Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အသစ်ပြန်လည် မွမ်းမံခြင်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“အဲဒီမတိုင်ခင်တုန်းကတော့ `ယန်ရီဇီ`  က `ဇီယန်အာမခံဌာန` ကို နေ့တိုင်းလိုလို လာပြီး လေကောင်းလေသန့် ရှူနေကျပါ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ ရန်တွေဖြစ်ကြပြီး ယန်ရီဇီလည်း လာတာ ကြဲသွားတော့တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ရန်ဖြစ်ကြတယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို သည် အတွေးနက်နေသော ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါအပြင် တခြား ထူးခြားတာရော ရှိသေးလားဗျ...”</p> <p> </p> <p>“သြော်... ဟုတ်သားပဲ... အဲဒီတုန်းက သခင်ကြီးမှာ သိုင်းလောက မိတ်ဆွေတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်လေ... မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်... တကယ့်ကို အချောအလှလေးဗျာ... သခင်မကြီးကဆို အဲဒီမိန်းကလေးကို ညီမလေးလို့ ခေါ်ပြီး သခင်ကြီးနဲ့ စပ်ပေးချင်နေတာ...”</p> <p> </p> <p>“သခင်မကြီးက သခင်ကြီးကို တစ်ကြိမ်မက တိုက်တွန်းဖူးတယ်... အဲဒီမိန်းကလေးကို ဆုမိသားစုထဲ ဝင်လာစေချင်တာပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p>“ကံဆိုးချင်တော့... သခင်ကြီးက ခေါင်းမာလိုက်တာ ကျောက်တုံးကျောက်ခဲ ကျနေတာပဲ... ဘယ်သူ ပြောတာမှ နားမဝင်ဘူး... ဇီယန်ဂိုဏ်းကနေ ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သခင်ကြီးက အဲဒီမိန်းကလေးကိုပါ မောင်းထုတ်လိုက်တော့တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် ဒီအဘိုးကြီး.. ခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်... အနီရောင်ဝတ်စုံလေးနဲ့ လေထဲမှာ ပျံဝဲနေသလိုပဲ... လူ့ပြည်က လူနဲ့တောင် မတူဘူး... ဒါပေမဲ့ သခင်မကြီးကလည်း နတ်သမီးလေးလို လှတာပါပဲလေ... နှစ်ယောက်စလုံးက သခင်ကြီးနဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“တခြားကိစ္စရော ရှိသေးလား...”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေကို တရစပ် ပြောပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စားဝတ်နေရေး ကိစ္စတွေက သိပ်အရေးမကြီးလှ... အရင်ကနှင့် သိပ်မကွာခြားပေ။</p> <p> </p> <p>အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ ကျတော့လည်း ဦးလေးဖူခမျာ အသက်အရွယ် ရလာပြီဖြစ်၍ သိပ်မမှတ်မိတော့။</p> <p> </p> <p>အရေးမပါတာတွေကိုပဲ တောင်စဉ်ရေမရ ပြောနေပြီး အရေးကြီးတာ တစ်ခုမှ ပါမလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဆုမို က ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းလိုက်မှ ဦးလေးဖူသည် ရုတ်တရက် ပေါင်ကို ဖြောင်းခနဲ ရိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အိုက်ယား... အထူးဆန်းဆုံး ကိစ္စကို ပြောရရင်တော့ တစ်ခုတော့ ရှိသားဗျ... အဲဒီတုန်းက သခင်ကြီး ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် သူ့အခန်းကို ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့ဖူးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့တယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ကြောင်အသွား၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို ပြုပြင်ခဲ့တာလဲဗျ...”</p> <p> </p> <p>“အသေးစိတ်တော့ ကျုပ်လည်း မမှတ်မိတော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် သိတာကတော့... အဲဒီအချိန်တုန်းက သခင်ကြီးက အုတ်တွေ၊ ကြွေပြားတွေကို အခန်းထဲ ခိုးသွင်းခဲ့တယ်... နေ့ဘက်မှာတော့ ပုံမှန်ပါပဲ... ညရောက်ပြီး အစေခံတွေ အကုန်လုံးကို ပြန်လွှတ်ပြီးမှ တံခါးပိတ်ပြီး လုပ်တာ...”</p> <p> </p> <p>“လနဲ့ ချီပြီး ကြာတယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ ဘာတွေလုပ်လဲ ဆိုတာတော့ ကျုပ်လည်း မသိဘူး... အဲဒီတုန်းက သခင်ကြီးက ကျုပ်ကို တံခါးစောင့်ခိုင်းထားတာလေ... တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက် မပေးစေနဲ့ ဆိုပြီးတော့...”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်လည်း ဒီကိစ္စရှိခဲ့တယ် ဆိုတာကို ကျုပ် မှတ်မိနေတာ... သခင်ကြီးက နောက်ပိုင်း ဒီကိစ္စကို ဘာမှ ထုတ်မပြောတော့ ကျုပ်လည်း မမေးရဲပါဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူက ပြုံးရင်း ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်က ဆုမိသားစုကို ပြုစုလာတာ သုံးဆက် ရှိပြီ... သူတို့ တစ်ယောက်စီမှာ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိကြတာချည်းပဲ... အရမ်း မေးလွန်းရင်လည်း ငြိုငြင်တာပဲ ခံရမှာ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို နှင့် ယန်ရှောင်ယွင် တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဦးလေးဖူ၏ နောက်ဆုံးစကားကို သိပ်အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ အဓိကအချက်ကိုသာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖေ အမြဲနေတဲ့ အခန်းပဲလား...