Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း၊ တပည့်တစ်ထောင် ပြည့်မြောက်မှုနှင့် အပိုဆောင်း ဆုလာဘ်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~မြင့်မြတ်သော လေဓားဂိုဏ်း ၏ စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းရေး တောင်ထိပ် ထက်ဝယ်၊</p> <p>ကျောထက်တွင် အထွတ်အထိပ် အဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်သော မြင့်မြတ်သော လေဓား ကို လွယ်ထားလျက်၊ မူရူရွှယ်သည် သူမ၏ ထက်ရှလှသော ဓားသွားကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်ထားမိ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်က မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့... နောက်ဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကနေ အနားယူပြီး၊ ကျွန်မကို ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် တာဝန်လွှဲပေးတော့မှာပဲ...”</p> <p> </p> <p>သူမသည် တီးတိုး မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဓားသခင်မလေးအတွက် ဒါက ဝမ်းသာစရာ ကိစ္စပဲလေရှင်.....” သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ အစေခံမလေး လေးဦးမှာလည်း တညီတညွတ်တည်း ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>“အင်... ဝမ်းသာစရာ ဟုတ်လား... ငါတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး...” မုရုရွှယ်သည် အကြီးအကဲချုပ် နေထိုင်ရာ အကြီးအကဲများ တောင်ထိပ် ဆီသို့ အကြည့် ပို့လွှတ်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှထက်မြက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နိမိတ်မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုမှာ မကြာမီ ကျရောက်တော့မည် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော်မှာ၊</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင်စံအိမ် တည့်တည့်မှနေ၍ လူပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပုံရိပ်သည် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော စစ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဆင်မြန်းထားပြီး၊ ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရပ်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ထိုသူ့ဆီသို့ တရှိန်ထိုး စုပြုံစီးဝင်လာကြပြီး၊ သူ့ပတ်လည်တွင် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုပမာ လှည့်ပတ်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်များမှာ ထိုသူ့အား ဦးညွှတ် အညံ့ခံနေကြသည့်နှယ်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ၏ စွမ်းပကားပင် ဖြစ်ချေတော့၏။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအင်များကို စိတ်တိုင်းကျ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း။</p> <p> </p> <p>အသိစိတ် တစ်ချက်ဖြင့်ပင် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် အောက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများနှင့် သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြားရှိ ချိတ်ဆက်မှုကို ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး၊ ရန်သူများကို ပြင်ပစွမ်းအားများ အသုံးမပြုနိုင်အောင် တားဆီးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိသူတစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ရှိသူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရပါက၊ အဆင့်အတန်း လုံးဝ ကွာခြားလှသော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးဖြင့် အသာလေး နှိမ်နင်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သေချာသည်မှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ရှိသူတစ်ဦး၌ ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခု ရှိနေမည်ဆိုပါက၊ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ၏ သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်မှုကို ဖောက်ထွက်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်ရတနာ များမှာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှသဖြင့်၊ သာမန် အခြေအနေမျိုးတွင် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ရှိသူများမှာမူ ၎င်းတို့ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ခရိုင်ဘုရင် က မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဟေ့.....”