Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၃၃)</h2> <h2 style="text-align:center">စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေး၏ နာကျည်းမှု</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ယဲ့ဖုန်းသည် ကြယ်တာရာ နန်းတော်၏ အထက်တွင် ဝတ်ရုံစများ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်လျက် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံသို့ လာခဲ့သော ဤခရီးစဉ်အတွင်း သူသည် တပည့်သစ် ရာပေါင်းများစွာကို ရရှိခဲ့ရုံတင်မကဘဲ အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီနှင့် ထူးဆန်းသော လူသားမျက်နှာကြီးကိုပါ သုတ်သင်နိုင်ခဲ့ကာ ရတနာ အမြောက်အမြားကိုပါ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ရတနာ ဖြစ်သော ကြယ်တာရာ နန်းတော်ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါအတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းများမှာလည်း အစုံအလင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>'ငါ့ရဲ့ ကံတရားကတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပိုပြီး ကောင်းလာတာပဲ...'</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုး မြင့်တက်လာတာနဲ့အမျှ မြူခိုးဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာ ကောင်းချီးပေးမှုကလည်း ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်လာမှာပါ"</p> <p>စနစ်ကလည်း အသိပေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ဖုန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>သည်အချက်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဂိုဏ်းဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုး မမြင့်မားစဉ်က ကံကြမ္မာ ကောင်းချီးပေးမှုမှာ သိသာထင်ရှားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ယခုအခါ ဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုးမှာ ဆယ်သန်းကျော်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ကံကြမ္မာ အကျိုးပေးမှုမှာ အလွန်ပင် သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p>'ကြည့်ရတာ ငါ့အနေနဲ့ ဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုးတွေကို ဆက်ပြီး တိုးအောင် လုပ်ရဦးမှာပဲ...'</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် တီးတိုးဆိုရင်း ကြယ်တာရာ နန်းတော်ကို စီးနင်းကာ လူအုပ်ကြီး၏ အံ့သြကြည်ညိုသော အကြည့်များအောက်တွင် တာ့လျန် နန်းမြို့တော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ဝေးကွာသော နေရာတွင်မူ၊</p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းအိုင်၏ ကမ်းပါးယံတွင် ကုန်းချင်းချိုးသည် သူမရှေ့ရှိ လူငယ် ရာပေါင်းများစွာကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဝေဆာနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤကာလအတွင်း သူမသည် ဟူဖေးဖေး၊ နင်ရှန်ရှန်၊ လေရှောင်ဟူ၊ မုစီစီ နှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း၏ အစွမ်းကို အသုံးချကာ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းအိုင် ပတ်လည်ရှိ မြို့ပေါင်း ဒါဇင်ချီမှ အရည်အချင်းရှိသော တပည့်လောင်း ရာပေါင်းများစွာကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပါသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု အောက်ဘက်ရှိ မြို့မှာမူ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းအိုင်၏ နောက်ဆုံး မြို့တစ်မြို့ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စုစုပေါင်းဆိုလျှင် သူတို့သည် တပည့်လောင်း (၃၀၀) ခန့်ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်လာတာလည်း ကြာပြီဆိုတော့... ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုးသည် နဖူးမှ ချွေးစများကို သုတ်လိုက်ရင်း၊ ကောင်းကင်ယံရှိ တောက်လောင်နေသော နေမင်းကို ကြည့်ကာ တပည့်များနှင့်အတူ မြူခိုးဂိုဏ်းရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးတည် ပျံသန်းခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသော နေရာတွင်မူ၊ စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်လေး နှစ်ဦးက ပုခုံးနှင့် ကျောပြင်ကို နှိပ်နယ်ပေးနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>"အား... နာလိုက်တာ... ဘာလို့ ဒီလောက် အားနဲ့ ညှစ်နေတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် ပုခုံးတွင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ပန်ကာကို ချက်ချင်း သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသော အမျိုးသမီးကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... အသက်ချမ်းသာပေးပါရှင်....."</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ အသနားခံနေ၏။</p> <p> </p> <p>"သေစမ်း....."</p> <p> </p> <p>စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် အမျိုးသမီး၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ကာ အားဖြင့် ချိုးပစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ပေပေါင်း သောင်းချီ မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ အသာအယာပင် အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အခြား အမျိုးသမီးမှာမူ သူမကိုပါ အောက်သို့ ပစ်ချမည်ကို ကြောက်လန့်သဖြင့် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ဒူးထောက်နေရှာ၏။</p> <p> </p> <p>"ရှေးစကားပုံ ရှိတယ်လေ... ကောင်းတဲ့ အရာဆိုတာ နှစ်ခု တွဲလာတတ်တယ်တဲ့... ဒါကြောင့် နင်လည်း သွားတော့....."</p> <p> </p> <p>စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးက ခြေဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီးမှာလည်း ကောင်းကင်မှ မြေပြင်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမ၏ အော်ဟစ်သံမှာ မြေပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... ပျင်းစရာကြီး..."