Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယုန်လေးတွေက ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတာကို ဘာလို့ စားချင်ရတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ယဲ့ဖုန်းသည် တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ ၏ တတိယမင်းသမီး၏ နဖူးကို ခပ်ဖွဖွ တောက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းကတော့ အူကြောင်ကြောင်နိုင်လှချည်လား... ငါ တောင်းနေတာက မင်းရဲ့ အမည်၊ နောက်ခံ၊ အရိုးပါရမီ နဲ့ အသက် အစရှိတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ပြောတာ... ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားတွေနဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်ကို မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် စကားပြောရင်း တတိယမင်းသမီးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမိန်းကလေးမှာ မျက်နှာတွင် ဖုန်များ ပေကျံနေပြီး ဝတ်စုံများ စုတ်ပြဲနေသော်လည်း တက်ကြွဖျတ်လတ်သော အသွင်ရှိ၏။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာလည်း သွယ်လျပြီး ကျက်သရေရှိလှသဖြင့် အတော်လေး ကြည့်ကောင်းသည့် ကောင်မလေး တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်မနာမည်က ‘လျန်ဝမ်ဖန်း’ ပါ... တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ က လာတာဖြစ်ပြီး လက်ရှိ တာ့လျန် ဧကရီ ရဲ့ တတိယသမီးတော်ပါ... အရိုးပါရမီ ဆိုတာကတော့... ကျုပ်တို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေမှာ အဲဒီလိုမျိုး ရှိလို့လားဟင်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာတော့ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ‘နှင်းယုန်’ သွေးမျိုးဆက် ရှိပါတယ်... ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကတော့ ခုလေးတင် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အထွတ်အထိပ် ကို ရောက်သွားတာပါရှင်...”</p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လျန်ဝမ်ဖန်း... ခေါက်ဆွဲနှစ်ပွဲ လား.....”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏ၌ ယဲ့ဖုန်းမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီနာမည်ကို ဘယ်သူပေးတာလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရိုးစင်းရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဟင်... လျန်ဝမ်ဖန်း ဆိုတဲ့ နာမည်က ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်းမှာ ကြောင်အသွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီနာမည်ကို ကျွန်မတို့ နန်းတွင်းအတိုင်ပင်ခံ ကိုယ်တိုင် ကြယ်တာရာတွေကို ကြည့်ပြီး ပေးထားတာလေ... ကျွန်မကို နောင်တစ်ချိန်မှာ မြင့်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့လိမ့်မယ်လို့လည်း သူက ဟောထားသေးတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်... အဲဒီ မြင့်မြတ်တဲ့သူက ဂိုဏ်းချုပ် မဟုတ်ဘူးလားဟင်...”</p> <p> </p> <p>“အင်း..မင်းတို့ရဲ့ နန်းတွင်းအတိုင်ပင်ခံကတော့ အစားအသောက် အရမ်းမက်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွရုံ အသံထွက်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်မှာပါ... သေချာပေါက် အစားမက်တဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျီဇီလင်း နှင့် အခြားတပည့်များကလည်း တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်း ဆိုသော အမည်မှာ တရုတ်စကားအရ ‘ခေါက်ဆွဲနှစ်ပွဲ’ ဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှင့် အသံထွက် ဆင်တူနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် လျန်ဝမ်ဖန်း၏ အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ် တံဆိပ်တုံး ဖြင့် ခတ်နှိပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တီ..တီ... အမွေခံတပည့်သစ် ‘လျန်ဝမ်ဖန်း’ ကို လက်ခံရရှိပါပြီ... နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်ဖြစ်ပြီး အထွတ်အထိပ်အဆင့် နှင်းယုန် သွေးမျိုးဆက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါတယ်...”