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... ငါတို့ ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် မှာလည်း နောက်ဆုံးတော့ ဒေသခံ မဟာတန်ခိုးရှင် တစ်ယောက် ရှိလာပြီပဲ... အခုဆိုရင် ကျုပ်တို့လည်း ကြယ်သုံးပွင့် အင်အားစု ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားပြီ... အနာဂတ်ကတော့ တကယ်ကို တောက်ပနေပြီ.....”</p> <p> </p> <p>လျူမင်၊ ဘိုးဘေးနင် နှင့် အခြားသူများမှာလည်း တဟားဟား ရယ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ခရိုင်ဘုရင် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မှုကြောင့် သူတို့သည်လည်း ဘုန်းကျက်သရေကို အတူတူ ခံစားခွင့် ရရှိကြမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြားသော စံအိမ် တစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြွေထည် ဘုရင် ရှုရန်ရှန်သည် သူ၏ အခန်းအတွင်း၌ ကုတ်ကုတ်လေး ပုန်းအောင်းနေပြီး၊ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေရှာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီ အကျိုးနည်းတဲ့ ခရိုင်ဘုရင် ကတော့... တကယ်ပဲ အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့တာလား... ကြည့်ရတာ ဒီ ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် မှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး...ငါ ထွက်ပြေးမှပဲဟ...”</p> <p> </p> <p>ကြွေထည် ဘုရင်သည် အဝတ်အစားများကို ကပျာကယာ ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ ထွက်ပြေးပြန်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ယခင်က တစ်ကြိမ် ထွက်ပြေးဖူးသော်လည်း၊ ရှုဟွာမို ၏ ပြင်းထန်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံခဲ့ရသဖြင့် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် သို့ ပြန်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူသည် ခရိုင်ဘုရင်မြို့တော် သို့ တစ်သက်လုံး ခြေဦးပင် မလှည့်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ပါက သူသည် လူမဟုတ်ဘဲ ခွေးသာသာသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ အတွင်းရှိ ကြယ်နှစ်ပွင့် အင်အားစုကြီး လေးခု၏ ဂိုဏ်းချုပ်များ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟူသော သတင်းမှာ လေအလျင် ဆောင်ကြဉ်းသွားခဲ့ပြီး၊ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဒေသတွင်းရှိ မြို့ကြီးများ အားလုံးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>ဖူယွင် တောအုပ်နက် ဝယ်၊</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် စိမ်းလန်းစိုပြေလှသော တောအုပ်ကြီး၏ အထက်သို့ နောက်ဆုံး၌ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ တိမ်ထုမြူခိုးများ လွှမ်းခြုံထားသော မြူခိုးဂိုဏ်း ၏ တောင်ထိပ် လေးခုကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုမှာ... အဲဒါ ငါတို့ဂိုဏ်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>လုံထျန်းရှင်းသည် အဝေးရှိ မြူခိုးတောင်ထိပ် ကို ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အမြင့်ဆုံးတောင်က မြူခိုးတောင်ထိပ် ပေါ့... ကျန်တဲ့ သုံးခုကတော့ ဖေးလိုင်တောင်ထိပ်၊ နတ်ဆိုးသားရဲတောင်ထိပ် နဲ့ ကျင့်ကြံရေးတောင်ထိပ် တွေပဲလေ... သြော်... ပြီးတော့ လေထဲမှာ လွင့်မျောနေတဲ့ တောင်ထိပ် ခုနစ်ခုကတော့ ‘မြောက်ပိုင်းမဟာ တောင်ထိပ် ခုနစ်ခု’ လို့ ခေါ်တယ်... အဲဒီမှာ အမွေခံတပည့်တွေ၊ အကြီးအကဲတွေနဲ့ ကြီးကြပ်သူတွေ နေထိုင်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့က အဲဒီ လွင့်မျောနေတဲ့ တောင်ထိပ်တွေပေါ်မှာ နေရမှာလားဗျ.....”</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် ရှိသော ကြီးကြပ်သူသစ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... နောက်ကျရင် အပြင်စည်း တာဝန်ခံ အကြီးအကဲ ချူယွင်အာ ကို သွားရှာလိုက်ကြ..မင်းတို့ကို နေရာချပေးလိမ့်မယ်...” ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ် ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူယွင်အာ မှာမူ သူ ပထမဆုံး စုဆောင်းခဲ့သော ကြီးကြပ်သူမလေး ဖြစ်၏။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ မမြင့်မားလှသော်လည်း၊ အလုပ်အပေါ် စိတ်စေတနာပါပြီး ကြိုးစားအားထုတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးရန်အတွက် ထိုက်တန်လှသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အပြင်စည်း တာဝန်ခံ အကြီးအကဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါက ယဲ့ဖုန်းက ချူယွင်အာအား တိုးမြှင့် ခန့်အပ်လိုက်သော ရာထူးပင် ဖြစ်ပါ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အပြင်စည်း အကြီးအကဲ တစ်ဦးနှင့် အလားတူလှ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... အမွေခံတပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ဘာတွေ လုပ်ရမလဲဟင်...” တတိယမင်းသမီး လျန်ဝမ်ဖန်း က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့် ကို ရောက်ရမယ်... ကျင့်ကြံရေးမျှော်စင် ရဲ့ သတ္တမမြောက် အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရမယ်... ပြီးတော့ ဂိုဏ်းရဲ့ တာဝန် (၁၀) ခုကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်ရမယ်... အဲဒါဆိုရင်တော့ အမွေခံတပည့် အဖြစ် တိုးမြှင့်ခံရမှာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... လောလောဆယ် ဂိုဏ်းထဲမှာတော့ အမွေခံတပည့် အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူးဗျ...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းမှာ အမွေခံတပည့် တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မြောက်ပိုင်း မဟာ တောင်ထိပ် ခုနစ်ခု ပေါ်တွင် နေထိုင်ခွင့် ရမည်ဟူသော အတွေးကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ တက်ကြွမှုများ ပြန်လည် ပြည့်နှက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အို... ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် ကို ထပ်ပြီး ချဲ့ထွင်နေကြပြန်ပြီပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဖူယွင် တောအုပ်နက်  ၏ အစွန်အဖျား၊ မီးပြတိုက်မြို့ မြစ်ကမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင် ကျယ်ပြောလှသော လမ်းမကြီးတစ်ခုကို ဖောက်လုပ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလမ်းမကြီး၏ အထက်တွင် ဓားပျံများကို စီးနင်းကာ သွားလာနေကြသော တပည့်များစွာကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ကင်းလှည့်နေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အနားသို့ ကပ်လာသော နတ်ဆိုးသားရဲများကို မောင်းထုတ်ပေးနေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အချို့သော တပည့်များမှာမူ လမ်းဖောက်ရန်အတွက် ကူညီပေးနေကြပြီး၊ သာမန်လူသားများမှာမူ ကျောက်ပြားများကို သယ်ဆောင်ကာ ဖိသိပ်ထားသော ကျောက်စရစ်လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကျင်းနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်... လမ်းဖောက်လုပ်ရေး တာဝန် ဆိုတာက ဒါပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p>တောင်အောက်ခြေရှိ ရှောင်လင်းကျေးရွာ အနီးတွင်မူ အဆောက်အအုံများစွာမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီး၊ အချို့သော အိမ်များတွင်မူ လူများပင် စတင် နေထိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ အလုပ်လုပ်နေကြသော လူများမှာ မောပန်းသဖြင့် လမ်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ အနားယူနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်၊  ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့်</p> <p>အခါတွင်တော့ သုံးထပ်ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုမှာ သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်ပွင့်ကလေးများမှာ ဝန်းရံလျက် ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို ကြယ်တာရာ ဂလက်ဆီကြီး၏ အထက်တွင်မူ လူရာပေါင်းများစွာနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲ အုပ်စုကြီး တစ်ခုမှာ ခန့်ညားစွာ ရပ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းမှာ အံ့သြမှင်သက်သွားကြရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့နော်.....”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုလူများမှာ မည်သူများ ဖြစ်မည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ခင်မှာပင်၊ ပန်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော လူငယ်လေး၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ပဲ.....”</p> <p> </p> <p>“ဟာ... အဲဒါ ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ လား... သတင်းတွေထဲကအတိုင်း တကယ့်ကို ခန့်ညားပြီး ကြည့်ကောင်းလိုက်တာဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ဟိတ်လူ... ခင်ဗျားက မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီ ဝေးတဲ့နေရာကနေ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အသေအချာ မြင်ရလို့လားဗျ...”</p> <p> </p> <p>“သေသေချာချာတော့ မမြင်ရပါဘူး... ဒါပေမဲ့ မြှောက်ပင့်ပြောရတာကို ဘယ်အရာကမှ မတားဆီးနိုင်ဘူးလေဟ...”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားကတော့ တကယ်ကို လူတတ်ကြီးပဲ ..အဘိုးကြီးရယ်.....”