</p> <p> </p> <p>စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးက သမ်းဝေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဝါးမြို နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ ထွက်လာပြီးကတည်းက သူသည် တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသတစ်ခွင်တွင် လှည့်လည်ကာ အမျိုးသမီးငယ် ရာပေါင်းများစွာကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော်လည်း၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငြီးငွေ့လာပြီး ဤကဲ့သို့သော ဘဝမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မရှိတော့ဟု ခံစားနေရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို ပျင်းစရာကောင်းတယ်... ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရဘူး..."</p> <p> </p> <p>သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ သမ်းဝေလိုက်ပြန်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ဦးခေါင်းစွပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ထိပ်ပြောင်ပြောင် ဦးခေါင်းမှ ချွေးများကို သုတ်ကာ ပြန်လည် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားရ၏။ အောက်ဘက်ရှိ ဧရာမ ဝိညာဉ်လှေကြီးပေါ်တွင် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရမ္မက်ဇောများမှာ တောက်လောင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟောဒီ ခန္ဓာကောက်ကြောင်း... ဒီဆံပင်အရောင်... ဒီနှုတ်ခမ်းလွှာတွေ... တကယ့်ကို အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှပေတယ်....."</p> <p> </p> <p>စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် ဟူဖေးဖေး၊ ကုန်းချင်းချိုးနှင့် သူတို့အဖွဲ့ကို ချက်ချင်းပင် ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့်ရှိ အရှိန်အဝါများကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ၊ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို လွယ်ကူစွာပင် ဖိနှိပ်လိုက်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>"ရန်သူ တိုက်ခိုက်နေပြီ....."</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုး၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားရသည်။ သူမ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့်မူ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့်ရှိသူကို ယှဉ်နိုင်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမဘေးရှိ ဟူဖေးဖေးကို သတိရသွားသောအခါ စိတ်အေးသွားပြီး ရောက်ရှိလာသူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ အလှနတ်ဘုရားမလေးတွေပဲ... ရင့်ကျက်တဲ့သူရော၊ ငယ်ရွယ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့သူရော... သိပ်ကောင်းတာပဲဗျာ... တကယ့်ကို သိပ်ကောင်းတာပဲ....."</p> <p> </p> <p>စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးက ယုတ်မာသော အကြည့်များဖြင့် တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်က ရဲတင်းလှတဲ့ လူယုတ်မာလဲ... မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ အဖွဲ့ကို ကြားဖြတ်တားရဲရုံတင်မကဘဲ၊ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေကိုပါ ပြောရဲတယ်ပေါ့...နင်  ဘယ်သူလဲ..."</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုးက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးက ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"မြူခိုးဂိုဏ်းလား... သိပ်ကောင်းတာပေါ့... သခင်လေးဖြစ်တဲ့ ငါက ယောက်ျားတွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပြီး၊ မိန်းမတွေကိုတော့ ကျင့်ကြံဖော် အဖြစ် သိမ်းပိုက်ရတာပေါ့....."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဟူဖေးဖေး ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏ၌ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>'တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ.....'</p> <p> </p> <p>'ဒီမိန်းမက မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းစောင့် နဲ့ တူနေသလိုပဲ.....'</p> <p> </p> <p>စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် ဟူဖေးဖေးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း သူမ၏ တန်ခိုးထွားသော သတင်းများကိုမူ ကြားဖူးထားသည်။ သတင်းများအရ ဤ ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် အလှနတ်ဘုရားမမှာ အမှန်တကယ်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသော မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်ပင် ရက်စက်တတ်သူ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ပြေးမှ ဖြစ်တော့မယ်....."</p> <p> </p> <p>ဤလူမှာ ဟူဖေးဖေး ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ သူ၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးမှာ ကပျာကယာ  လှည့်ထွက်ကာ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်…”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟူဖေးဖေးသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ ပေါက်ကွဲစေသော တုတ်ကြီးဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကာ တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးမှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့်ရှိသူ ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ အနာဂတ်ဟောကိန်းထုတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အန္တရာယ်ကို ဖျတ်လတ်စွာ အာရုံခံနိုင်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း...၊</p> <p> </p> <p>"ဂွမ်း....."