လာရာ၊ ၎င်းမှာ ပို၍ပင် ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ခူကောင်များ ကိုယ်ပေါ်တွင် တွားသွားနေသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ပဲ.....”</p> <p> </p> <p>ချောင်ကျားရှီးက မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အရှိန်အဝါများမှာ မြင့်တက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာရာ၊ သူမ၏ ဘုန်းတန်ခိုးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း (၁၀) ဆခန့် တိုးတက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>လုံထျန်းရှင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် နဂါးအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ပုံသဏ္ဌာန် သို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျီဇီလင်းကမူ လက်ကွက်များကို ဖော်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝိညာဉ်အာရုံ စွမ်းအားများဖြင့် လွှမ်းခြုံကာ တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖင်းအန်းက ဘယ်ညာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ပိုမို ဘေးကင်းစေရန်အတွက် အမည်းရောင် အိုးကြီးကို သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် မှောက်တင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြေကြွက်ကလေးမှာမူ မြေကြီးထဲတွင် ကျင်းတစ်ကျင်း တူးကာ ၎င်း၏ မျက်နှာကို မြေကြီးထဲသို့ ထိုးထည့်ထားပြီး၊ ကျန်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် လက်ကို ပုံမှန်အတိုင်း ချထားလျက်၊ ပုံရိပ်ယောင် တံခါးပေါက်မှ စီးထွက်လာသော အနက်ရောင် မြူခိုးများကို မော့ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မြို့ဟောင်း အပျက်အစီးများတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည် အမှတ်ရမ်ိသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမြူခိုးများသည် ထိုမြို့ဟောင်းကို ဝါးမြိုခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု ၏ မြူခိုးများနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှ၏။</p> <p> </p> <p>‘ဒါ ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု လား...’</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း၏ အကြည့်များမှာ လေးနက်တည်ငြိမ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြို့ဟောင်းကြီးမှာ ဤကဲ့သို့သော မြူခိုးများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရပြီးမှ အပျက်အစီးများ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယခု ဤအနက်ရောင် မြူခိုးများကို ထပ်မံ မြင်တွေ့</p> <p>လိုက်ရသည့်အခါတွင်တော့၊ ယဲ့ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုပုံရိပ် နှစ်ခုမှာ တစ်ထပ်တည်း ကျသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု ၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ အတည်ပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>‘ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု... ဒီလောက် ထူထပ်တဲ့ မိစ္ဆာချီတွေ... မဟုတ်ဘူး... ဒါက မိစ္ဆာချီထက်တောင် အဆင့်မြင့်သေးတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ လောက်တော့ မပြင်းထန်ပါဘူး... လောလောဆယ်တော့ ဒါကို ‘ယင်ရှာချီ’ လို့ပဲ ခေါ်ထားကြတာပေါ့...’</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် တံခါးပေါက်မှ အဆက်မပြတ် စီးထွက်လာသော အနက်ရောင် မြူခိုးများကို ကြည့်ရင်း၊ သူ့မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများအတွက်မူ ဤ ယင်ရှာချီ မှာ ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ယဲ့ဖုန်း အတွက်မူ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် အာဟာရဖြစ်စေသော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် အနက်ရောင် မြူခိုးများအတွင်း၌ ထူးခြားသော ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့မှာ အနက်ရောင် ပိုးကောင်များပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>အရွယ်အစားမှာ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း၊ ဟန်ရီ နှင့် ဟန်အာ တို့ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်စု ဝင်များကဲ့သို့ ငါးမန်းကဲ့သို့သော ပါးစပ်များ ရှိကြပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဆူးချွန်များ ပါရှိကြ၏။ သူတို့သည် မြူခိုးများကြားတွင် ပျံဝဲနေကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ‘ဝီ ဝီ’ မြည်သံများကို ထုတ်လွှတ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအသံမှာ ကျီဇီလင်း၊ ဝမ်ဖင်းအန်း နှင့် အခြားသူများ၏ အသိစိတ်ကို နှောင့်ယှက်လာပြီး မူးမေ့လဲတော့မည့်အလား ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖြင့် သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု က တကယ့်ကို မဆိုးဘူးပဲ.....”</p> <p> </p> <p>“ဒီ ပိုးကောင်တွေက သူတို့ရဲ့ ရုပ်သွင်အစစ်အမှန်လား...