</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ သူတို့၏ အလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ အံ့သြတကြီး ငေးကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်.....”</p> <p> </p> <p>မြူခိုးဂိုဏ်း အတွင်းမှ တပည့်ပေါင်း တစ်ရာကျော်မှာ ဓားများကို စီးနင်းကာ ပျံသန်းထွက်လာကြပြီး၊ ကောင်းကင်ယံတွင် တန်းစီလျက် တညီတညွတ်တည်း အရိုအသေပြုလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းရင်ပြင် အလယ်ဗဟိုတွင်မူ အရည်အချင်းရှိလှသော လူငယ် ရာပေါင်းများစွာမှာ ခေါင်းမော့ကြည့်နေကြပြီး၊ ကြယ်တာရာ နန်းတော် ပေါ်ရှိ ယဲ့ဖုန်းကို စူးစမ်းလိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ... အကြီးအကဲကုန်း ပြောတာတော့ ဂိုဏ်းချုပ်က ကျုပ်တို့ကို ကိုယ်တိုင် စာရင်းသွင်းပေးလေ့ရှိလို့၊ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့် ရမယ်တဲ့ဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်ကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ရမယ့် တစ်ဦးတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်မှာပေါ့နော်...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တာပဲဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ထိုလူများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ အကြီးအကဲ ကုန်းချင်းချိုး က တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်းအိုင် နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် မြို့များမှ စုဆောင်းလာခဲ့သော တပည့်လောင်းများ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိသော သူများမှာမူ ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်းကြောင့် မိမိတို့ဘာသာ လာရောက်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ၏ စစ်ဆေးမှုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ သူတို့သည်လည်း တပည့်လောင်းများ ဖြစ်လာကြပြီး ဂိုဏ်းရင်ပြင်၌ စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယခု ယဲ့ဖုန်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးမှာ မော့ကြည့်နေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဟင်... တပည့်လောင်းတွေက တော်တော်လေး များလာတာပဲ...” ယဲ့ဖုန်းသည် ဂိုဏ်းရင်ပြင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အဝေးမှ ထိုလူငယ်များနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သော သူများမှာ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းထားကြ၏။ မြင့်မြတ်သော မိသားစုဝင်များ သို့မဟုတ် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော နောက်ခံမှ လာသူများ ဖြစ်ကြပုံ ရကာ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်လျက် တောက်ပသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့မှာမူ စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အကြည့်ချင်း ဆုံရန် ရှောင်လွှဲနေကြသော်လည်း၊ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားကြသည်မှာ ဆင်းရဲသော်လည်း ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များကို ဆောင်ထားသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါးရာကျော်တောင် ရှိတာလား... စုစုပေါင်းဆိုရင်တော့ တပည့်အရေအတွက်က မကြာခင် တစ်ထောင် ပြည့်တော့မှာပဲ.....” ယဲ့ဖုန်းက ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှေ့သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အကြီးအကဲ ကုန်းချင်းချိုးမှာ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းကာ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပန်းလေး တစ်ပွင့်ပမာ လှပသော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်.....”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဂိုဏ်းရင်ပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟိုမှာ ရှိတဲ့ တပည့်လောင်းတွေက အကြီးအကဲကုန်း အပြင်ကနေ စုဆောင်းလာခဲ့တာလားဗျ...”</p> <p> </p> <p>“အများစုကတော့ ဟုတ်ပါတယ်ရှင်... ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကြောင့် တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ အနှံ့အပြားကနေ လာကြတဲ့ သူတွေပါ... လူပေါင်း သောင်းနဲ့ချီတဲ့ အထဲကနေ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း နဲ့ စစ်ဆေးပြီး ရွေးချယ်ထားတာ (၅၃၄) ယောက် ရှိပါတယ်ရှင်...”