</p> <p>စနစ်ထံမှ အသိပေးချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အထွတ်အထိပ် အဆင့် ဖြစ်နေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လိုက်သဖြင့် ယဲ့ဖုန်း အတော်လေး အံ့သြသွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အထွတ်အထိပ်အဆင့် နှင်းယုန် သွေးမျိုးဆက်ဆိုတာ အထွတ်အထိပ်အဆင့် အရိုးပါရမီနဲ့ အတူတူပဲလေ... ဒါပေမဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ပါရမီ ရှိရင်တောင်မှ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်နဲ့ ဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့က တော်တော်လေး ခက်ခဲတာပဲ... မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“နေ့တိုင်း ကျင့်ကြံနေရင်းနဲ့ပဲ... ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က အလိုလို တက်လာတာပါ...”</p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်းက အတည်ပေါက် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ယဲ့ဖုန်း ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ အခြားသော တပည့်များမှာလည်း အံ့အားသင့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် လျန်ဝမ်ဖန်းမှာ တာ့လျန် ဧကရီ၏ သမီးအရင်း ဖြစ်သည့်အပြင် အထွတ်အထိပ် သွေးကြောကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြည့်စုံလှသော ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်များ၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် ဤမျှလောက် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... ဟိုကောင်တွေက ဘာလို့ မင်းကို သတ်ချင်နေကြတာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ဂိုဏ်းဝင်မှတ်တမ်း ကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက်၊ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ကျောက်မျက်သရဖူ နတ်ဆိုးဘုရင် ၏ အလောင်းကို အရိုးစုမိစ္ဆာ ၏ ကျောပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့ တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ မှာ ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားနေတာပါ... အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ က ကျွန်မရဲ့ မယ်တော် ဧကရီ ကို ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရအောင် လုပ်ခဲ့သလို၊ ကျွန်မကို သတ်ဖို့အတွက်လည်း လူလွှတ်လိုက်တာပါ... ကံကောင်းလို့ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ တွေ့လို့ပေါ့... မဟုတ်ရင် ကျွန်မရဲ့ ယုန်သက်တမ်းလေးတော့ ကုန်ပါပြီရှင်... ဟုတ်သားပဲ... ဂိုဏ်းချုပ် က ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာဆိုတော့... တာ့လျန် နန်းမြို့တော် ကို သွားပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ နှင်းယုန် မျိုးနွယ်စု ကို ကယ်ပေးလို့ ရမလားဟင်...”</p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်းသည် ယဲ့ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ တောင်းပန်</p> <p>တိုးလျှိုးနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယုန်သက်တမ်း ဟုတ်လား.....”</p> <p>လူတိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ဂိုဏ်းချုပ် မသိသေးတာက... တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ ရဲ့ ဘုရင့်မျိုးနွယ်တွေက အမြဲတမ်း နှင်းယုန် တွေ ဖြစ်ကြတာဗျ... သူတို့ရဲ့ မူလရုပ်သွင်က ဆီးနှင်းလို ဖြူဖွေးနေတဲ့ ဝိညာဉ်ယုန်လေးတွေလေ... အဲဒီယုန်သားက တကယ့်ကို အရသာရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်ဗျ... ရှလွတ်.....”</p> <p>နျူတာ့လီက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် တံတွေးပင် ကျလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်က နွားနတ်ဆိုးလေ... ဘာလို့ အသားစားချင်နေရတာလဲ...”</p> <p>မြေကြွက်ကလေးက မျက်လုံးပြူးကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>၎င်းက နျူတာ့လီကို ၎င်းကဲ့သို့ အပင်စားသတ္တဝါဟု ထင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါက နတ်ဆိုးနွားလေဟ... အိမ်မွေးနွားမှ မဟုတ်တာ...အသားရော အသီးအရွက်ရော အကုန်စားတာပဲ... အထူးသဖြင့် ယုန်ခေါင်းချက်ဆိုရင်တော့... ဟင်း... အရသာကတော့ ပြောမနေနဲ့တော့.....”</p> <p> </p> <p> </p> <p>နျူတာ့လီမှာ အငမ်းမရ တမ်းတရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးများ တစက်စက် ကျနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ လျန်ဝမ်ဖန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးထွက်လာရ၏။ လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ နျူတာ့လီ၏ မာကျောသော ချပ်ဝတ် ကိုယ်ထည်ကို တဘုန်းဘုန်း ထုရိုက်ရင်း အော်ဟစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ယုန်လေးတွေက ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတာကို ဘာလို့ စားချင်ရတာလဲ... နင် တကယ် ရက်စက်တာပဲ.....”