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုပိုးကောင်များသည် တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင် ကိုက်ခဲလိုက်ကြပြီး၊ ထူးဆန်းစွာပင် ပေပေါင်း သောင်းချီ မြင့်မားသော လက်ရှစ်ဖက်နှင့် ဦးခေါင်းတစ်ခုပါသည့် ဘီလူးကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် စုစည်းသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ယဲ့ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုမှာ ဖော်ပြ၍မရအောင် ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“မဆိုးဘူးပဲ... ငါ့အတွက် ယဇ်ပူဇော်စရာတွေတောင် ပြင်ထားပေးတာပဲ... တော်တော်လေး အလိုက်သိတတ်တာပဲ...” ထို ပိုးကောင်ဘီလူးကြီးသည် လူသားစကားကို ပြောလိုက်ရာ၊ သူ့မျက်ဝန်းများတွင် မထီမဲ့မြင် ပြုံးရယ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>တပည့်များမှာမူ ထိုရက်စက်သော အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသည့်အခါ ကြက်သီးထသွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်.....” မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ရုပ်တုမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီး ဘယ်ညာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ယဲ့ဖုန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့ကို လုံးဝ မမြင်ရပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းအတွက်မူ ယဲ့ဖုန်းနှင့် အခြားသူများသည် အခြားသော အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုတွင် တည်ရှိနေသလို ဖြစ်နေသဖြင့် ၎င်းအနေဖြင့် လုံးဝ မမြင်နိုင်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျက်လုံး... ဖွင့်စမ်း.....”</p> <p> </p> <p>ပိုးကောင်ဘီလူးကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ ၎င်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ထိုမျက်လုံးမှ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖြာထွက်စေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ရုပ်တုသည် ယဲ့ဖုန်းနှင့် သူ့အဖွဲ့ကို နောက်ဆုံး၌ မြင်တွေ့သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“သက်ရှိတွေပါလား... မမြင်ရတာ မဆန်းပါဘူး.....”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု က ရှန်ကျိုး တိုက်ကြီး ဆီသို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး စေလွှတ်လိုက်သော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခု ဖြစ်၏။ ၎င်းတွင် အသိဉာဏ် အချို့ ရှိသော်လည်း၊ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လာစဉ်အတွင်း ထိခိုက်မှုအချို့ ရှိခဲ့သဖြင့် အမှန်တကယ် ရှင်သန်နေသော သက်ရှိများကို မမြင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်... ဒီသက်ရှိတွေကို သေအောင်လုပ်ပြီး အရှင့်အတွက် ယဇ်ပူဇော်ခွင့် ပြုပါ... သူတို့ကို အရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမှာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ၎င်း၏ လက်ရှစ်ဖက်စလုံးကို မြှောက်ကာ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက် (၈) ခုကို ကိုင်ဆောင်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို တပြိုင်နက် အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အထွတ်အထိပ် အဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်များနှင့် မခြားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယဲ့ဖုန်းကမူ လက်တစ်ချက် ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ထို မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာချီများမှာ ရေတံခွန်ပမာ ပန်းထွက်လာသော်လည်း၊ ယဲ့ဖုန်းက ၎င်းတို့ကို လက်ဖြင့် ဆုပ်နယ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ ၏ ဝါးမြိုသန့်စင်ခြင်းကို ခံလိုက်ကြရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ.....”</p> <p> </p> <p>ပိုးကောင်ဘီလူးကြီး၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“အားလုံး... ဝိုင်းတိုက်ကြစမ်း... သူ့ကို သတ်ပစ်ကြ.....”</p> <p> </p> <p>လက်ဗလာနှင့် ချပ်ဝတ် စစ်သည်တော်များမှာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြသော်လည်း၊ ယဲ့ဖုန်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အဝေးမှနေ၍ ဖိချလိုက်ရုံမျှဖြင့်၊ ထိုစစ်သည်တော် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ နေရာမှာတင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားကြပြီး လေနှင့်အတူ လွင့်ပါသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မူလနတ်ဘုရား အဆင့် စွမ်းအားလား.....”</p> <p> </p> <p>ပိုးကောင်ဘီလူးကြီး၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ လူသားမျိုးနွယ်မှ ချောမောသော လူငယ်မှာ သာမန် မဟုတ်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားများ ရှိရုံတင်မကဘဲ၊ သူတို့ ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု ၏ အဓိက ရန်သူတော်ဖြစ်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဒီလူကို သေချာပေါက် သတ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ရင်တော့ သူက ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု အတွက် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>“လက်ရှစ်ဖက် မိုးမျှော်လက်သီး.....”