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲကုန်းက ဂိုဏ်းဝင်မှတ်တမ်း တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကုန်သက်သာစေရန်အတွက် သူမသည် ထိုတပည့်လောင်းများ၏ အချက်အလက်များကို ကြိုတင် မေးမြန်းထားပြီး အကြမ်းဖျင်း စာရင်းပြုစုထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်ဗျာ... တကယ်ကို တော်တယ်...” ယဲ့ဖုန်းက ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသေးစိတ်ကအစ ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်တတ်သော အကြီးအကဲ ကုန်းချင်းချိုးအား သူ အလွန်ပင် ကျေနပ်မိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ဒါတွေက ဘယ်သူတွေလဲဟင်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲကုန်းက မြေကြွက်ကလေး၊ လျန်ဝမ်ဖန်း နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ အံ့သြတကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်က အပြင်ထွက်သွားတာ လူတွေ စုဆောင်းဖို့သက်သက်ပဲလား။</p> <p> </p> <p>“အချို့ကတော့ စာရင်းသွင်းထားတဲ့ တပည့်တွေပေါ့... အချို့က ဂိုဏ်းစောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ တွေ... ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အပြင်စည်း တာဝန်ခံတွေ ဖြစ်ပြီး၊ အပြင်စည်း တာဝန်ခံ အကြီးအကဲ ချူယွင်အာ ရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိမှာပါ...” ယဲ့ဖုန်းက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ ကြယ်တာရာ နန်းတော် မှာ မြူခိုးတောင်ထိပ် ၏ အထက် မီတာ တစ်ထောင်ခန့် အမြင့်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ဂိုဏ်းရင်ပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဂိုဏ်းဝင်မှတ်တမ်း ကို ထုတ်ယူတော့သည်။ တပည့်လောင်း (၅၃၄) ဦးကို နှုတ်ဆက်လျက် စာရင်းသွင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စာရေးရသည်မှာ ပင်ပန်းလှသော်လည်း၊ ဂိုဏ်းသား အရေအတွက် တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာသည်ကို ကြည့်ကာ ယဲ့ဖုန်းမှာ ပင်ပန်းရကျိုးနပ်သည်ဟု ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ၊</p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် လက်ထဲမှ ကလောင်တံကို ချလိုက်ပြီး၊ သူ့ရှေ့ရှိ ပြောင်လက်နေသော ဦးခေါင်းနှင့် ခန့်ညားသော လူငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းနာမည်က ဝူရှင်းဝမ် ဟုတ်လား... အဆင့်မြင့် အရိုးပါရမီ ရှိတာပဲ... မင်း ကျင့်ကြံတာ မစရသေးပေမယ့်လည်း တကယ့်ကို မဆိုးပါဘူးဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ချီးကျူးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ... ကျွန်တော် သေချာပေါက် အပတ်တကုပ် ကျင့်ကြံပါ့မယ်...” ခန့်ညားလှသော ထိပ်ပြောင်လူငယ်လေး ဝူရှင်းဝမ် က သူ၏ ဦးခေါင်းကို ကုပ်ရင်း ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ဂိုဏ်းဝင်မှတ်တမ်း ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်သားပဲ... ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ... မင်းက ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ ကိုးရာရှစ်ဆယ့်လေးယောက်မြောက် ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့် ဖြစ်သလို... ဂိုဏ်းရဲ့ စုစုပေါင်း အရေအတွက်အရဆိုရင်တော့ တစ်ထောင်မြောက် တပည့်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝူရှင်းဝမ်မှာ အံ့သြတကြီးဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မိမိကိုယ်တိုင် ဂိုဏ်း၏ တစ်ထောင်မြောက် တပည့် ဖြစ်လာမည့် ကံထူးရှင်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က အထူး ဆုလာဘ်တစ်ခုခု ရမှာလားဟင်...” ဝူရှင်းဝမ်က ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာဖြင့် ရယ် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မရဘူး...” ယဲ့ဖုန်းက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “အော်...” ဝူရှင်းဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ယဲ့ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ စနစ်၏ အသိပေးသံမှာ ရုတ်တရက် မြည်ဟည်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“တီ..တီ... မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ တပည့်အရေအတွက် တစ်ထောင် ပြည့်မြောက်သွားတဲ့ အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်... ‘တပည့် တစ်ထောင် အင်အားစု’ ဘွဲ့တံဆိပ် ကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ အပိုဆောင်း ဆုလာဘ် တစ်ခုကိုလည်း ရရှိပါတယ်... ကျေးဇူးပြု၍ စစ်ဆေးကြည့်ပါ...”</p> <p> </p> <p>‘အပိုဆောင်း ဆုလာဘ် တဲ့လား...’ ယဲ့ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားရလေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save