Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၃၀)</h2> <h2 style="text-align:center">တပည့်များကို အနှံ့အပြား စုဆောင်းခြင်း၊</h2> <h2 style="text-align:center">ခေါင်းလောင်းသံ မြည်ဟည်းခြင်းနှင့် မင်းသမီးနှစ်ပါး ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ယဲ့ဖုန်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်ကို လျန်ဝမ်ဖန်း တစ်ယောက် မသိရှာပေ။ သူမသည် သူ့ဘေးသို့ အတင်းတိုးကပ်လာကာ တခစ်ခစ် ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုအမူများတွင် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ၏ မင်းသမီးတစ်ပါးတွင် ရှိသင့်ရှိထိုက်သော ဣန္ဒြေနှင့် ကျက်သရေများ လုံးဝ ကင်းမဲ့နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ဖန်း... နင့်အပြုအမူတွေကို ဆင်ခြင်စမ်းပါဦး...”</p> <p> </p> <p>ပထမမင်းသမီး လျန်ဝမ်ရိုက အနားသို့ တိုးကပ်ကာ တီးတိုး သတိပေးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မကြီးရယ်... ထားလိုက်ပါတော့... ဒီမှာက သူစိမ်းတွေမှ မရှိတာပဲ... ပြီးတော့ ရှောင်ဖန်းရဲ့ စရိုက်ကလည်း တော်တော်လေးကို လွတ်လပ်လွန်းတာဆိုတော့... ဒီတစ်သက်တော့ ပြင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ဒုတိယမင်းသမီး လျန်ဝမ်ယွိက အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ညီမငယ်၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>‘ဒုတိယမင်းသမီး ပြောတာ မှန်တယ်...’</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ အပြည့်အဝ ထောက်ခံလိုက်သော်လည်း အပြင်သို့ ထုတ်မပြောဘဲ နေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တတိယမင်းသမီး လျန်ဝမ်ဖန်းသည် တကယ့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော စရိုက်ရှိသော်လည်း၊ သူမသည် ဘုရင့်မျိုးနွယ် ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ လူပုံအလယ်တွင်မူ ဘုရင့်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေရန် ဣန္ဒြေကို အတင်း ထိန်းထားရခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း လူနည်းသည့် အခါတွင်မူ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ဒါက သူမ၏ မွေးရာပါ စရိုက်ပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် ယဲ့ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ဒါဆိုရင် နန်းမြို့တော်ဆီကို အရင်သွားကြတာပေါ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ မြူခိုးဂိုဏ်းကို ဝင်ချင်တဲ့သူ ရှိ၊ မရှိ သွားကြည့်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှာ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ နှင့် မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ဝေးကွာလှ၏။</p> <p> </p> <p>ခြောက်သွေ့လှသော ရှေးဟောင်း နတ်ဆိုး စစ်မြေပြင် က ပိုင်းခြားထားသဖြင့် သတင်းစကားများမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် မရောက်ရှိနိုင်ပေ။ ဘုရင့်မိသားစုမှလွဲ၍ တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးတွင် မြူခိုးဂိုဏ်း အကြောင်း သိရှိသူမှာ လူတစ်ထောင်ပင် ပြည့်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... ကျွန်မပဲ လမ်းပြမယ်လေ.....”</p> <p> </p> <p>လျန်ဝမ်ဖန်းက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်း... သူကတော့ ကယ်လို့တောင် ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ပထမမင်းသမီးနှင့် ဒုတိယမင်းသမီးတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ခေါင်းခါလိုက်ကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ တကယ့် မင်းသမီးများပမာ ကျက်သရေ ရှိလှ၏။ အရပ်ရှည်ပြီး လှပသည့်အပြင် တည်ငြိမ်အေးဆေးကြ၏။ စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း အဆင့်အတန်းရှိပြီး အရာရာကို ချင့်ချိန်တတ်ကြ၏။ ၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော တတိယမင်းသမီး လျန်ဝမ်ဖန်း မှာမူ အမြဲတမ်း တဇွတ်ထိုး လုပ်တတ်သော တောသူမလေး တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လျန်ဝမ်ဖန်းမှာ လက်ရှိတွင် အထွတ်အထိပ်အဆင့် နှင်းယုန် သွေးကြောကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ပါသည်။ သူမသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်ရာ သူမ၏ အနာဂတ်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ တောက်ပနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်.....”