Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယိရွှမ်၏ နက်နဲမှု (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“အစ်မယွင်... နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးဗျာ... အစ်မက ကျွန်တော့်ကို အခွင့်ကောင်းယူမလို့ ကြံနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် သူ့ရှေ့တွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် လုပ်နေသော ယန်ရှောင်ယွင်ကို မျက်လုံးပြူးကာ မယုံနိုင်သလို မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“အခွင့်ကောင်း ယူတယ်လို့ ပြောလို့ရမလားဟင်... ဒါက တရားဝင် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>‘အကျိုးကြောင်းကတော့ ဆီလျော်သားပဲ။</p> <p> </p> <p>ဆုမို စဉ်းစားလိုက်မိသည်။ လူကြီးတွေနဲ့ တွေ့ပြီးမှတော့ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် မြန်မြန်ကြီး တိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ’</p> <p> </p> <p>“ကဲ... စကားမများနဲ့တော့... ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို ကုတင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မြန်လွန်းနေပြီ မဟုတ်ဘူးလားဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“မြန်စရာ ဘာရှိလို့လဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်တဲ့နေရာမှာ ဘယ်တော့မှ အချိန်မဆွဲရဘူး...”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းပညာ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မက ကျွန်တော့်ကို `ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း`  သင်ပေးမလို့လား...”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် ပိုပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ ပြောပြလိုက်တာလား...”</p> <p> </p> <p>“မပြောပါဘူး... နည်းနည်းလောက် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင် သိသာနေတာပဲဟာ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို မနေနိုင်ဘဲ `မချိပြုံး` လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က အစ်မ ကျွန်တော့်အပေါ် မရိုးသားတဲ့ အကြံအစည် ရှိနေတယ် ထင်လို့... အလကား ရင်ခုန်လိုက်ရသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲဟယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို... ငါတို့ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးဘူးနော်... ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် မလောစမ်းပါနဲ့...”</p> <p> </p> <p>“...အစ်မက လောနေတယ် ထင်လို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>“...ငါ လုံးဝ မလောပါဘူးနော်... ဟွန်း...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးမှ ဆက်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... ငါ နင့်ကို ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း သင်ပေးမယ် ဆိုတာ ဘယ်လို သိတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“မှန်းကြည့်လိုက်တာပါ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီညတုန်းက `ဦးလေးယန်`  က အစ်မကို သီးသန့် ခေါ်ထုတ်သွားတယ်လေ... ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီး မအိပ်ဘဲ တိုးတိုးတိတ်တိတ် လုပ်နေမှတော့... အစ်မကို လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာ တစ်ခုခု သင်ပေးနေတာ သေချာပေါက် ဖြစ်ရမယ်... နောင်ကျရင် ကျွန်တော့်အနိုင်ကျင့်တာ မခံရအောင်လို့ပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“အစ်မက `တာ့ရှန် ရွှမ်ထင်း သိုင်းကျမ်း`ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်နေပြီ... `မိုးပြာနဂါး အရပ်ရှစ်မျက်နှာ လျှပ်စီးလှံသိုင်း ` ဆိုရင် ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“`ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း` ကတော့ လူရှေ့သူရှေ့ ထုတ်ပြလို့ မရဘူး... ဒါကြောင့် လက်ချိုးရေကြည့်လိုက်ရင် ဦးလေးယန် သင်ပေးနိုင်တာက ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းပဲ ရှိတော့တယ်... ပြီးတော့ သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေ မဟုတ်ရင် ထုတ်မသုံးဖို့လည်း မှာလိုက်မှာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“...နင်က နတ်မျက်စိ ရနေတာလား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် စကားဆွံ့အသွားသည်။ ဆုမိုက ပါးနပ်မှန်း သိသော်လည်း... ဒီလောက်အထိ အကုန်သိနေလိမ့်မည်ဟုတော့ ထင်မထားခဲ့မိပါ။</p> <p> </p> <p>နည်းနည်းတော့ လွန်လွန်းနေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမက ဆုမို၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... သင်မှာလား... မသင်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခဏ စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းက သာမန် သိုင်းပညာ မဟုတ်ဘူး... အရင်ဆုံး ရွတ်ပြပါဦး... ပြီးမှ ကျင့်မကျင့် ဆုံးဖြတ်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... သေချာ နားထောင်နော်...”</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာတောင် ယန်ရှောင်ယွင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ရွတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း၏ သိုင်းကျမ်း စာသားက မရှည်လျားလှပေ။ စာလုံးရေ (၅၀၀) ခန့်သာ ရှိသဖြင့် ယန်ရှောင်ယွင်က ခဏအတွင်း ရွတ်ဆိုပြီးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းက သာမန်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်၏။ သိုင်းပညာအပေါ် သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုကလည်း သာမန်လူတွေ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းကျမ်းစာသားကို ကြားလိုက်တာနှင့် သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန် ပြောတာ မှန်တယ်... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... လောကသိုင်းပညာ အားလုံးရဲ့ အနှစ်သာရလို့ ပြောတာကတော့... နည်းနည်း ပိုလွန်းရာ မကျဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျင့်မှာလား...”</p> <p> </p> <p>“ကျင့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားကာ အသင့်ပြင်လိုက်ပြီး သူ၏ `အတွင်းအား`များကို ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သဘာဝကျကျ စတင် လည်ပတ်စေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါကို မြင်တော့ ယန်ရှောင်ယွင်က စကားမပြောတော့ဘဲ ဘေးနားတွင် အစောင့်အရှောက် အဖြစ် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်... လေပြင်းတစ်ခု စတင် တိုက်ခတ်လာပြီး ဆုမို၏ ဘေးပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် လန့်သွားပြီး ဆုမိုကို `ကပျာကယာ` လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆုမို၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ နဂါးဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် ခေါင်းလောင်းထိုးသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်သံများပါ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ယန်ရှောင်ယွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး အလိုအလျောက် စိတ်ပူလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းကို ကျင့်ကြံတုန်းက ဒီလို ဖြစ်ရပ်မျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆုမို၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်၌ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊ သေချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်တော့ ဒီနွေးထွေးမှုက ခံစားမှုသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး လေထုအပူချိန်ကတော့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ၏ အာရုံထဲတွင် ကုတင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသော လူသားသည် နေမင်းကြီး တစ်စင်းအလား တောက်ပ ပူနွေးနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးဟိန်းသံ၊ ခေါင်းလောင်းသံနှင့်အတူ နေမင်းကြီး၏ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ပေါင်းစပ်သွားပြီး အသံသုံးမျိုး တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆုမိုသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်ပြီး အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ နားထဲတွင် ကြားနေရသော ဆူညံသံများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံ စူးစိုက်လိုက်ရာ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အသုံးပြုလိုက်သော သိုင်းကွက်မှာ `မဟာနေမင်း ဖြန့်ကျက်လက်ဝါး`  ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဒီလက်ဝါးချက်ထဲတွင် ပါဝင်နေသော `အတွင်းအား` သည် အလွန် ပြင်းထန်ရုံသာမက နေမင်းကြီး၏ ပူပြင်းသော အရှိန်အဝါများပါ ပါဝင်နေသည်။ နေမင်းကြီး တစ်စင်း သူတို့ရှေ့တွင် ရောက်နေသည့်နှယ်ပင်။</p> <p> </p> <p>“`နေမင်းရောင်ခြည် နှလုံးသား ကျင့်စဉ်`  လား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုတွင် မည်သည့် `ယန်`ဓာတ် သိုင်းပညာ ရှိသည်ကို ယန်ရှောင်ယွင် ကောင်းကောင်း သိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမို၏ နေမင်းရောင်ခြည် နှလုံးသား ကျင့်စဉ်က အထွတ်အထိပ် ရောက်နေရင်တောင် ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးမှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက လက်ဝါးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေမင်းရောင်ခြည် နှလုံးသား ကျင့်စဉ် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလ အတွင်းအားကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာ... တကယ်ကို ထူးခြားတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီ နတ်ဘုရားသိုင်းက လောကသိုင်းပညာ အားလုံးရဲ့ အနှစ်သာရ ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် သင်ယူထားတဲ့ သိုင်းပညာတွေက... အတွင်းအား သက်သက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အတွင်းနဲ့ အပြင် ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... အားလုံးပေါင်း သုံးမျိုး ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီသိုင်းပညာနဲ့ ဆိုရင်... အဲဒီ သုံးမျိုးစလုံးကို တစ်ခုတည်း ဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်လို့ ရသွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>“အစပျိုး အဆင့်ပဲ ရှိသေးပေမယ့်... သူ့ရဲ့ ထူးခြားမှုကိုတော့ မြင်နေရပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ပေါင်းစပ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် အံ့ဩသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းက ကိုယ်ပိုင် အတွင်းအားကိုပဲ မြှင့်တင်ပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းက ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းဘူးလို့တော့ ခံစားရတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီ `အတွင်းအား ကျင့်စဉ်` မှာ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေဦးမယ် ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... ဆက်ပြောပါဦး... နင်ကရော ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီလဲ…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save