</p> <p> </p> <p>ပိုးကောင်ဘီလူးကြီးမှာ တောင်ကြီးများပမာ လေးလံလှသော သူ၏ လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ၊ ဥက္ကာခဲ (၈) လုံး မြေပြင်သို့ ကျဆင်းလာသလို အရှိန်အဟုန် ပြင်းပြင်းဖြင့် တပြိုင်နက် ထိုးနှက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားစမ်း.....”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် လေဝိညာဉ် ပုလဲလုံး ကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်လိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်သို့ ထိစပ်နေသော ရွှေရောင် လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုပမာ တိုးထွက်သွားပြီး ပိုးကောင်ဘီလူးကြီးကို အတင်းအဓမ္မ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်လေးကို အလွတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး.....”</p> <p> </p> <p>ပိုးကောင်ဘီလူးကြီး၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤလူသား လူငယ်လေးကို မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု ၏ နေရပ်ဆီသို့ ပြန်လည် ထွက်ပြေးရန်နှင့် သတင်းပို့ရန်အတွက် ပုံရိပ်ယောင် တံခါးပေါက် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်လှမ်း - ချီကျင့်ကြံ၊ စကြဝဠာ နိုးထ။”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပထမဆုံး ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်သည့် ခဏ၌ပင်၊ သူ၏ အရှိန်အဝါ တစ်ခုလုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ စွမ်းအားများကို ဝါးမြိုနေသည့် မုန်တိုင်းမျက်စိ တစ်ခုပမာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤ “ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း” လျှို့ဝှက်သိုင်းမှာ နဝမအဆင့် မန္တန်များကို ကျော်လွန်သော အထူး လျှို့ဝှက်သိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရား စွမ်းရည် အဆင့်တွင် ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ မည်မျှပင် ဖြစ်စေကာမူ၊ နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိရုံဖြင့် ၎င်းကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သိသာသည်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအား သန်မာလေလေ၊ ထုတ်ဖော်နိုင်သည့် စွမ်းအားမှာလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လေလေပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ပေဟယ် ဧကရာဇ် ရဲ့ ‘ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခုနစ်လှမ်း’ ပါလား... မင်းက ဒီတိုက်ကွက်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေရတာလဲ...” ပိုးကောင်ဘီလူးကြီးသည် ယဲ့ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ပိုမို ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ယဲ့ဖုန်း ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်နှင့် စကြဝဠာအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုးကောင်ဘီလူးကြီးကို အသေအချာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်လျက်ပင် ဆက်လက်၍ ခြေလှမ်းများကို လှမ်းနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခုနစ်လှမ်း - ကောင်းကင် အရှင်မြတ်၊ စကြဝဠာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း.....”</p> <p> </p> <p>ဆက်တိုက် ခုနစ်လှမ်း လှမ်းပြီးနောက်တွင်တော့ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ အစွမ်းကုန် နင်းချလိုက်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း.....”</p> <p> </p> <p>ပိုးကောင်ဘီလူးကြီးမှာ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင် ပိုးကောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် နာကျင်စွာ တွန့်လိမ်နေသော လူသားမျက်နှာများအဖြစ် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလောကတွင်မူ မိစ္ဆာချီနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ ကြားရှိ အဆင့်အတန်း တစ်ခုတွင် ရှိနေသော ကြီးမားလှသော ယင်ရှာချီ များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ၊ ယဲ့ဖုန်းက ၎င်းတို့ကို သူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ ဖြင့် အကုန်အစင် သန့်စင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ယင်ရှာချီ တွေကြောင့် ငါ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ က (၁၀) ဆကျော်လောက် တိုးသွားပြီပဲ... အခြား အဆင့် တစ်ခုကို ရောက်သွားတာက်ုး.....”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲဗျာ.....” ဝမ်ဖင်းအန်းက အိုးကို တီးကာ အော်ဟစ် အားပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လုံထျန်းရှင်းနှင့် ချောင်ကျားရှီးတို့မှာလည်း ရုတ်တရက် လျော့နည်းသွားသော ဖိအားများကြောင့် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်</p> <p>“ဟင်... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ...”</p> <p> </p> <p>ကျီဇီလင်းက ကောင်းကင်ယံရှိ တံခါးပေါက်ကို လက်ညှိုးညွှန်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထို ထူးဆန်းသော တံခါးပေါက် နောက်ကွယ်တွင် အရိပ်များ လှုပ်ရှားနေပြီး၊ ထို့နောက်တွင်တော့ ဧရာမ နီရဲနေသော ဒေါင်လိုက် မျက်လုံးကြီး တစ်ခု ပေါ်လာကာ လူတိုင်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save