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ အရိုးစုမိစ္ဆာကြီးကို စီးနင်းကာ မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသော နန်းမြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပညာရှင်ကြီး ရောက်လာပြီဟေ့.....”</p> <p> </p> <p>“ဒီ မြင့်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်သူများပါလိမ့်...”</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း သိချင်လိုက်တာဟာ...”</p> <p> </p> <p>တာ့လျန် နန်းမြို့တော်ရှိ လူသားနှင့် နတ်ဆိုး ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော ဧရာမ အရိုးစုမိစ္ဆာကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း၊ ယဲ့ဖုန်းကို အားကျလေးစားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီကို ခြေတစ်ချက်တည်းနှင့် နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်ကို မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသော နေရာမှပင် လူတိုင်း တပ်အပ် မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ယဲ့ဖုန်း ရောက်ရှိလာသဖြင့် နန်းမြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားရ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော လူအုပ်ကြီးမှာ ယဲ့ဖုန်း၏ ရုပ်ရည်နှင့် အရှိန်အဝါကို တစ်ချက်လောက် မြင်တွေ့နိုင်ရန်အတွက် အလုအယက် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး... ကျက်သရေရှိလှတဲ့ မင်းသမီး သုံးပါးလည်း ပါလာတယ်ဟ...”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်မင်းသမီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်... အားလုံးက တည်ငြိမ်ပြီး လှပလွန်းတာပဲ... တစ်ယောက်ယောက်ကိုသာ လက်ထပ်ခွင့် ရမယ်ဆိုရင်တော့ ဘဝပေါင်းများစွာ ကုသိုလ်ထူးတာပဲဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ဟေ့လူ... အခုက နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးဗျ... အိပ်မက်ယောင်မနေနဲ့ဦး...”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး တစီစီနှင့် စကားပြောနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ဖုန်းသည် အရိုးစုမိစ္ဆာကြီးကို လေထဲတွင် ရပ်တန့်စေလိုက်ပြီး၊ ကျီဇီလင်း၊ မြေကြွက်ကလေး နှင့် အခြားသော တပည့်များ၊ ဝိညာဉ်သားရဲ များနှင့်အတူ နန်းမြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ထိပ်ပိုင်းကို ညှိထားသဖြင့် ပြန့်ပြူးနေသော ဧရာမ ရင်ပြင်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် ရဲ့ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ က မြူခိုးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ယဲ့ဖုန်း ဖြစ်တယ်... ဒီနေ့ တာ့လျန် နန်းမြို့တော် ဆီကို တပည့်သစ်တွေ စုဆောင်းဖို့ လာခဲ့တာပဲ..ပါရမီကို အဓိက မထားဘူး...ကျွန်တော်နဲ့ ကံပါ၊ မပါ ဆိုတာကိုပဲ ကြည့်မှာပါ...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း၏ အသံမှာ ရင်ပြင် တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ဂယက်ထသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကံတရားကိုပဲ ကြည့်မယ် တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်လက်ခံတဲ့ စံနှုန်းကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲဗျာ။</p> <p> </p> <p>လူအများအပြားမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မြူခိုးဂိုဏ်း ၏ အမည်နာမ ပြန့်နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ဂိုဏ်းဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုးများမှာလည်း ပြန်လည် မြင့်တက်လာနေကြောင်း ယဲ့ဖုန်း သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လက်ရှိရှိနေသော ဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုး (၁၀) သန်းကျော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်မည်ဆိုပါက ယခု တိုးတက်မှုမှာ ပြောပလောက်အောင် မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>‘ဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုး သန်းတစ်ရာ ကျော်ဖို့ ဆိုတာကတော့ တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ အတားအဆီး တစ်ခုပဲ...’ ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ညည်းညူလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် ရင်ပြင်ပေါ်၌ လူအုပ်ကြီးမှာ ရှည်လျားစွာ တန်းစီလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်...