</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ကြေမွသွားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သူ၏ ဦးခေါင်းစွပ်မှာမူ တုတ်ချက်ကြောင့် လေထဲတွင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ဆံပင်တွေ....."</p> <p> </p> <p>စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး မျက်နှာမှာလည်း နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဦးခေါင်းစွပ်အတွက် ပူပန်နေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် အသည်းအသန် ဆက်လက် ထွက်ပြေးရတော့၏။</p> <p> </p> <p>မြူခိုးဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေး၏ ပြောင်လက်နေသော ထိပ်ပြောင်ပြောင် ဦးခေါင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားကြရသည်။ ဟူဖေးဖေးက ဤမျှလောက်အထိ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ ဆံပင်များကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်ချွတ်လိုက်သည်ဟုပင် သူတို့ ထင်မိသွားကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှသာ ထိုလူမှာ မူလကတည်းက ထိပ်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ဦးခေါင်းစွပ်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို အပြတ်ရိုက်ပစ်....."</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုးက အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဟူဖေးဖေးမှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ရှေ့သို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်တက်လိုက်ရာ စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးကို လွယ်ကူစွာပင် အမီလိုက်နိုင်သွားပြီး၊ သူမ၏ ပေါက်ကွဲစေသော တုတ်ကြီးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်းလင်းပြင် ကြေးမုံ....."</p> <p> </p> <p>စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးမှာ လက်ကွက်များကို အလျင်အမြန် ဖော်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ရှေ့တွင် အရောင်တလက်လက်နှင့် မှန်တစ်ချပ် ပိတ်ဆို့လာ၏။ တုတ်ချက်၏ စွမ်းအား ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို တန်ပြန် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချွင်....."</p> <p> </p> <p>ဟူဖေးဖေးမှာမူ တန်ပြန်လာသော အရှိန်ကြောင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရ၏။ သို့သော်လည်း တုတ်ချက်၏ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသော စွမ်းအားမှာ စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သဖြင့်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အက်ကွဲကြောင်းများ ပြည့်နှက်သွားရပြီး အသက်ပျောက်မလို ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>'ဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားမျိုးဆိုရင်... ဒါ သေချာပေါက် ဟူဖေးဖေး ပဲ ဖြစ်ရမယ်.....'</p> <p> </p> <p>အသည်းအသန် အခြေအနေတွင် စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် စက္ကူအဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဟူဖေးဖေးက ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာပြီး ဒုတိယအကြိမ် တုတ်ဖြင့် ထပ်မံ ရိုက်ချလိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း....."</p> <p> </p> <p>စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးမှာ လှပသော မီးပန်းများပမာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... ထင်သလောက် မကြမ်းပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ဟူဖေးဖေးသည် သူမ၏ ပေါက်ကွဲစေသော တုတ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပုခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်ကာ၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ နှာခေါင်းထိပ်ကို ဂုဏ်ယူစွာ သုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့်ရှိတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်တောင်မှ... ဂိုဏ်းစောင့်ရဲ့ တုတ်ချက်တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် အသတ်ခံလိုက်ရတာလား... တကယ့်ကို အားကျစရာပဲ....."</p> <p> </p> <p>ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်ဖြစ်သော နင်ရှန်ရှန်မှာ အံ့သြကြည်ညိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အစမ်းခန့်တပည့်များမှာမူ ဟူဖေးဖေး၏ စွမ်းအားကို မတွက်ချက်နိုင်သော်လည်း၊ သူမမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိကြသဖြင့် လေးစားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းစောင့် ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ရှင်... ရှင်သာ မပါလာရင် ကျွန်မတို့ ဒီနေ့ တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြီးနဲ့ ကြုံရတော့မှာပါ..."</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုးသည် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် ဟူဖေးဖေးကို ခေါ်မလာရန် ကြံရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှသာ သူမ ပါလာခဲ့ခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက ယနေ့တွင် သူတို့အားလုံးမှာ ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်...</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်လှေကြီးသည် ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရင်း မြူခိုးဂိုဏ်းရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီ ဝေးကွာသော နေရာတွင် ၊</p> <p> </p> <p>စက္ကူအဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ထိုပြာပုံများကြားမှနေ၍ ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီးနောက်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပျက်အစီးများကို ကြည့်ကာ နာကျည်းစွာဖြင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>'ငါ့မှာ ကိုယ်စားလှယ် အဆောင်လက်ဖွဲ့ သာ မရှိခဲ့ရင်... အခုဆိုရင် ငါ အလောင်းတောင် ရှာရမှာ မဟုတ်ဘူး... သေစမ်း မြူခိုးဂိုဏ်း.. ကြည့်ရတာ ငါ ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူးပဲ... ငါ အမြန်ဆုံး ဂိုဏ်းကို ပြန်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဝါးမြို နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကို အဲဒီဂိုဏ်းကို အပြတ်ရှင်းဖို့အတွက် တိုက်တွန်းရတော့မယ်.....'