Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အသစ်ပြန်လည် မွမ်းမံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ပျော်ရွှင်စရာ ညတစ်ည ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် နောက်တစ်နေ့၏ နံနက်ခင်း အလင်းရောင်သည် ကမ္ဘာလောကကို လှပစွာ ဖြန့်ကျက်ထားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရှင်တို့..မည်သည် စောစောထလေ့ ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။ အာရုဏ်မတက်မီ အလင်းရောင်ပျပျ အချိန်၌ပင် ဆုမို သည် သူတတ်မြောက်ထားသမျှ သိုင်းပညာများကို လေ့ကျင့်ပြီးနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>`စနစ်` အကူအညီဖြင့် သိုင်းပညာ အများစုကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိအောင် လုပ်ဆောင်ထားနိုင်သော်ငြား... `ဇီယန်ဂိုဏ်း`၏ သိုင်းပညာများကိုမူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျင့်ကြံအားထုတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>`မဟာနေမင်း ဖြန့်ကျက်လက်ဝါး`သည် အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ရိုးရှင်းသယောင် ရှိသော်လည်း... လက်တွေ့တွင် သူ အများဆုံး အသုံးပြုသော သိုင်းကွက် တစ်ခု ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသိုင်းကွက်သည် ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည့် ပုံစံ ရှိသဖြင့်... ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အားကို လိုသလို လျှော့ချထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ သာမန် လက်ရည်ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် ဖြစ်စေ၊ တကယ့် တိုက်ပွဲခွင်တွင် ဖြစ်စေ အလွန် အသုံးဝင်လှပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဆုမို သည် ဤသိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ရန် မည်သည့်အခါမျှ မပေါ့ဆခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် `သက်တန့်ရောင်စဉ် နှလုံးသားဓားသိုင်း`ကိုလည်း ဆက်လက် လေ့ကျင့်လိုက်ရာ အတော်လေး တိုးတက်မှု ရှိလာခဲ့သည်။ လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးဆုံးသောအခါ အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီး စာကြည့်ဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ (၂) နှစ်ခွဲကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုမို အနှစ်သက်ဆုံး နေရာမှာ `ဆုထျန်းယန်`၏ စာကြည့်ဆောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာ၌ ဘာသာရပ်စုံ လေ့လာစရာ စာအုပ်စာပေများစွာ ရှိ၏။ အတိတ်ကာလကမူ ဆုမို သည် သိုင်းပညာဆိုင်ရာ စာပေများနှင့် သိုင်းလောက ဗဟုသုတများကိုသာ အဓိကထား ရှာဖွေဖတ်ရှုခဲ့သည်။ ဆုမိသားစု ဘိုးဘေးအဆက်ဆက်၏ ခရီးသွားမှတ်တမ်းများလည်း ပါဝင်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမှတ်တမ်းများတွင် သိုင်းလောက၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များ၊ လှည့်ကွက်များစွာကို ဖော်ပြထားသဖြင့်…</p> <p>သိုင်းလောကအကြောင်း နကန်း တစ်လုံးမျှ မသိခဲ့သော သူ့အား ဗဟုသုတများစွာ တိုးပွားစေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား... ယခုတစ်ဖန် စာကြည့်ဆောင်ကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုမိသောအခါ... သူ မတွေ့ရှိသေးသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေဦးမည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုထျန်းယန်၏ ဘဝဖြတ်သန်းမှုများမှာ သာမန် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ဇီယန်ဂိုဏ်းမှ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များမှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဆိုလျှင်... စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် သူ ချန်ထားခဲ့သော အရာများ ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဆုမို သည် လက်ကိုပိုက်ကာ စာကြည့်ဆောင်ကို စတင် မွှေနှောက်ရှာဖွေတော့၏။</p> <p> </p> <p>သိုင်းလောကရှိ အိမ်အများစုတွင် လျှို့ဝှက်အခန်းများ ရှိတတ်ကြပြီး... မီးအိမ်များ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများကို လှည့်လိုက်လျှင် ယန္တရားများ ပွင့်လာတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဆုမို.. ဤအချက်ကို ထည့်မစဉ်းစားခဲ့မိ။ ယခုမူ... စာကြည့်ဆောင် အတွင်းရှိ မီးအိမ်များနှင့် ပန်းအိုးများကို တစ်ခုမကျန် လိုက်လံ လှည့်ပတ် စမ်းသပ်ကြည့်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်... အရာထင်မလာခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>နောက်ကျောဘက်မှ အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ</p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် တံခါးဝမှ နေ၍ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းပြူကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဖူက မနက်စာ စားဖို့ လာခေါ်ခိုင်းလို့လေ... နင့်ကိုပါ ခေါ်ခဲ့ဆိုလို့... အခန်းထဲမှာ မတွေ့တာနဲ့ ဒီရောက်လာတာ... ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို သည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင် အား အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်ကာ သူ့အတွေးများကို ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ မဆုံးပါးခင်တုန်းက... အနာဂတ်အတွက် ဘာမှ ကြိုတင် မစဉ်းစားခဲ့ဘူးလို့ အစ်မ ထင်လား...