ကျုပ်  မြူခိုးဂိုဏ်းကို ဝင်ချင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝက်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်မှာ သူ၏ ဝါကျင့်ကျင့် သွားကြီးများကို ပေါ်သည်အထိ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မကောင်းပါဘူး... ခင်ဗျား နဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြူခိုးဂိုဏ်း က ကံမပါဘူးဗျ...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ထိုဝက်နတ်ဆိုး၏ ပြင်းထန်လှသော ခံတွင်းနံ့ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရင်း ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အီး... ဟီး... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ က ကျုပ်လို ဝက်အိုကြီးကို အထင်သေးတာပဲဗျာ.....”</p> <p> </p> <p>ဝက်နတ်ဆိုးမှာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ‘တဘုန်းဘုန်း’ မြည်အောင် အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါကတော့... ပြောစရာတောင် မရှိတော့ဘူး..’ ယဲ့ဖုန်း မျက်လုံးလှန်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ခုနက သူ ငြင်းလိုက်သည်မှာ ဝက်မကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်၏။ ယဲ့ဖုန်းမှာ မျက်နှာခွဲခြားရာတွင် အားနည်းလှသဖြင့်၊ အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော ဝက်နတ်ဆိုးများ၏ ကျား၊ မ ကိုမူ သူ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အလုပ်ပိုမို မြန်ဆန်စေရန်အတွက် ယဲ့ဖုန်းသည် ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း (၁၀) လုံးကို နေရာမှာတင် သွန်းလုပ်လိုက်ပြီး၊ ဘေးရှိ တပည့်ငါးဦးနှင့် မြေကြွက်ကလေး အပါအဝင် အခြားသော ဝိညာဉ်သားရဲ များကို ဝေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီခေါင်းလောင်းလေးက တော်တော်လှတာပဲနော်... ပြီးတော့ ကိုင်ထားရင်လည်း အဆက်မပြတ် မြည်နေတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ပထမမင်းသမီး လျန်ဝမ်ရိုက ကြည်လင်သာယာသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း လေးကို ကိုင်ကာ ဆော့ကစားရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... အသံလေးက နားထဲမှာ တော်တော်လေး သာယာတာပဲရှင်...”</p> <p> </p> <p>ဒုတိယမင်းသမီး လျန်ဝမ်ယွိသည်လည်း ခေါင်းလောင်းလေးကို ကိုင်ကာ လက်က မချနိုင်အောင် ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ကို ကိုင်ထားတဲ့အချိန်မှာ အသံက အဆက်မပြတ် မြည်နေမယ်ဆိုရင်... အဲဒီလူဟာ ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်းနဲ့ ကံပါတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းဝင်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လားဟင်.....”</p> <p> </p> <p>ပထမမင်းသမီးနှင့် ဒုတိယမင်းသမီးတို့၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူမတို့သည် မြူခိုးဂိုဏ်းကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားနေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်နေသည်ဆိုပါက ညီအစ်မ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မြူခိုးဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီနေပြီဟု ဆိုလိုသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>‘စနစ်... လျန်ဝမ်ရို နဲ့ လျန်ဝမ်ယွိ တို့ကလည်း တပည့်သစ် လက်ခံတဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ ကိုက်ညီလား...’ ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုက်ညီပါတယ် ခင်ဗျာ...” စနစ်က အကြောင်းပြန်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းသမီး နှစ်ပါးရဲ့ အသက်က ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဟင်...”</p> <p> </p> <p>ပထမမင်းသမီးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အခုမှ အသက်နှစ်ဆယ် ပြည့်တာပါရှင်...”</p> <p> </p> <p>ဒုတိယမင်းသမီးမှာမူ မသိမသာ.. သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခြေဖျားကိုပင် မမြင်ရသဖြင့်၊ ခြင်ကောင် သံလောက်သာရှိသော အသံတီးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာလေ... အရွယ်အစား အကြောင်း ပြောဖို့ သင့်တော်ပါ့မလားရှင်...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ တွန့်ချိုးသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ မေးတာက အသက်ကို ပြောတာပါ... အင်း... ဒါဆိုရင် ပထမမင်းသမီးက နှစ်ဆယ်ဆိုတော့၊ ဒုတိယမင်းသမီးက တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်၊ တတိယမင်းသမီးက တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပေါ့... ဒါဆို တစ်နှစ်တစ်ယောက် မွေးခဲ့တာလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက သူ၏ သံသယကို ထုတ်ဖော် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာကို... အနည်းဆုံး အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် တွေ ဖြစ်နေကြပြီဆိုတော့... ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က နည်းနည်းတော့ မြန်လွန်းမနေဘူးလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့စကားကို ကြားတော့၊ တည်ငြိမ်ပြီး လှပသော ပထမမင်းသမီးက ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ မသိသေးတာက... ကျွန်မတို့ နှင်းယုန် မျိုးနွယ်စု မှာ အမွေအနှစ် သွေးအိုင်ဆိုတာ ရှိပါတယ်ရှင်... ကျွန်မတို့ရဲ့ တစ်သက်တာမှာ အဲဒီ သွေးအိုင် ကို အားကိုးပြီးတော့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မြှင့်တင်နိုင်တာလေ... အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဒီလောက်အထိ မြန်ဆန်နေရတာပါရှင်...”</p> <p> </p> <p>“သြော်... သွေးအိုင် ကြောင့်ကိုး.....”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုံထျန်းရှင်းက စိတ်ဝင်တစား ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် နဂါးမျိုးနွယ် သွေးကြော နိုးထလာတုန်းကလည်း... ကျွန်တော်တို့ နဂါးမျိုးနွယ်စု ရဲ့ သွေးအိုင် ထဲကို ဝင်ပြီးတော့ အသွင်ပြောင်းခဲ့ရတာဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ကလည်း သွေးမျိုးဆက် ကျင့်ကြံသူ ပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> တတိယမင်းသမီး လျန်ဝမ်ဖန်းက အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤ ‘စီနီယာ အစ်ကိုကြီး’ ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ကြောင့် လုံထျန်းရှင်းမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အသက်အရွယ်အရဆိုလျှင် သူက လျန်ဝမ်ဖန်း ထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုငယ်သော်လည်း၊ မြူခိုးဂိုဏ်း တွင်မူ ဂိုဏ်းသို့ အရင်ဝင်ရောက်သူကသာ စီနီယာ ဖြစ်သဖြင့် သူက စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေရသည်လေ။</p> <p> </p> <p>“အပိုစကားတွေကို ခဏ ထားလိုက်ကြစို့... ပထမမင်းသမီး နဲ့ ဒုတိယမင်းသမီး... မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ မြူခိုးဂိုဏ်းကို ဝင်ချင်ကြလား...” ယဲ့ဖုန်းက လျန်ဝမ်ရို နှင့် လျန်ဝမ်ယွိ တို့ကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့ရှင်... ကျွန်မတို့ ဝင်ချင်ပါတယ်...” မင်းသမီး နှစ်ပါးစလုံးက တညီတညွတ်တည်း ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း ကဲ့သို့သော ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အစွမ်းထက်လှသည့် မဟာတန်ခိုးရှင် တစ်ဦးက ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေသည်ဆိုပါက၊ မြူခိုးဂိုဏ်း မှာ သူတို့အတွက် ပညာသင်ကြားရန် ပထမဆုံး ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်နေသည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>“သိပ်ကောင်းတာပေါ့.....” ယဲ့ဖုန်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဂိုဏ်းဝင်မှတ်တမ်း ကို အမြန်ထုတ်ယူကာ မင်းသမီးနှစ်ပါး၏ အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တီ..တီ... အမွေခံတပည့် ‘လျန်ဝမ်ရို’ ကို လက်ခံရရှိပါပြီ... အဆင့်မြင့် နှင်းယုန် သွေးကြော၊ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်...”</p> <p> </p> <p>“တီ..တီ... အမွေခံတပည့် ‘လျန်ဝမ်ယွိ’ ကို လက်ခံရရှိပါပြီ... အဆင့်မြင့် နှင်းယုန် သွေးကြော၊ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းတွင် အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အဆင့်ရှိသော တပည့်နှစ်ဦး ထပ်မံ တိုးလာသဖြင့်၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် သို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာလည်း ပိုမို နီးကပ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ကံပါသူတွေကို ဆက်ပြီး စမ်းသပ်ကြစို့...” ယဲ့ဖုန်းက တပည့်များကို ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း များဖြင့် ဆက်လက် စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားမှာ လာရောက် ကြည့်ရှုနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးက (၇၀) ရာခိုင်နှုန်း