</p> <p> </p> <p>နျူတာ့လီမှာမူ လျန်ဝမ်ဖန်း၏ လက်သီးချက်များကြောင့် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အထွတ်အထိပ် အဆင့် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်းက တကယ့် ယုန်ဝိညာဉ်လေး ပေါ့လေ.....”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက စူးစမ်းလိုသော စိတ်ဖြင့် လျန်ဝမ်ဖန်း၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ကြည့်သော်လည်း ယုန်နားရွက်များကိုမူ မတွေ့ရှိရပေ။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်မရဲ့ ယုန်နားရွက်တွေကို လိုက်ရှာနေတာလားဟင်...”</p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်းက နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူကာ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းကြီးများဖြင့် ယဲ့ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး... ငါက... ဒီအတိုင်း ကြည့်လိုက်တာပါ...”</p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် လျှပ်စစ်နှင့် ထိမိသလို လက်ကို အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချောင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွ ဟန့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကဲ... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ... ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့် တစ်ယောက်ပေါ့... ဒါတွေက မင်းရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတွေဖြစ်တဲ့ ပထမမျိုးဆက် တပည့်တွေပဲ... အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြဦး...”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ၊ လျန်ဝမ်ဖန်းသည် ကျီဇီလင်း၊ လုံထျန်းရှင်း၊ ချောင်ကျားရှီး နှင့် ဝမ်ဖင်းအန်း တို့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>“နေကောင်းကြလားရှင်... ဆံပင်ခရမ်းရောင် စီနီယာ အစ်မ၊ နဂါးမျိုးနွယ် စီနီယာ အစ်ကို၊ ပြောင်ချော စီနီယာ အစ်ကို နဲ့ အိုးမဲ စီနီယာ အစ်ကို.....”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ယဲ့ဖုန်းမှာ ဟားခနဲ ရယ်လိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့နာမည်က ကျီဇီလင်း ပါ... ဆံပင်ခရမ်းရောင် မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ငါကတော့ လုံထျန်းရှင်း ပါ... ငါ့ကို နဂါးမျိုးနွယ်လို့ ခေါ်တာတော့ မမှားပါဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဟိတ်၊ ငါက ပြောင်ချော မဟုတ်ဘူး... ငါ့နာမည်က ချောင်ကျားရှီးတဲ့...”</p> <p> </p> <p>“ငါက ဝမ်ဖင်းအန်း ပါ... ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်... ငါ့ကို အိုးမဲ စီနီယာလို့ပဲ ခေါ်ပါတော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြူခိုးဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးမှာ ဒီ အမည်းရောင် အိုးကြီးကို အမြဲလွယ်ထားတာ ငါ တစ်ယောက်တည်း ရှိတာကိုး...”</p> <p>ဝမ်ဖင်းအန်းက သူ၏ ကျောပေါ်ရှိ အမည်းရောင် အိုးကြီးကို ပြန်ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်းမှာ အမည်များကို မှားယွင်းစွာ ခေါ်မိသွားသဖြင့် အားနာသွားပြီး မျက်နှာလေးမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် နီမြန်းသွားရရှာ၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အချင်းချင်း ရင်းနှီးအောင် လုပ်နေကြစဉ်အတွင်း ယဲ့ဖုန်းသည် ကျောက်မျက်သရဖူ နတ်ဆိုးဘုရင် နှင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် များ၏ အလောင်းများကို ဟင်းလင်းပြင် ရတနာသေတ္တာ အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက အားလုံး အသင့်ဖြစ်သည်နှင့် ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကဲ... အခုတော့ တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ ရဲ့ နန်းမြို့တော်ဆီကို သွားပြီး လူသွားကယ်ကြရအောင်…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ... ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါရှင်.....”