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က အသုံးမကျတဲ့ကောင် ဖြစ်နေခဲ့ရင်တောင်... သူက ဘာမှ စိတ်မပူဘဲ နေခဲ့ပါ့မလားဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် သည် ဆုမို ၏ လက်ကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဆုက နင့်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်သွားစေချင်ရုံ သက်သက် ဖြစ်မှာပါ... ငါ့အဖေက ငါတို့အပေါ် မျှော်လင့်ထားသလိုမျိုးပေါ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမစကားအား ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းပြန်ခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ဗျာ... သူ မရှိတော့ရင် ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စတွေကို ခန့်မှန်းရခက်တယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ရင်... အရန်အစီအစဉ် မရှိဘဲ နေပါ့မလား...”</p> <p> </p> <p>“သူ့တစ်သက်တာ လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရင်... ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ အချိန်တွေ ရှိပေမယ့်... စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လေ့လုပ်ထ မရှိဘူး... သူ့ရဲ့ သေဆုံးမှုအတွက် စီစဉ်ထားတာက ဒီလောက်ပဲ ရှိတယ် ဆိုရင်တော့... နည်းနည်း ပေါ့လျော့လွန်းရာ မကျဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်ပြောမှပဲ... ငါလည်း တစ်ခုခု ကျန်နေသလို ခံစားရတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ဒါဆို ရှာကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ဆု ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား ဆက်လက် ရှာဖွေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ဆု သည် အခန်းတွင်းရှိ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် မီးအိမ်များကို စမ်းသပ်ပြီးပြီ ဖြစ်၍... ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နှစ်ဦးသားသည် စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များ အားလုံးကို အောက်ချကာ တစ်အုပ်ချင်းစီ လှန်လှော ရှာဖွေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး စာအုပ်ပုံကြားထဲတွင် ဗျာများနေစဉ် `ဦးလေးဖူ` ဝင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>စာအုပ်ပုံထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ဦးလေးဖူ ကြောင်အသွား၏။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး... သခင်မလေးယန်... ဘယ်များ ပျောက်သွားကြပါလိမ့်လို့ တွေးနေတာ...”</p> <p> </p> <p>“ရုတ်တရက်ကြီး ဘာစိတ်ကူးပေါက်ပြီး စာအုပ်တွေ ထဖတ်နေကြတာလဲဗျ...”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ဆု သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ ဦးလေးဖူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏမျှ ကြောင်နေရာမှ နဖူးကို ရိုက်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ တုံးလိုက်တာနော်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် လည်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဟုတ်ပါရဲ့... အသိဆုံးလူက ဘေးနားမှာ ရှိနေတာကို မမေးမိဘဲ... ဘာတွေ လုပ်နေမိတာပါလိမ့်...”</p> <p> </p> <p>“ဟေ...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို နားမလည်စွာ ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဖူ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခဏစဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ ဇီယန်ဂိုဏ်းကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် သွားတုန်းက အကြောင်းကို ဦးလေးဖူ သိလား...”</p> <p> </p> <p>“ဇီယန်ဂိုဏ်း...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “မှတ်မိတာပေါ့... နှစ်တွေ ကြာခဲ့ပြီ ဆိုပေမယ့်... အဲဒီတုန်းက သခင်ကြီး ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း တော်တော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့တာလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဖူ... အဖေ ပြန်ရောက်လာပြီးတဲ့နောက် ထူးဆန်းတာတွေ လုပ်တာ၊ ပုံမှန် မဟုတ်တာတွေ လုပ်တာမျိုး သတိထားမိလိုက်လား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အများကြီးပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူက ပြုံးရင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒီနေ့မှ ဘာလို့ အတိတ်က အကြောင်းဟောင်းတွေကို စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “သားအဖ ဆိုပေမယ့်... ကိုယ့်အဖေအကြောင်း ကိုယ်သိတာ နည်းလွန်းတယ်လို့ ခံစားမိလို့ပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“အင်း... ဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းက သခင်လေးရဲ့ အပြုအမူတွေက သိပ်အားရစရာ မကောင်းခဲ့တာကိုး... ဒါပေမဲ့ ထားလိုက်ပါတော့... လမ်းမှားကနေ ပြန်လှည့်လာတဲ့ သားမိုက်က ရွှေထက် တန်ဖိုးရှိပါတယ်... အခု သခင်လေးက သူရဲကောင်းဆန်ပြီး ထူးချွန်နေပြီပဲ... ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေတောင် သခင်လေး ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အကြောင်း ပြောနေကြတာ...”</p> <p> </p> <p>“တချို့ဆိုရင် သူတို့ သားသမီးတွေကို ဇီယန်အာမခံဌာနထဲ ဝင်စေချင်ကြတာ... နှမြောစရာ ကောင်းတာက သခင်လေးက တပည့်လက်မခံသေးလို့သာ... မဟုတ်ရင် ကျုပ်တို့ ဇီယန်အာမခံဌာနက ဘိုးဘေးတွေ လက်ထက်ကထက်တောင် ပိုပြီး စည်ကားနေလောက်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>“တစ်လှမ်းချင်း သွားရမှာပေါ့ ဦးလေးဖူရာ... ထမင်းကို တစ်လုပ်ချင်း စားသလိုပေါ့... ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ မှန်မှန် သွားတာ ကောင်းပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒါနဲ့... သခင်ကြီး ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေထဲက တချို့ကိုတော့ ကျုပ်.. မှတ်မိနေပါသေးတယ်…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save