နှင့် လူသားက (၃၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိနေကြပြီး၊ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ငါးသေတ္တာဘူးပမာ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အဖွဲ့ (၁၀) ဖွဲ့ခွဲကာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ကို အဆက်မပြတ် လာရောက် ထိတွေ့နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ အားလုံးမှာ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ကို မြည်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ယဲ့ဖုန်း ပြောသော “ကံပါသူများ” ပင် ဖြစ်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီခရီးစဉ်မှာ သတ်မှတ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ဂျူနီယာ ညီငယ်၊ ညီမငယ်တွေ အများကြီး တွေ့ရတာ တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဝမ်းသာစရာပဲနော်...” ကျီဇီလင်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီလူကတော့ ဂျူနီယာ ညီငယ်၊ ညီမငယ် တစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖင်းအန်းက သူ၏ အမည်းရောင် အိုးကြီးကို ထမ်းလျက်၊ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မုတ်ဆိတ်ဗရပွ နှင့် ဝံပုလွေ တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူသော  လူသန်ကြီး တစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးညွှန်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ် ယဲ့ဖုန်းက အသက်နှစ်ဆယ် ကျော်လျှင် ဂိုဏ်းသားအဖြစ် လက်မခံဘူးဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့က လူကတော့ အနည်းဆုံး အသက် ရာနဲ့ချီ နေလောက်ပြီလေ။</p> <p> </p> <p>“ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း မြည်တယ်ဆိုတာ... ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်းနဲ့ တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်း ပတ်သက်မှု ရှိနေလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က တပည့် ဖြစ်မလား၊ ကြီးကြပ်သူ၊ အကြီးအကဲ၊ ခန်းမသခင်၊ ဂိုဏ်းစောင့် ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းစောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်မလား ဆိုတာကတော့ မသေချာဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ယဲ့ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် သန်မာလှသော လူကြီးက ဖွင့်ဟပြောဆိုလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျုပ်က အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် တစ်ယောက်ပဲလေ... ကျုပ်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ကြီးကြပ်သူ တစ်ယောက်လောက် ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>သူသည် နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်အောင် အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံလာခဲ့သော ဝက်ဝံနတ်ဆိုး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင့်အင်း... ခင်ဗျားက ဂိုဏ်းစောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ ပဲ ဖြစ်လို့ရမယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူ စနစ်နှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက် ရရှိလာသော ရလဒ်ပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဖက်တီး” ဟုပင် တင်စားနိုင်လောက်သည့် ထို ဝက်ဝံလူကြီးမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲဆောင် မှာ နေစရာနဲ့ စားစရာရော ပေးလားဟင်...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ချပါဗျာ... အားလုံး အခမဲ့ ပေးသလို... အပြင်ထွက်ပြီး လည်ပတ်ခွင့်လည်း ပေးပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝက်ဝံလူကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့ ဝက်ဝံမျိုးနွယ်စု ဆိုတာ... နေစရာနဲ့ စားစရာ မပေးရင် ဘယ်သူ့အောက်မှာမှ အညံ့မခံဘူးဗျ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျုပ် မြူခိုးဂိုဏ်း ကို ဝင်ပြီးတော့ ဂိုဏ်းစောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်ဖို့ သဘောတူပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်... ကျုပ်ရဲ့ အစားအသောက်တွေကိုတော့ နည်းနည်းလေး ဂရုစိုက်ပေးဦးနော်... သြော်... ကျုပ်က အစပ်ကြိုက်တယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ပြင်လုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save