Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလည်အပတ် (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“တကယ်တော့ တောင်းပန်ရမှာက ကျွန်တော်ပါ ခေါင်းဆောင်ဆု...”</p> <p> </p> <p>“အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်က အားနာစရာ ကောင်းလိုက်တာဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် လက်ကို ဆန့်တန်းလျက် အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ယွမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင်ကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆုမို၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းလျှောက်ရင်း သူက တိုးညှင်းစွာ ရယ်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ဇီယန်အာမခံဌာနက အရင်တုန်းကလည်း ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားခဲ့တာပါ... ကြားထဲမှာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ပြန်လည် ဦးမော့လာခဲ့ပါပြီ... ခေါင်းဆောင်ဆုက ငယ်ရွယ်ပေမယ့် ဂုဏ်သတင်းကတော့ နေမင်းကြီးလို တောက်ပနေပြီ... အာမခံဌာနကို ဒီထက်ပိုပြီး တိုးချဲ့နိုင်တာကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို အားကျစရာပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေအားလုံးက သိုင်းလောက မိတ်ဆွေတွေရဲ့ ကူညီမှုကြောင့်ပါ... ကျွန်တော်က လူငယ်တစ်ယောက်ပါ... အခြေခံအုတ်မြစ် သိပ်မရှိလှပါဘူး... ကံကောင်းလို့ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဟား... ဟား... ဟား...”</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ယွမ်က သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆုက နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ သခင်မလေးဆိုရင် ခေါင်းဆောင်အကြောင်း ပြောမဆုံးပေါင် တောသုံးတောင်ပါပဲ... သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ နာမည်ကို ကြားနေရတာ နားစည်တောင် ကွဲတော့မယ်...”</p> <p> </p> <p>“သာမန်ကိစ္စတွေကိုတော့ `ကံတရား` လို့ ပြောလို့ရပေမယ့်... သိုင်းလောက ဂုဏ်သတင်း ဆိုတာကတော့ အတုလုပ်လို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ...”</p> <p> </p> <p>စကားပြောရင်း ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်နှင့် အိမ်ရှင် နေရာအသီးသီး ယူလိုက်ကြပြီးနောက် ဆုမိုက ရေနွေးကြမ်း တည်ခင်းဧည့်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ယွမ်က ရေနွေးတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း ရေနွေးလေး တစ်ခွက်လောက် သောက်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့... တကယ်တော့ ဒီနေ့ လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ခေါင်းဆောင်ဆုဆီကို စာနှစ်စောင် လာပေးတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“စာနှစ်စောင်...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံလက်အိတ်ကပ်ထဲမှ စာနှစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တစ်စောင်က ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီး ရေးပေးလိုက်တာပါ... `ကျုံးဖူမြို့` ကိစ္စကို သတင်းရပြီးပြီးချင်း ရေးလိုက်တာ... နောက်တစ်စောင်ကတော့... အဲဒီထက် စောပြီး ရေးထားတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက `ထျန်းယွီမြို့` က သခင်မလေး ရေးပေးလိုက်တာ... ခေါင်းဆောင်ဆု အတွက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းက ခေါင်းဆောင်ဆု လော့ရှားမြို့ကို ခဏပြန်ရောက်တုန်းက ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွားတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့လည်း စာလာပို့ဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး... ဒါကြောင့် ခေတ္တ သိမ်းထားလိုက်ရတာ...”</p> <p> </p> <p>“အခုမှပဲ ခေါင်းဆောင်ဆု လက်ထဲကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာပေးခွင့် ကြုံတော့တယ်...”</p> <p> </p> <p>“စာဖတ်ပြီးရင် ပြန်စာလေး တစ်စောင်လောက် ရေးပေးပါဦး... ကျွန်တော် ပြန်ယူသွားပြီး သခင်မလေးဆီ ပို့ပေးချင်လို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်... ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ် အစေခံတစ်ဦးက ဟွမ်ယွမ်လက်ထဲမှ စာများကို ယူပြီး ဆုမိုထံ လာရောက် ပေးအပ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>စာနှစ်စောင်... တစ်စောင်က အတော်လေး ထူပြီး၊ နောက်တစ်စောင်က ပါးပါးလေး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပါးလွှာသော စာသည် `ဝေရူဟန်` ရေးလိုက်သော စာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို စာအိတ်ကို ဖွင့်ဖောက်ပြီး အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>စာထဲတွင် ကျုံးဖူမြို့ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ ထည့်မရေးထားပေ။ အားပေးစကား အနည်းငယ်နှင့် ဆုမို အားလပ်သည့်ရက်တွင် မြို့စားအိမ်တော်သို့ လက်ဖက်ရည်သောက် လာခဲ့ပါရန် ဖိတ်ခေါ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အတိုချုပ် ပြောရလျှင်တော့ ဖိတ်စာ တစ်စောင်ပါပင်။</p> <p> </p> <p>ဝေရူဟန်က ဆုမိုကို တွေ့ချင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တရားဝင် ဖိတ်စာပို့လိုက်လျှင် အခမ်းအနား ဆန်လွန်းရာ ကျနေမည်။</p> <p> </p> <p>ဝေရူဟန်၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ဆိုလျှင် သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ပါးစပ်ရာဇသံ လွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊ ဆုမိုကျတော့ ပါးစပ်ရာဇသံ လွှတ်လိုက်ပြန်လျှင်လည်း ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်လွန်းရာ ကျနေပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် တလေးတစားဖြင့် စာရေးပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တရားဝင် ဆန်သလိုလိုနှင့် ရင်းနှီးမှုလည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး စာကို ယန်ရှောင်ယွင် ဖတ်ရှုရန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် `ဝေဇီယီ`  ၏ စာကို ဆက်လက် ဖွင့်ဖောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီစာထဲမှာတော့ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး ပါဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး အနေဖြင့် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ပြီးခဲ့သော တစ်ခေါက်တုန်းက သူမဆီ ဝင်မတွေ့ခဲ့သည့်အတွက် စိတ်ကောက်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။</p> <p> </p> <p>`လမ်းငါးသွယ်ဆုံရပ်`မှ ပြန်လာစဉ် `ဟွေမြစ်` ကို ဖြတ်ကူးပြီး `ရှုလု`  နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။ `မန်ဒရင်းဘဲ စာရင်း`  ကို လိုချင်နေကြသော မသမာသူများ၏ အကြံအစည်ကို သိခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထျန်းယွီမြို့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း ရပ်နားခြင်း မပြုဘဲ ခရီးဆက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကိစ္စက `လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့` ၏ သခင်မလေးကို စိတ်ထိခိုက်သွားစေပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်တာတွေကတော့ အိမ်တွင်းရေးရာ ကိစ္စတွေသာ ဖြစ်ပြီး လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အတွင်းရေး နိုင်ငံရေး အရှုပ်အထွေးများအကြောင်း တစ်လုံးမှ မပါဝင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ထားရှိခဲ့သော ကတိကဝတ်ကို သူမ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို စာကို ဖတ်ရင်း အလိုအလျောက် ပြုံးလိုက်မိသည်။ စာကို ယန်ရှောင်ယွင် လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မင်၊ စုတ်တံနှင့် စာရွက် ယူလာရန် အစေခံကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အစေခံကို စောင့်နေရင်း ဆုမိုက ဟွမ်ယွမ်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ဘယ်လို ရှိလဲ...”</p> <p> </p> <p>“အာ... ကျန်းမာပါတယ်ဗျာ... တောင့်တောင့်တင်းတင်းပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆုမိုကို ပြုံးကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆုက လူစိမ်းမှ မဟုတ်တာ... ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပြပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>“လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အခြေအနေ လုံးဝ တည်ငြိမ်မသွားမချင်း... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးက မျက်လုံးမှိတ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးက စာထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ဖိတ်ထားတယ်... ကျွန်တော့်အစား ပြန်ပြောပေးပါ... မကြာခင် ဆုမို လာတွေ့ပါ့မယ်လို့...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ယွမ်က ချက်ချင်း ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်ပိုင်းတွေ အတွင်းမှာ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီး အပျော်ရွှင်ဆုံးကိစ္စက လော့ရှားမြို့မှာ ခေါင်းဆောင်ဆုလို လူငယ်မျိုးဆက်သစ် ပေါ်ထွန်းလာတာပဲ... ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ စကားကို ကြားရင် သူ သေချာပေါက် ဝမ်းသာသွားမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အစေခံက စာရေးကိရိယာများ ယူဆောင်လာသည်။ ဆုမိုသည် ဟွမ်ယွမ်နှင့် ပေါ့ပါးစွာ စကားပြောရင်း စာရေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စုတ်တံချက် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားရုံဖြင့် စာရေးခြင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ယွမ် မျက်လုံးပြူးသွားရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြန်စာက ဘာလို့ ဒီလောက် တိုတောင်းနေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက စာကို ယန်ရှောင်ယွင်အား ပြလိုက်သည်။ ယန်ရှောင်ယွင်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင် မကြောက်ဘူးလား... သူ ကိုယ်တိုင် လာပြီး စာရင်းရှင်းလိမ့်မယ်နော်...”</p> <p> </p> <p>“သူက အခုဆိုရင် အရေးပါအရာရောက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေပြီလေ... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၊ ထျန်းယွီမြို့ရဲ့ ဒုတိယမြို့စား... ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ရှိတိုင်း ပြန်လာလို့ ရမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ပြုံးလိုက်ပြီး မင်ခြောက်အောင် ခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟွမ်ယွမ်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်... တစ်ချက်လောက် ဖတ်ကြည့်ချင်လား...”</p> <p> </p> <p>“ဟာ... မဖြစ်ပါဘူး... မဖြစ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ယွမ်က လက်ကာပြရင်း `ကပျာကယာ` ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်နဲ့ သခင်မလေးကြားက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စာကို ကျွန်တော်က ဖတ်ကြည့်လို့ ဘယ်သင့်တော်ပါ့မလဲ... သခင်မလေး သိရင် ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး စာအိတ်ပိတ်ကာ ဟွမ်ယွမ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်... ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်ခင်ဗျာ... ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပါဦး... ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ အလည်အပတ် ခရီးစဉ်ကို မျှော်လင့်နေပါ့မယ်…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save