</p> <p> </p> <p>ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်နေသော စက္ကူယပ်တောင် သခင်လေးသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ အဖြူရောင် ခေါင်းပေါင်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ထိပ်ပြောင်ပြောင် ဦးခေါင်းကို ပတ်လိုက်၏။ ပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ဝါးမြို နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>တာ့လျန် နန်းမြို့တော်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ကြယ်တာရာ နန်းတော်၏ အထက်တွင် ရပ်နေသဖြင့်၊ မရေမတွက်နိုင်သော လူအုပ်ကြီး၏ အံ့သြကြည်ညိုသော အကြည့်များကို ရရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုမှာကြည့်စမ်း... မြူခိုးဂိုဏ်းချုပ် ယဲ့ဖုန်း ပြန်လာပြီဟေ့....."</p> <p> </p> <p>"ဒီ နန်းတော်ကြီးက ကြယ်တာရာ ပတ်လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ ဝန်းရံနေတာပဲ... အရှိန်အဝါကလည်း တကယ့်ကို နက်နဲလှပေတယ်... ဒါက အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုများလား..."</p> <p> </p> <p>"ဟမ့်.. မြူခိုးဂိုဏ်းချုပ်လို မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ပညာရှင်ကြီးက... အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်လောက်ကို ဂရုစိုက်ပါ့မလားဗျာ... ဒါက အနည်းဆုံးတော့ ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်....."</p> <p> </p> <p>"ဟင်... ဝိညာဉ်ရတနာ တဲ့လား....."</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ တစီစီနှင့် ပြောဆိုနေကြပြီး မျက်နှာများတွင်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကောင်းစား စားသောက်ဆိုင် တစ်ခု၏ အထက်တွင်၊</p> <p> </p> <p>လုံထျန်းရှင်း၊ ကျီဇီလင်း၊ ချောင်ကျားရှီး၊ ဝမ်ဖင်းအန်းနှင့် အခြားသူများသည် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကြယ်တာရာ နန်းတော်ကို မော့ကြည့်ရင်း မှင်သက်နေကြရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်က အပြင်ကို ခဏသွားတာတောင်... ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာကြီးကို ရလာတာလား... ဒါက တကယ့် ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုများလားဟင်..."</p> <p> </p> <p>ကျီဇီလင်းသည် စိတ်ထဲမှ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရရှာသည်။ သူမသည် ကြယ်တာရာ နန်းတော်၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် နက်နဲပြီး ကောင်းကင်၊ မြေကြီးတို့နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းသိုင်းကျမ်းများထဲတွင် ဖော်ပြထားသော ဝိညာဉ်ရတနာများနှင့် တစ်ထပ်တည်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျီဇီလင်းတို့အဖွဲ့သာ အံ့သြသွားကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တာ့လျန် နန်းတော်ရှိ နှင်းယုန် မျိုးနွယ်စုမှ အစွမ်းထက် ပညာရှင်များပင်လျှင် အံ့သြလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက ကြယ်တာရာ နန်းတော် ပါလား....."</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကောင်းကင်ဘုံကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုလို့ ကြားဖူးတယ်... အရင်တုန်းက ဒီရတနာကြောင့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီး နှစ်ပါးကြားမှာ စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုတောင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာလေ..."</p> <p> </p> <p>"ဒီ ဝိညာဉ်ရတနာကြီးက နောက်ဆုံးမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲဗျာ..."</p> <p> </p> <p>နှင်းယုန် မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်နေကြ၏။ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်အတွက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသော တာ့လျန် ဧကရီပင်လျှင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ နံရံများကို ထွင်းဖောက်ကာ ကောင်းကင်တွင် လွင့်မျောနေသော ကြယ်တာရာ နန်းတော်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မှင်သက်နေမိလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံထက်တွင်၊</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အောက်ဘက်ရှိ ကျီဇီလင်းနှင့် အခြားသူများကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့အားလုံး အဝစားပြီးကြပြီလား... မပြီးသေးရင်လည်း မြန်မြန် ပစ္စည်းသိမ်းပြီး ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ကြတော့...  အခုချက်ချင်း ဂိုဏ်းကို အမြန်ဆုံး ပြန်ကြမယ်....."</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အစားအသောက်များကို အားပါတရ စားသောက်နေကြသော ဝက်ဝံနတ်ဆိုးများ၊ မြေကြွက်ကလေးနှင့် အခြားသော ဝိညာဉ်သားရဲများမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားကြပြီးနောက်၊ အလျင်အမြန်ပင် အငမ်းမရ ဆက်လက် စားသောက်ကြလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျီဇီလင်းနှင့် အခြားတပည့်များ၏ မျက်နှာတွင်မူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်တည်ငြိမ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုသော အရေးကြီးကိစ္စနှင့် ကြုံတွေ့နေရသလို ဖြစ်နေသည်ကို သူတို့ အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ဘာများ ဖြစ်လို့ပါလိမ့်..."</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကြီးစိုးလာခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save