</p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်းက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ လမ်းပြလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ။</p> <p> </p> <p>ဒါက တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ နှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်သည့် မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ကျယ်ပြောသော နယ်မြေကြီးတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ကောင်းကင်ယံ အမြင့်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် အောက်ဘက်ရှိ ထူးခြားဆန်းပြားသော အဆောက်အအုံများမှာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတို့၏ နယ်မြေများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင်မှ လူသားမျိုးနွယ်တို့၏ မြို့ဟောင်းများကို တွေ့ရှိရတတ်သော်လည်း၊ လူဦးရေ အများစုမှာမူ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိ တာ့လျန် ဧကရီ ၏ ပညာရှိလှသော အုပ်ချုပ်မှုကြောင့် ဤနိုင်ငံအတွင်း၌ လူသားနှင့် နတ်ဆိုးများမှာ သဟဇာတဖြစ်စွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍သာ သူမ၏ အမိန့်ထုတ်ပြန်ချက် မရှိခဲ့လျှင် ဤနယ်မြေအတွင်းရှိ လူသားမျိုးနွယ်ဝင်များမှာ သေချာပေါက် သုတ်သင်ခံထားရပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယနေ့ မိုးသောက်ယံ အချိန်တွင် အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ က ပုန်ကန်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ တာ့လျန် ဧကရီ အား ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရအောင် လုပ်ခဲ့သလို၊ နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် ရာပေါင်းများစွာနှင့် နတ်ဆိုးဘုရင် အချို့ကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် တာ့လျန် ဧကရီ သည် ပထမမင်းသမီး၊ ဒုတိယမင်းသမီး နှင့် နှင်းယုန် မျိုးနွယ်စုဝင် များစွာတို့နှင့်အတူ နန်းတော်၏ ဧရာမ ကာကွယ်ရေး ဝင်္ကပါ အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေရပြီး၊ စစ်ကူများကို စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ၊</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် လျန်ဝမ်ဖန်း၏ ရှင်းပြချက်များကို နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်းရဲ့ မယ်တော်နဲ့ အစ်မနှစ်ယောက်ကတော့ အသက်ရှင်နေသေးတာပေါ့... ဒါနဲ့ မင်းကရော ဘယ်လိုလုပ် လွတ်လာတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်က ကျွန်မက အပြင်မှာ လျှောက်ဆော့နေတာလေ... မယ်တော့်နားမှာ မရှိဘူး... မယ်တော်က အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ ရဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရပြီး ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရသွားတာကို အဝေးကပဲ မြင်လိုက်ရတာ... အဲဒါနဲ့ ကျွန်မလည်း အမြန် ထွက်ပြေးခဲ့ရင်းနဲ့... ဆရာနဲ့ လာတွေ့တာပေါ့ရှင်...”</p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်းက အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သြော်... ဟိုမှာကြည့်... တာ့လျန် နန်းမြို့တော် ကို ရောက်ပါပြီ.....”</p> <p> </p> <p>တိမ်တိုက်များကို ခွဲခြမ်းကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့၊ မြစ်ကမ်းဘေးရှိ တောင်တန်းများကြားတွင် တည်ဆောက်ထားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် မိုင်ပေါင်း ရှစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ရှုခင်းများမှာလည်း သာယာလှပလှ၏။ လူသားနှင့် နတ်ဆိုးများမှာ သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်ကြရုံတင် မကဘဲ၊ လူသားနှင့် နတ်ဆိုး အချင်းချင်း လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းမှာလည်း အဆန်းတကြယ် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လမ်းမများပေါ်တွင် ကြောင်နားရွက်၊ ယုန်နားရွက် ပါသော လူများ၊ သို့မဟုတ် မျောက်အမြီးပါသော နတ်ဆိုးတစ်ပိုင်း လူသားများကို နေရာအနှံ့ မြင်တွေ့နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>“တာ့လျန် နန်းမြို့တော် က တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ... ဒါနဲ့ နန်းတော်က ဘယ်မှာလဲဗျ...”</p> <p>ယဲ့ဖုန်းက ဘယ်ညာ ဝေ့ကြည့်သော်လည်း နန်းတော်ကို မတွေ့ရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း.....”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အဝေးတစ်နေရာဆီမှ ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်းသည် အသံလာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင် စိုးရိမ်မှုများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒုက္ခပဲ... အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ က နန်းတော်ကို ထပ်ပြီး တိုက်နေပြီ.....”