Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယိရွှမ်၏ နက်နဲမှု (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“အာမခံဌာနက တပည့်တွေကို သိုင်းပညာ လက်ဆင့်ကမ်းတယ် ဆိုတာက အရင်တုန်းကလည်း လုပ်ခဲ့ဖူးကြတာပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... တပည့် ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ် တပ်လာပြီ ဆိုရင်တော့... ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိဖို့ လိုတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အာမခံဌာနထဲ ဝင်လာတဲ့ လူတိုင်းကို သိုင်းပညာ သင်ပေးမယ် ဆိုတဲ့ သဘောမျိုးတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အနည်းဆုံးတော့... နင့်ကို ဆရာတင်ရမယ်... ဂိုဏ်းထဲကို တရားဝင် ဝင်ရမယ်... ရေနွေးကမ်းပြီး အရိုအသေပြုရမယ်... ပေါ့ပေါ့တန်တန် လုပ်လို့မရဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အာမခံဌာနက `ဇီယန်အာမခံဌာန` ... `ဇီယန်`  ဆိုတဲ့ နာမည်ကို သုံးထားတာ... ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စကို `ဇီယန်ဂိုဏ်း`ကို အရင် အသိပေးရမယ်...”</p> <p> </p> <p>“နင့် သိုင်းပညာက ဇီယန်ဂိုဏ်းက မဟုတ်ဘူး ဆိုပေမယ့်... နင့်ရဲ့ လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်းအရ သူတို့ကို ကျော်ခွပြီး လုပ်လို့မရဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အသိပေးပြီးရင်... သင်ပေးမယ့် သိုင်းပညာက ဇီယန်ဂိုဏ်းက ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရမယ်...”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ဇီယန်ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာ ဖြစ်နေခဲ့ရင်... ဇီယန်ဂိုဏ်းက လက်မခံရင် သင်ပေးလို့ မရဘူး...”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူတို့ သဘောတူတယ် ဆိုရင်တော့... ဝမ်းသာစရာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ဇီယန်ဂိုဏ်းက သိုင်းပညာ မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်လည်း... သူတို့ကို ရှင်းပြလိုက်ရင် သူတို့က ဘာမှ ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဇီယန်ဂိုဏ်းနဲ့ အငြင်းပွားစရာ ကိစ္စတွေ မဖြစ်အောင် ကြိုတင် ကာကွယ်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ယန်ရှောင်ယွင်၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မယွင် ပြောတာ အကျိုးကြောင်း ဆီလျော်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ခုက... တပည့် လက်ခံမယ် ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားကို အရင်ဆုံး သေချာ စောင့်ကြည့်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီအချက်ကို တခြား အာမခံအဖွဲ့မှူးတွေကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြထားရမယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းထဲ ဝင်မယ့်လူကို သေချာ ရွေးချယ်ရမယ်... လူတိုင်းကို လိုက်သင်ပေးနေရင် ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“တပည့်ရွေးတယ် ဆိုတာက နှစ်ဖက်စလုံး သဘောတူမှ ဖြစ်တာ... ဆရာတင်ပြီး ဂိုဏ်းဝင်ချင်တဲ့လူကို သင်ပေးမယ်... မဝင်ချင်တဲ့လူကလည်း အပြစ်ပြောလို့ မရဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို လုပ်လိုက်ရင်... တခြား အာမခံအဖွဲ့မှူးတွေ အနေနဲ့လည်း ဂိုဏ်းဝင်ခွင့်ရဖို့ အာမခံဌာနအတွက် ပိုကြိုးစားလာကြလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင်... အသေးစိတ် အချက်အလက်တချို့ ရှိသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ဆက်လက် ရှင်းပြနေသည်။ အသေးစိတ် အချက်အလက်များ၊ ထောင့်ပေါင်းစုံမှ စဉ်းစားရမည့် ကိစ္စများကို အကုန်အစင် ဆွေးနွေးတင်ပြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ဆုမို သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘သိုင်းပညာ သင်ပေးတယ်.. ဆိုတာက တပည့်ခံပြီး ရေနွေးကမ်းရုံနဲ့ ပြီးတာမှ မဟုတ်ဘဲ။</p> <p> </p> <p>အာမခံဌာန ဆိုတာက စီးပွားရေးလုပ်ငန်း တစ်ခုလေ။ အာမခံအဖွဲ့မှူးတွေကို သိုင်းသင်ပေးမယ် ဆိုရင်... ဆွေးနွေးစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ’</p> <p> </p> <p>ဒီကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဆုမို၏ နားလည်မှုက အပေါ်ယံလောက်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်၏ အကူအညီနှင့် ပြန်လည် တည့်မတ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ ကိုယ်ပိုင် အကြံဉာဏ်တွေနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး... နှစ်ယောက်သား ညနေစောင်းသည့်အထိ မနားတမ်း ဆွေးနွေး တိုင်ပင်ကြပြီးမှ နောက်ဆုံး အဖြေတစ်ခု ထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို သင်ပေးမည့် သိုင်းပညာမှာ `လုံရှန်း ဉာဏ်ဖွင့် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်`  ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်မှာ... ဇီယန်ဂိုဏ်းကို အသိပေးပြီးမှ အာမခံအဖွဲ့မှူးများကို စတင် သင်ကြားပေးမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၊... ပထမအဆင့်  ကိုပဲ သင်ပေးမည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အဆင့်တွေကို ဆက်လက် သင်ယူချင်သည် ဆိုလျှင်တော့... ဆုမို၏ တပည့်အရင်းအဖြစ် တရားဝင် ခံယူမှသာ သင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်း ညနေစောင်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ဆွေးနွေးမှု အဆုံးသတ်ခါနီးတွင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မတ်တတ်ရပ်ပြီး တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အစေခံမလေး တစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုကို မြင်လိုက်တော့ အစေခံမလေး မျက်နှာ ရဲသွားသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံ ရပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ဒုခေါင်းဆောင်... အဖွဲ့မှူးလျို.. ပြန်ရောက်လာပါပြီ... ဦးလေးဖူက လာခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ... အဖွဲ့မှူးလျိုက လူတွေ အများကြီး ခေါ်လာတယ်လို့ ပြောပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကပျာကယာ ထွက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>အိမ်တော်ဝင်းအတွင်းရှိ သိုင်းလေ့ကျင့်ရေး ကွင်းပြင်သို့ ရောက်သောအခါ လူအများအပြား စကား ပြောဆိုကာ  ရယ်ရယ်မောမော ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ... `ဝမ်ရှင်း ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်း`၏ ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု... ဒုခေါင်းဆောင်ယန်..မဂ်လာပါ...”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုက ရှေ့ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် ဒီတစ်ခေါက် အပြင်ထွက်တာ... ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်မိတယ်... အပြစ်ရှိရင် ပေးပါခင်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ဟေ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖွဲ့မှူးလျူက ဘာဆုံးဖြတ်ချက်များ ချလိုက်လို့လဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခေါက် လော့ရှားမြို့ကို ပြန်ရောက်တာက... ဝမ်ရှင်း ကုန်သွယ်ဌာနက  တာဝန်ခံကြီးတို့ကို တရားဝင် နှုတ်ဆက်ဖို့ပါ... ခေါင်းဆောင် သိတဲ့အတိုင်းပဲ... `ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း`  ကိစ္စတွေ ရှုပ်ထွေးနေတုန်းက ကျွန်တော် ဒီကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>“အခု ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့... ရှောင်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်တာဝန်ခံကြီးလည်း ရှိနေတုန်းဆိုတော့... လက်ဖက်ရည်ဝင်သောက်ပြီး အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလိုက်တယ်... ဝမ်ရှင်း ကုန်သွယ်ရေး အဖွဲ့အစည်းနဲ့ လမ်းခွဲတာကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆုံးသတ်ခဲ့ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာက... ကျွန်တော်.. မိတ်ဆွေဟောင်းတွေကို သွားနှုတ်ဆက်တော့... သူတို့ထဲက အများစုက ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဇီယန်အာမခံဌာနကို လိုက်လာချင်ကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် သူတို့ကို ရှင်းပြပါတယ်... ကျွန်တော်က အာမခံအဖွဲ့မှူးပဲ ရှိသေးတာ... ရာထူးတောင် တရားဝင် မရသေးဘူးလို့...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်နောက် လိုက်လာရင် ခေါင်းဆောင်က လက်ခံပါ့မလား မသေချာဘူးလို့...”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ အာမခံဌာနကို ဝင်ချင်ရင်... ကိုယ့်သဘောနဲ့ ကိုယ် လာလျှောက်သင့်တယ်လို့...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်တွေက ပြောကြတယ်... သူတို့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ ကိုယ် လာချင်ပါတယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆုက အရိပ်မပြ အကောင်မမြင် ဖြစ်နေတော့... သူတို့ လာလျှောက်တာ ခဏခဏ ရှိပြီ... အာမခံဌာနက လူတွေက လက်မခံရဲကြဘူးတဲ့...”</p> <p> </p> <p>“အခု ကျွန်တော်က အာမခံအဖွဲ့မှူး ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့... သူတို့ကိုပါ တပါတည်း ခေါ်လာခဲ့တာပါ... ခေါင်းဆောင်ဆီမှာ ထမင်းတစ်လုပ်လောက် တောင်းစားလို့ ရမလားလို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ကို ကြိုမပြောဘဲ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုပ်မိတဲ့အတွက်... ကျော်ခွမိသလို ဖြစ်သွားရင် အပြစ်ပေးပါခင်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ဟား... ဟား... ဟား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်ပြီး လျိုမို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာစကား ပြောတာလဲ အဖွဲ့မှူးလျူရာ... ဇီယန်အာမခံဌာနက ပြန်လည် ဦးမော့လာဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့အချိန်... လူအင်အား လိုအပ်နေတဲ့အချိန်ပဲဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက စောင့်ကြည့်နေကြတော့... နောက်ကွယ်ကနေ ဒုက္ခပေးမယ့်သူတွေ ပါလာမှာ စိုးလို့... တံခါးဖွင့်ဖို့ အချိန်ဆွဲနေခဲ့ရတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“အခု ခင်ဗျား ခေါ်လာတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက... `လမ်းငါးသွယ်ဆုံရပ်`  မှာ အတူတူ ခရီးသွားခဲ့ဖူးတဲ့သူတွေပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အခု ဇီယန်အာမခံဌာနကို ရောက်လာမှတော့... မကြိုဆိုစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... တစ်ခုတော့ ကြိုပြောထားရမယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူစုက ဆုမို၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ခါးမတ်လိုက်ကြပြီး ဆုမို၏ ဆုံးမစကားကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့ကို ကြိုဆိုပါတယ်... တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အာမခံဌာန ဆိုတာက ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့နဲ့ မတူဘူး...ကျွန်တော်တို့ အာမခံဌာနက သိုင်းလောကထဲမှာ ကျင်လည်ပြီး ဂုဏ်သတင်း တည်ဆောက်ရတာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေက ကာကွယ်ရေး တပ်ဖွဲ့ထက် ပိုတင်းကျပ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဝင်လာပြီးရင်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို တိတိကျကျ လိုက်နာရမယ်... တကယ်လို့ ချိုးဖောက်ခဲ့ရင်...ကျွန်တော့်ကို သဘောထားတင်းမာတယ်လို့ အပြစ်မတင်ကြနဲ့နော်...”</p> <p> </p> <p>“သေချာပေါက် လိုက်နာပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော်တို့ကို လက်ခံလိုက်ပြီလား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုလူစုက စည်းကမ်းလိုက်နာမည် ဖြစ်ကြောင်း တညီတညွတ်တည်း ကတိပေးကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါကို မြင်တော့ ဆုမိုက သဘောတကျ ရယ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့က ထမင်းအိုး တစ်လုံးတည်းက ထမင်းကို အတူတူ နှိုက်စားကြတော့မယ်...”</p> <p> </p> <p>“လာကြ... လာကြ... ဒီည စားသောက်ပွဲ ကျင်းပမယ်... အရက်တွေ မကုန်မချင်း မပြန်ကြေး...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူက ညနေခင်း တစ်လျှောက်လုံး ပြင်ဆင်ထားသမျှကို ဆုမို စကားအဆုံးတွင် စားပွဲဝိုင်းများ ချခင်းပြီး တည်ခင်း</p> <p>ဧည့်ခံလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အစားအသောက်များ၊ အရက်သေစာများ ပေါများလှသဖြင့် အားလုံး ပျော်ပျော်ပါးပါး စားသောက်နေကြစဉ်... ဆုမိုက အခန်းထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ကျန်းရှောင်ရှောင်ကို သတိရသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူမကို သွားနှိုးပြီး စားသောက်ပွဲသို့ ခေါ်လာသောအခါ... လူတိုင်း `ပါးစပ်အဟောင်းသား` ဖြစ်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းပြီး ဘေးနားက လူတွေကိုပါ ပါးစပ်ထဲ ကောက်ထည့်လိုက်မှာ စိုးရိမ်ရသည့် အနေအထားပင်...။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save