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်ကြီး ဆုံးပြီးကတည်းက အဲဒီအခန်းက အလွတ်ဖြစ်နေတာ... ဒါနဲ့ စကားမစပ်... သခင်လေး မင်္ဂလာဆောင်ပြီးရင် အဲဒီဘက်ကို ပြောင်းနေမလား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက အိမ်မကြီး ဆိုတော့ သခင်လေး နေသင့်တဲ့နေရာပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကတော့ ထားပါဦးဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး အခွင့်ကောင်းယူကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဖူ... ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဒီကိစ္စတွေကို လာမေးတဲ့လူ ရှိလား...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူက ယန်ရှောင်ယွင် ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယန်ရီဇီကတော့ မေးဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ရန်ဖြစ်ပြီးကတည်းက သူလည်း သိပ်မလာတော့ဘူးလေ... ကျုပ်ကလည်း အသက်ကြီးတော့ တစ်ခါတလေ မေ့လွယ်တယ်... သူ မေးရင်တောင် ကျုပ်က ပြောချင်မှ ပြောမှာ...”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခဏတာ စကားဆွံ့သွားပြီးမှ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ဦးလေးဖူ... ဒီနေ့ ပြောတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောပါနဲ့နော်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ စိတ်ချပါ...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူ ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ငြိမ့်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ပါးစပ်က လုံပါတယ်... ကဲ... သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးယန်... မနက်စာ သွားစားကြတော့လေ... ဟင်းတွေ အေးကုန်တော့မယ်... ဒီစာအုပ်တွေကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လိုက်... ကျုပ်ပဲ ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးပါပဲ ဦးလေးဖူ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင် နှင့်အတူ စာကြည့်ဆောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စာအုပ်များကို တစ်အုပ်ချင်း စီစီရီရီ ပြန်ထပ်နေသော ဦးလေးဖူကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် ဆုမို ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောမှု အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မနက်စာ အရင်စားလိုက်ကြစို့... ပြီးမှ သွားကြည့်ကြတာပေါ့နော်... အဲဒီတုန်းက အဖေ အဲဒီအခန်းထဲမှာ ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်ရဲ့ သံသယက မှန်မယ့်ပုံပဲ... ဦးလေးဆုက တကယ်ကို တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့တာ နေမှာ... ဦးလေးဖူက ဒီလောက် နှုတ်လုံလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး... ဒီလောက် နှစ်တွေ ကြာတာတောင် ဘာမှ ထုတ်မပြောခဲ့ဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဖူက ဆုမိသားစုကို သုံးဆက်တိုင်တိုင် ပြုစုလာခဲ့တာလေ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအိမ်မှာ သူ့ကို ဖုံးကွယ်လို့ ရတဲ့ အရာ သိပ်မရှိဘူး... သူ့ပါးစပ်သာ မလုံရင် ဆုမိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေက လော့ရှားမြို့မှာ ပျံ့နှံ့နေလောက်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>“အင်း... ဟုတ်ပါရဲ့...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ ပြောမှ သတိရတယ်... မြို့ထဲက `ရှူ` မိသားစုအကြောင်းလေ... တစ်နှစ်တုန်းက အစေခံမလေး တစ်ယောက်က ပါးစပ်သရမ်းပြီး `သခင်ကြီးက ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ကျော်တဲ့အထိ လယ်ထွန်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ` လို့ လျှောက်ပြောမိလို့ တစ်မြို့လုံး ရယ်စရာ ဖြစ်သွားသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ ကျွန်တော် သိတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို တရစပ် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်နှစ်ကျတော့ ရှူမိသားစုမှာ ဝဖြိုးတဲ့ သားယောက်ျားလေး မွေးလာတယ်မလား... နာမည်တောင် `ရှူစန်းကန်` (တတိယကင်းစောင့်ချိန်) လို့ ပေးလိုက်သေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟား... ဟား... သူ့အဖေက အဲဒီနာမည်ကို ဂုဏ်တောင် ယူနေသေးတာ...”</p> <p> </p> <p>“မြင်းအိုကြီးက သန်းခေါင်ကျော်ထိ လယ်ထွန်နိုင်တာ ဂုဏ်ယူစရာပေါ့ဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ပျော်စရာကိစ္စမို့လို့လား...”</p> <p> </p> <p>“နောက်ကျရင် အစ်မ နားလည်လာမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ အခု နားမလည်ရမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“အခုတော့ ကျွန်တော်တို့က မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးတော့... မဆင်မခြင် မလုပ်သင့်...”</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း... နင်ကတော့လေ... ဒီအကြောင်းပဲ ပြောနေတော့တာပဲ…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save