</p> <p>သူမက အသံလာရာဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း အဝေးသို့  မျှော်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ မြို့ပြဧရိယာနှင့် မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသော မြစ်အထက်ပိုင်းရှိ ကုန်းပြင်မြင့်ကြီး တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ထိုကုန်းပြင်မြင့် တစ်ခုလုံးတွင် မုန်လာဥနီများ၊ အာလူးများ၊ ဂေါ်ဖီထုပ်များ၊ သခွားသီးများ နှင့် ဖရုံသီးများ စိုက်ပျိုးထားသည်။ နှင်းယုန် များ၏ အသည်းစွဲ အစားအစာများပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုကုန်းပြင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ကျက်သရေရှိလှသော စိမ်းပြာရွှေရောင် နန်းဆောင်များ တည်ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင် အကာအကွယ် အမြှေးပါးတစ်ခုက လွှမ်းခြုံထား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမြင့် (၁၀) မီတာ အရိုးခြောက်ပုံသဏ္ဌာန် အဖြူရောင် လူပုံရိပ် တစ်ခုသည် အဖြူရောင် အရိုးဓားရှည်ကြီးအား ဝှေ့ယမ်းလျက်၊ တာ့လျန် နန်းတော်၏ အကာအကွယ်ကို ဒေါသတကြီး ခုတ်ထစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“တာ့လျန် ဧကရီ... နင် ဆက်ပြီးတော့သာ ပုန်းနေလိုက်စမ်းပါ... ငါ့လူတွေက နင့်ရဲ့ အချစ်ဆုံး တတိယသမီးတော်ကို အရှင်ဖမ်းလာတာနဲ့... နန်းတော်ထဲမှာရှိတဲ့ နှင်းယုန် မျိုးနွယ်စုဝင် သောင်းနဲ့ချီတဲ့ ရှေ့မှာတင် သူမကို နှိပ်စက်ပြီး သတ်ပစ်မယ်.....”</p> <p>အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ က ရက်စက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အရိုးစုမိစ္ဆာ ၏ ကျောပေါ်ရှိ လျန်ဝမ်ဖန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားရရှာ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့သမီးကို ထိရဲရင်တော့... ဒီနေ့ မင်းကို ငါ သေချာပေါက် သတ်မယ်.....”</p> <p>နန်းတော်အတွင်းမှ ဒေါသနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ အေးစက်လှသော်လည်း အနည်းငယ် အားနည်းနေသည့်ဟန် ပေါက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ပြောဆိုသူမှာ သူမ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေတွင် မရှိကြောင်း သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော လူပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာပြီး၊ နန်းတော်၏ အကာအကွယ်မှ ထွက်ခွာကာ အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ အား တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဧကရီ... မသွားပါနဲ့ရှင်.....”</p> <p> </p> <p>“တတိယမင်းသမီးမှာ ကံကောင်းခြင်းတွေ ရှိတာမို့... သေချာပေါက် အဖမ်းခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဧကရီ အနေနဲ့ အရင်ဆုံး ဒဏ်ရာတွေကို ကုသရပါမယ်... ဒါမှသာ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေနဲ့ ဒီ သစ္စာဖောက် အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ ကို နှိမ်နင်းနိုင်မှာပါ...”</p> <p> </p> <p>အစွမ်းထက်သော နှင်းယုန် မျိုးနွယ်စုဝင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပြေးထွက်လာကြပြီး၊ တာ့လျန် ဧကရီ ကို ဝိုင်းဝန်း တားဆီးလျက် အသည်းအသန် အကြံပေးနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“နင်က ပုန်းနေဖို့ပဲ ရွေးချယ်တယ်ဆိုတော့လည်း... အရင်ဆုံး နန်းမြို့တော်မှာရှိတဲ့ သက်ရှိ ကုဋေပေါင်းများစွာကို ငါ သတ်ပြမယ်... ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ နင် သိစေရတာပေါ့.....”</p> <p>အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ သည် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး နန်းမြို့တော် ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့် ခဏ၌ ကြောင်အသွားရလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံ အမြင့်မှနေ၍ တစ်ကီလိုမီတာခန့် ရှည်လျားသော ဧရာမ မြွေပုံသဏ္ဌာန် အရိုးစုကြီးတစ်ခုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာနေပြီး၊ ၎င်းထံမှ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း အဆင့်၏ ခမ်းနားလှသော ဖိအားများမှာ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>၎င်း ဖြတ်သန်းသွားလေရာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိရှိသမျှသော နတ်ဆိုးများနှင့် လူသားများမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုနေကြလေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save